Księga Jozuego 18 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Cała społeczność Izraelitów zgromadziła się w Szilo i wzniesiono tam Namiot Spotkania. Cały kraj był już im poddany.

Pozostało jeszcze wśród Izraelitów siedem pokoleń, które nie otrzymały swojego dziedzictwa.

Powiedział więc Jozue do tych Izraelitów: Jak długo będziecie zwlekać z objęciem w posiadanie kraju, który dał wam Pan, Bóg waszych ojców?

Wybierzcie jednak po trzech mężczyzn z każdego pokolenia. Chcę ich wysłać, aby przeszli przez kraj i opisali go, mając na uwadze przydzielenie im dziedzictwa, po czym powrócą do mnie.

Podzielą oni kraj na siedem części. Juda pozostanie na swoim dziale na południu, a dom Józefa na swoim dziale północnym.

Wy zaś podzielicie kraj na siedem części i opiszecie go, a następnie przyniesiecie do mnie, abym mógł rzucić los dla was wobec Pana, naszego Boga.

Lewici nie otrzymają żadnego działu pomiędzy wami, ponieważ kapłaństwo Pańskie będzie ich dziedzictwem; a Gad, Ruben i połowa Manassesa otrzymali swój dział po wschodniej stronie Jordanu, który wyznaczył im Mojżesz, sługa Pana.

Ludzie ci przygotowali się do odejścia. Przed wyruszeniem w drogę, by opisać kraj, Jozue dał następujący rozkaz: Idźcie, przejdźcie przez kraj, a gdy go opiszecie, wróćcie do mnie, a wtedy rzucę dla was los przed obliczem Pana w Szilo.

Poszli więc ci ludzie, chodzili po kraju i spisali miasta według siedmiu działów w księdze, którą przynieśli Jozuemu do obozu w Szilo.

A Jozue rzucił dla nich los w Szilo przed obliczem Pana i tam właśnie podzielił Jozue kraj między Izraelitów, zgodnie z podziałem dokonanym przez nich.

I padł los na pokolenie Beniamina według ich rodów: okazało się, że ich dział wypadł między działem potomków Judy i potomków Józefa.

Ich granica od strony północnej rozpoczynała się od Jordanu, wznosiła się na północne zbocze Jerycha, potem szła przez góry ku zachodowi i kończyła się na pustyni Bet-Awen.

Stąd granica biegła do Luz, na południe przełęczy górskiej Luz, czyli Betel, po czym granica schodziła ku Atrot-Addar przez górę, która jest na południe dolnego Bet-Choron.

Stąd granica skręcała, wracając od strony zachodniej ku południowi, od góry wznoszącej się naprzeciw Bet-Choron od południa i kończyła się na Kiriat-Baal, czyli Kiriat-Jearim, mieście potomków Judy. Taka jest strona zachodnia.

Południowa strona rozpoczynała się od krańca Kiriat-Jearim, po czym granica szła ku zachodowi i dochodziła do źródła wód Neftoach,

następnie granica sięgała krańca góry wznoszącej się od strony wschodniej doliny Ben-Hinnom, na północy równiny Refaitów, po czym schodziła w dolinę Hinnom, przez zbocze góry Jebusytów na południe i dochodziła do źródła Rogel.

Dalej kierowała się ku północy, dochodziła do En-Szemesz i do Gelilot, które wznosi się naprzeciw Adummim, wreszcie schodziła do Kamienia Bohana, potomka Rubena;

przechodziła następnie do przełęczy naprzeciw Araby od strony północnej i schodziła do Araby.

Granica biegła dalej ku krawędzi górskiej Bet-Chogla od północy i kończyła się u północnej zatoki Morza Słonego, przy południowym krańcu Jordanu. Taka była granica południowa.

Jordan zaś był granicą od strony wschodniej. Takie było dziedzictwo potomków Beniamina i jego granice dookoła według ich rodów.

Miastami potomków Beniamina według ich rodów były: Jerycho, Bet-Chogla, Emek-Kesis,

Bet-Haaraba, Semaraim, Betel,

Awwim, Happara, Ofra,

Kefar-Haammonaj, Haofni, Geba: dwanaście miast z przyległymi wioskami;

Gibeon, Harama Beerot,

Hammispe, Kefira, Hammosa;

Rekem, Jirpeel, Tarala,

Sela-Haelef, Jebus, czyli Jerozolima, Gibeat, Kiriat: czternaście miast z przyległymi wioskami. Taki był dział potomków Beniamina według ich rodów.