Księga Sędziów 3:31 – znaczenie i zastosowanie

Gdy czytamy, że kraj zaznał spokoju przez osiemdziesiąt lat, niektórzy sądzą, że chodzi głównie o tereny na wschód od Jordanu, nękane przez Moabitów. Ten werset wskazuje jednak, że w tym czasie niepokój panował również w południowo-zachodniej części kraju, gdzie zagrażali Filistyni. Szamgar stawił im opór.

Izrael z pewnością potrzebował ratunku, skoro Szamgar „uratował Izraela”. Debora później opisała w swojej pieśni, jak poważna była sytuacja (Księga Sędziów 5:6). Za czasów Szamgara główne drogi nie były bezpieczne, więc podróżni musieli liczyć się z atakiem i rabunkiem. Ludzie nie odważali się też mieszkać w nieufortyfikowanych osadach i szukali schronienia w warownych miastach.

Bóg powołał Szamgara, by wybawił Izraela. Wydaje się, że stało się to, gdy Ehud jeszcze żył, choć był już stary i nie działał aktywnie. Liczba wrogów była niewielka, ale zabicie sześciuset Filistynów stanowiło prawdziwe wybawienie dla Izraela. Szamgar pokonał ich ościeniem na woły, a według niektórych przekładów lemieszem pługa. Być może pracował na polu, gdy Filistyni przybyli, by grabić kraj, a Bóg pobudził go, by stawił im opór. Nie miał miecza ani włóczni, więc chwycił najbliższe narzędzie, jeden z elementów pługa. Powalił nim wielu ludzi i sam wyszedł z tego bez szwanku.

To pokazuje, że Bóg może uczynić ludzi bardzo użytecznymi dla swojej chwały i dobra swojego Kościoła, nawet jeśli prowadzą skromne, zwyczajne życie. Ten, który rozporządza pełnią Ducha, może, gdy zechce, uczynić z oraczy sędziów i przywódców, a z rybaków apostołów. Pokazuje to również, że siła broni nie ma znaczenia, jeśli Bóg kieruje ręką i daje moc. Oścień na woły, gdy Bóg tak zechce, może dokonać więcej niż miecz Goliata. Czasem Bóg działa przez zaskakujące środki, aby wyraźnie było widać, że moc pochodzi od Niego.