Księga Jozuego 18:1 – znaczenie i zastosowanie

W środku opowieści o podziale ziemi znajduje się relacja o przeniesieniu przybytku na nowe miejsce. Dotąd stał on pośrodku obozu, lecz teraz trzy z czterech grup, które niegdyś go otaczały na pustyni, już się rozeszły. Judę, Efraima i Rubena skierowano do ich własnych ziem, a tylko Dan pozostał jeszcze w całości, nadszedł więc czas, by przenieść przybytek do miasta. Na pustyni kapłani i lewici wielokrotnie go składali, przenosili i rozstawiali ponownie, zgodnie z poleceniami (Księga Liczb 4:5 i następne), teraz jednak miał zostać przeniesiony na stałe. Już nigdy nie miało być trzeba ruszać jego palików ani zrywać jego sznurów (Księga Izajasza 33:20).

Przybytek przeniesiono do Sylo, miasta na terytorium Efraima, położonego blisko granicy z Beniaminem. To sam Bóg musiał wskazać im to miejsce, ponieważ obiecał wybrać miejsce, w którym miało zamieszkać Jego imię (Księga Powtórzonego Prawa 12:11). Najpewniej objawił swoją wolę przez wyrocznię Urim, kapłański sposób uzyskiwania Bożej odpowiedzi. Wybrano Sylo, ponieważ leżało blisko środka kraju, bliżej jego centrum niż Jerozolima, dzięki czemu całemu Izraelowi łatwiej było się tam zgromadzić. Na pustyni przybytek stał pośrodku obozu; teraz miał znaleźć się pośrodku narodu jako święte miejsce, które oddzielało cały lud dla Boga i ukazywało pośród niego Jego chwałę (Księga Psalmów 46:5).

Sylo leżało również na terytorium pokolenia Efraima, z którego pochodził Jozue, a Jozue był wtedy jego głównym przywódcą. Miejsce to było więc odpowiednie ze względu na godność i wygodę Jozuego, a także dla dobra kraju. Świadectwo Izraela i trony sędziowskie dobrze do siebie pasowały (Księga Psalmów 122:4–5). Niektórzy dostrzegają też znaczenie w samej nazwie Sylo. W proroctwie Jakuba tym imieniem nazwano Mesjasza, obiecanego przez Boga władcę (Księga Rodzaju 49:10), a Żydzi prawdopodobnie dobrze znali to proroctwo. Ustanowienie przybytku w Sylo wskazywało więc na większego Sylo, w którym cały kult dawnego sanktuarium miał znaleźć wypełnienie w lepszym i doskonalszym przybytku, nieograniczonym do tego, co ziemskie (List do Hebrajczyków 9:1, 11). Doktor Lightfoot uważał, że miejsce nazwano Sylo, ponieważ kraj zaznawał wtedy pokoju, a później świątynia Boga miała stanąć w Salem, którego nazwa również oznacza pokój.

Przeniesienie odbyło się z wielką publiczną czcią. Całe zgromadzenie zebrało się na tę okazję, okazując szacunek Arce Bożej, znakowi Jego obecności, i witając ją w jej stałym miejscu. Każdy Izraelita miał w tym swój udział, wszyscy mogli więc dzielić radość i zadowolenie tego dnia. Niektórzy prawdopodobnie przenieśli nawet swoje obozowiska z Gilgal i osiedlili się w pobliżu Sylo, ponieważ każdy prawdziwy Izraelita chciałby mieszkać tam, gdzie znajduje się przybytek Boga. Tekst mówi też, że kraj został podbity, co pokazuje, że okolica była już spokojna i w pełni znajdowała się pod ich kontrolą. Nikt im się nie przeciwstawiał i nie musieli obawiać się niebezpieczeństwa, mogli więc dziękować Bogu za Jego nieustanną pomoc i zwycięstwa.

Był to dobry znak dla ich życia w Kanaanie. Gdy tylko znaleźli bezpieczne miejsce, przede wszystkim zadbali o właściwe umiejscowienie Arki. Pozostała ona w Sylo przez około 300 lat, aż grzechy rodziny Helego, kapłańskiego rodu Helego, sprowadziły sąd: Arkę zabrano, a Sylo obrócono w ruinę. Jej zgliszcza stały się później ostrzeżeniem dla Jerozolimy: „Idźcie i zobaczcie, co uczyniłem Sylo” (Księga Jeremiasza 7:12; Księga Psalmów 78:60).