Księga Sędziów 3:8 – znaczenie i zastosowanie

Przechodzimy teraz do opowieści o rządach poszczególnych sędziów. Pierwszym z nich był Otniel, a jego historia łączy Księgę Sędziów z Księgą Jozuego. Już za czasów Jozuego Otniel zdobył rozgłos. Pokazuje to, że czystość Izraela została naruszona, a jego pokój zakłócony niedługo po osiedleniu się w Kanaanie.

Osoby badające chronologię biblijną na ogół zgadzają się, że bałwochwalstwo Danitów oraz wojna z Beniamitami, wywołana przemocą wobec nałożnicy Lewity, choć opisane w dalszej części tej księgi, miały miejsce mniej więcej w tym samym czasie, za rządów Otniela lub wcześniej. Otniel był sędzią, ale nie królem w pełnym znaczeniu tego słowa, takim, który mógłby powstrzymać ludzi od postępowania według własnego uznania.

W krótkiej relacji o rządach Otniela widzimy, w jakie kłopoty popadł Izrael z powodu swojego grzechu. Bóg słusznie się na nich rozgniewał, ponieważ zburzyli mur oddzielający ich od innych narodów i zrównali się z nimi. Dlatego Bóg również usunął osłonę swojej opieki i wystawił ich na ataki wrogów. Wydał ich tak, jak wydaje się towary na sprzedaż, a pierwszym, który ich zagarnął, był Kuszan-Riszataim, król Aram-Nacharaim, krainy między Tygrysem a Eufratem.

Był to zapewne wojowniczy władca, który chciał powiększyć swoje królestwo. Prawdopodobnie najpierw zaatakował dwa plemiona mieszkające na wschód od Jordanu, bo leżały najbliżej, a potem stopniowo posuwał się dalej w głąb kraju. W miarę postępów narzucał im daninę, wymuszał ją bezwzględnie, a być może nawet rozmieszczał żołnierzy w ich miastach. Z tej samej krainy pochodził Laban, który ciężko wykorzystywał Jakuba. Była ona jednak odległa, więc nikt nie spodziewałby się, że właśnie stamtąd nadejdą kłopoty Izraela. Tym wyraźniej widać, że działał w tym Bóg.

Następnie widzimy, że w swoim utrapieniu Izrael zwraca się z powrotem do Boga. Gdy Bóg ich karał, zaczęli Go szukać, choć wcześniej o Nim zapomnieli. Izraelici, a przynajmniej ich większość, wołali do Pana (Księga Sędziów 3:9). Początkowo niewiele przejmowali się swoim położeniem i sądzili, że z łatwością zrzucą władzę tak odległego władcy. Kiedy jednak ucisk trwał osiem lat, zaczęli odczuwać jego ciężar. Ci, którzy wcześniej lekceważyli tę sytuację, zaczęli pod nim jęczeć.

Ci, którzy niegdyś wołali do Baalów i Asztart, fałszywych bogów innych narodów, teraz w swoim utrapieniu wołali do Pana. To sprawiedliwość Pana sprowadziła na nich tę niedolę, a tylko Jego moc i łaska mogły ich z niej wybawić. Cierpienie często sprawia, że ludzie wołają do Boga z żarliwością, choć wcześniej ledwie się do Niego odzywali.

Widzimy też, że Bóg ponownie okazuje miłosierdzie i wybawia swój lud. Choć do Niego zwrócili się pod wpływem potrzeby, nie odrzucił ich próśb. Łaskawie wzbudził wybawcę, czyli tego, który miał ich ocalić. Był nim Otniel. Poślubił córkę Kaleba i należał do starszego pokolenia, które widziało dzieła Pana. Niewątpliwie zachował wiarę i w ciszy bolał nad tym, że naród odwrócił się od Boga, czekając, aż Bóg wezwie go do jawnego działania na rzecz ocalenia narodu.

Gdy Bóg powierzył mu to zadanie, Otniel był zapewne już starszym człowiekiem. Wiek nie przeszkodził mu jednak służyć, skoro Bóg wyznaczył mu zadanie. Powołanie nie pochodziło od ludzi, lecz od Boga. Duch Pana zstąpił na Otniela (Księga Sędziów 3:10), dając mu mądrość, odwagę i siłę potrzebne do wykonania zadania, a innym wyraźny znak, że Bóg chce, by się go podjął. Według przekładu chaldejskiego pozostał na nim duch proroctwa.

Otniel najpierw sprawował sądy w Izraelu. Upominał lud, rozliczał go z grzechów i prowadził do odnowy. Dopiero potem wyruszył na wojnę. Taka była właściwa kolejność. Najpierw trzeba pokonać grzech we własnym domu, najgroźniejszego wroga, a wtedy łatwiej stawić czoła nieprzyjaciołom z zewnątrz. Podobnie Chrystus musi być naszym Sędzią i Prawodawcą, a wtedy nas wybawi. Inaczej nie będzie (Księga Izajasza 33:22).

Otniel odniósł też wielkie powodzenie. Złamał jarzmo ucisku, a zdaje się, że również potęgę ciemięzcy, bo napisano, że Pan wydał Kuszana-Riszataima w jego ręce. Juda, plemię Otniela, przypominał wtedy lwiątko powstające nad zdobyczą.

Szczęśliwym owocem wiernej służby Otniela było to, że kraj zaznał pokoju przez czterdzieści lat. Nie oznaczało to dalszych postępów, ale przyniosło pewne owoce odnowy. To błogosławieństwo mogło trwać bez końca, gdyby Izrael pozostał blisko Boga i wiernie wypełniał swoje obowiązki.