Ewangelia Marka 3:14 – znaczenie i zastosowanie

Ewangelia Marka 3:14 zaczyna się od czegoś bardzo bliskiego: Jezus ustanawia Dwunastu, aby Mu towarzyszyli. Obok tego celu pojawia się drugi, czyli wysyłanie na głoszenie nauki. Tekst łączy oba w jednym zdaniu, tak że tworzą jedną całość. Obecność przy Jezusie i posłanie należą do tej samej historii. Warto spojrzeć na to, co poprzedza ten werset. Według Ewangelii Marka 3:13 Jezus wchodzi na górę i przywołuje tych, których sam chce, a oni przychodzą do Niego. Więź rodzi się więc z Jego wyboru i z ich odpowiedzi. Dla kogoś, kto czuje, że najpierw musi na coś zasłużyć, by być blisko, ten obraz może być cichą ulgą, bo w tym opisie nie ma mowy o zasługach. Ewangelia nie opisuje, co czuli ci ludzie, gdy zostali wezwani. Sam werset pokazuje jednak, że bliskość z Jezusem stoi na pierwszym miejscu wśród celów tego powołania. Posłanie zostaje powiązane z tym byciem razem, a nie z samym działaniem.

Werset Ewangelii Marka 3:14 łączy dwa aspekty powołania Dwunastu: mają być z Jezusem i zostają przeznaczeni do głoszenia Jego nauki. Nie są to konkurujące zadania. Posłanie wyrasta z bliskości z Nauczycielem, a nie z samej sprawności w przekazywaniu treści. Kontekst podkreśla inicjatywę Jezusa: najpierw przywołuje tych, których sam wybrał, a oni przychodzą do Niego. Wcześniej wokół Niego gromadzą się tłumy, szukające uzdrowienia, a uczeni w Piśmie szukają podstaw do oskarżenia. Ustanowienie Dwunastu nie jest więc jedynie powiększeniem grona słuchaczy. Jezus tworzy wspólnotę, która ma pozostać przy Nim i uczestniczyć w Jego misji. Słowa „aby Mu towarzyszyli” nie opisują tylko przygotowawczego etapu, po którym uczniowie przestają potrzebować obecności Jezusa. Werset przedstawia towarzyszenie jako cel powołania, obok wysyłania. Głoszenie nie staje się niezależnym projektem Dwunastu: jego treść i kierunek są związane z Jezusem. Następny werset dodaje władzę wypędzania złych duchów, więc misja obejmuje zarówno nauczanie, jak i działanie. Ten fragment ukazuje apostolstwo jako więź i posłanie zarazem: służba Jezusa nie oddziela się od przebywania przy Nim.

Marek opisuje powołanie Dwunastu krótko, ale wyraźnie. Jezus ustanowił ich, aby Mu towarzyszyli i aby mógł wysyłać ich na głoszenie nauki. Obie intencje stoją tu obok siebie. Tuż wcześniej ewangelista pisze, że Jezus przywołał do siebie tych, których sam chciał, a oni przyszli do Niego (Ewangelia Marka 3:13). Wybór wyszedł od Niego, a odpowiedzią było przyjście. Bycie blisko Jezusa obejmowało wspólną drogę i codzienną obecność. Nie była to jednak formalność przed właściwą służbą. Władza nad złymi duchami, o której mówi kolejny werset, również wiąże się z tym powołaniem (Ewangelia Marka 3:15). Imiona, które Marek wymienia zaraz potem, wskazują na zwykłych ludzi o różnych charakterach. Obaj bracia otrzymali przydomek „synowie gromu” (Ewangelia Marka 3:17). Właśnie do takich osób Jezus skierował zaproszenie do wspólnego życia z Nim. Zdanie o towarzyszeniu stoi więc u początku tego powołania, a nie na jego marginesie. Głoszenie wypływa z bliskości z Jezusem.

W Ewangelii Marka 3:14 powołanie Dwunastu obejmuje dwa wymiary: mają towarzyszyć Jezusowi i mają być przez Niego posłani, by głosić naukę. Werset nie rozdziela bliskości od misji. Uczniowie nie otrzymują jedynie zadania do wykonania ani nie pozostają przy Jezusie wyłącznie dla własnego bezpieczeństwa. Ich droga rozgrywa się przy Nim i w służbie, do której ich posyła. Wcześniej Jezus przywołuje tych, których sam wybrał, a oni przychodzą do Niego. W tym spotkaniu widać początek wspólnoty: nie opiera się ona najpierw na osiągnięciach uczniów, lecz na Jego wezwaniu. To ważne także dla późniejszego głoszenia. Dobra nowina nie jest ich własnością ani opowieścią o ich sile; mają przekazywać naukę Jezusa. Można widzieć w tym obraz drogi, na której więź i posłanie pozostają splecione. Słowo „towarzyszyli” wskazuje na obecność, która kształtuje codzienność, a „wysyłać” — na odpowiedzialność za świadectwo poza gronem najbliższych. Powołanie Dwunastu ukazuje więc życie ucznia jako zakorzenione w relacji z Jezusem i otwarte na Jego misję. Nie są to dwa konkurujące cele, lecz dwa aspekty jednego wezwania.