Księga Sędziów 3 – znaczenie, tematy i zastosowanie

A oto narody, którym Pan pozwolił pozostać, aby przez nie wystawić na próbę Izraela, wszystkich tych, którzy nie doświadczyli żadnej wojny z Kananejczykami –

a stało się to jedynie ze względu na dobro pokoleń izraelskich, aby nauczyć je sztuki wojennej, zwłaszcza te, które wcześniej jej nie poznały –

Księga Sędziów 3:2 wyjaśnia, że narody pozostawione wśród Izraelitów miały pomóc kolejnym pokoleniom nauczyć się walki, zwłaszcza tym, które nie znały wojny. Wersety 1 i …

pięciu władców filistyńskich oraz wszyscy Kananejczycy, Sydończycy i Chiwwici, którzy zamieszkiwali łańcuch gór Libanu, od góry Baal-Hermon aż do Wejścia do Chamat.

Byli oni przeznaczeni do wypróbowania Izraelitów, by można było poznać, czy będą strzec przykazań, które Pan dał ich przodkom za pośrednictwem Mojżesza.

Izraelici mieszkali więc wśród Kananejczyków, Chetytów, Amorytów, Peryzzytów, Chiwwitów i Jebusytów,

żenili się z ich córkami i dawali własne córki ich synom za żony, a także służyli ich bogom.

Izraelici popełniali to, co złe w oczach Pana. Zapominali o Panu, swoim Bogu, a służyli Baalom i Aszerom.

I znów zapłonął gniew Pana przeciw Izraelowi. Wydał więc ich w ręce Kuszan-Riszeataima, króla Aram-Naharaim, dlatego Izraelici służyli mu przez osiem lat.

Izraelici wołali więc do Pana i Pan sprawił, że wśród Izraelitów powstał wybawiciel, który ich wyzwolił – Otniel, syn Kenaza, młodszego brata Kaleba.

Był nad nim duch Pana i on sprawował sądy nad Izraelem. Gdy zaś przystąpił do bitwy, Pan wydał w jego ręce Kuszan-Riszeataima, króla Aramu, tak że jego ręka nad nim zaciążyła.

Kraj zaznawał pokoju przez czterdzieści lat – – aż do śmierci Otniela, syna Kenaza.

A Izraelici znów zaczęli czynić to, co złe w oczach Pana, a Pan wzmocnił przeciw Izraelowi Eglona, króla Moabu, ponieważ czynili to, co złe w oczach Pana.

Eglon połączył się z Ammonitami i Amalekitami i podjął wyprawę, pobił Izraela i zdobył Miasto Palm.

Izraelici służyli Eglonowi, królowi Moabu, przez osiemnaście lat.

Wtedy Izraelici wołali do Pana i Pan wzbudził im wybawiciela, Ehuda, syna Gery, Beniaminity, który władał lewą ręką. Izraelici wysłali go z daniną do Eglona, króla Moabu.

Ehud przygotował sobie sztylet o dwóch ostrzach, długi na jeden łokieć, i schował go pod swoimi szatami na prawym biodrze.

Złożył więc daninę Eglonowi, królowi Moabu – a Eglon był bardzo otyły.

Po oddaniu daniny Ehud odesłał ludzi, którzy ją przynieśli,

a sam zawrócił od bożków, które były ustawione koło Gilgal, i powiedział: Królu, mam ci coś powiedzieć w tajemnicy. Król powiedział: Cicho! – – na co wszyscy otaczający go wyszli.

Ehud podszedł do niego. Król przebywał w letniej górnej komnacie, której używał dla siebie. Mam dla ciebie, królu, słowo od Boga! – powiedział do niego Ehud, na co ten podniósł się ze swojego tronu.

Wtedy Ehud sięgnął lewą ręką po sztylet, który schował na prawym biodrze, i utopił go w jego brzuchu.

Rękojeść wraz z ostrzem weszła do wnętrzności i utkwiła w tłuszczu, ponieważ Ehud nie wydobył sztyletu z brzucha i wyszedł...

Następnie Ehud wyszedł przez ganek, zamknął za sobą drzwi komnaty i zasunął rygle.

Po jego odejściu nadeszli słudzy i zauważyli, że drzwi letniej komnaty są zaryglowane. Mówili więc do siebie: Z pewnością chce okryć sobie nogi w letniej komnacie.

Czekali długo, aż zaczęli się niepokoić, dlaczego nie otwiera drzwi letniej komnaty. Wreszcie wzięli klucz i otworzyli, a oto ich pan leżał martwy na ziemi.

Gdy oni czekali, Ehud uciekł, przeszedł koło bożków i bezpiecznie wrócił do Hasseira.

Po powrocie zatrąbił w róg na górze Efraima. Izraelici zeszli z góry, a on na ich czele.

Pójdźcie ze mną! – powiedział do nich – bo Pan wydał waszych wrogów, Moabitów, w wasze ręce. Poszli za nim, odcięli Moabitom bród na Jordanie i nie pozwalali nikomu przejść.

W tym czasie pobili około dziesięciu tysięcy Moabitów, wszystkich silniejszych i waleczniejszych, tak że nikt nie uszedł.

W tym dniu Moab został poniżony pod ręką Izraela i odtąd kraj żył w spokoju przez osiemdziesiąt lat.

Po nim był Szamgar, syn Anata. Pobił on ościeniem na woły Filistynów w liczbie sześciuset ludzi – i on także wybawił Izraela.