Księga Jozuego 18:2 – znaczenie i zastosowanie

Jozue gani te plemiona za to, że nie podejmują kroków, by osiedlić się w ziemi, którą Bóg już im dał. Siedem plemion wciąż nie miało własnej ziemi, choć były pewne, że kiedyś przypadnie im dziedzictwo. Nie wydawały się jednak zaniepokojone opóźnieniem, więc Jozue pyta, jak długo będą zwlekać z wejściem do ziemi i objęciem jej w posiadanie (Księga Jozuego 18:3).

Zadowalały się obecną sytuacją. Wyglądało na to, że odpowiada im wspólne życie w jednej dużej grupie i że nie chcą rozproszyć się, by zamieszkać osobno. Łupy z miast, które już zdobyli, na razie zapewniały im wszystko, czego potrzebowali, dlatego przestali myśleć o przyszłości. Nawet jeśli Juda i Józef, plemiona osiadłe już w pobliżu Szilo, gościnnie przyjmowali swoich braci, ten komfort mógł sprawić, że pozostali nie troszczyli się o znalezienie własnych domów.

Byli też leniwi i nieskorzy do działania. Być może pragnęli tej ziemi, ale brakowało im energii, by po nią sięgnąć, choć było to dla ich dobra. Jak człowiek leniwy, który trzyma rękę na kolanach i nie chce podnieść jej z powrotem do ust, pozwalali, by wysiłek stanął na drodze do zysku. Pozostała ziemia leżała dalej, a część z niej wciąż była w rękach Kananejczyków. Gdyby plemiona się tam osiedliły, musiałyby odbudować miasta, przenieść rodziny i zwierzęta oraz zmierzyć się z trudnościami. Jednak ludzie, którzy czekają na idealne warunki, często nie robią nic (Księga Koheleta 11:4).

Wielu ludzi nie podejmuje obowiązków ani nie doświadcza prawdziwej radości z powodu rzeczy, które tylko wydają się trudne. Bóg dał wierzącym prawo do lepszej ojczyzny, niebiańskiego Kanaanu, ale często zbyt wolno chwytamy się jej przez wiarę i świętą radość. Nasze serca nie są tak zwrócone ku niebu, jak powinny, a nasze myśli nie skupiają się na tym, co w górze. Jak długo będziemy sami stawać sobie na drodze i odwracać się od własnych błogosławieństw ku rzeczom bez wartości?

Jozue rozumiał niebezpieczeństwo wynikające z ich zwlekania. Gdy nie obejmowali w posiadanie tego, co już zostało zdobyte, Kananejczycy odzyskiwali siły i umacniali swoje obronne pozycje. Jeśli Izrael nie będzie parł naprzód, straci przewagę, którą już zyskał. Dlatego Jozue zachęca ich do działania, jak orzeł pobudzający swoje gniazdo, by poszli i objęli dziedzictwo. Był gotów wykonać swoją część, jeśli oni wykonają swoją.

Jozue pokazuje im również, jak podzielić ziemię. Najpierw należało zmierzyć pozostały obszar i dokładnie spisać miasta oraz otaczające je tereny (Księga Jozuego 18:4). Potem trzeba go było podzielić na siedem równych części, możliwie sprawiedliwie, uwzględniając wartość ziemi, a nie tylko liczbę miast czy wielkość obszaru. Juda otrzymał ustalone położenie na południe od Szilo, a Józef na północ, by chronić przybytek (Księga Jozuego 18:5). Trzeba więc było sporządzić mapę tylko tej ziemi, której jeszcze nie przydzielono. Jozue mówi o podziale na siedem części, ponieważ Lewici nie mieli otrzymać zwykłego udziału w ziemi. Ich dziedzictwem było kapłaństwo Pana, naprawdę wzniosły i dający zadowolenie udział. Gad, Ruben i połowa plemienia Manassesa byli już osiedleni i nie potrzebowali dalszego przydziału.

Z każdego z siedmiu plemion wybrano trzech mężczyzn, którzy mieli zmierzyć ziemię, razem dwudziestu jeden (Księga Jozuego 18:4). Być może podzielili się na trzy grupy, by szybciej wykonać zadanie, bo już stracili sporo czasu. W każdej grupie reprezentowane było każde plemię, tak by sprawę załatwić uczciwie i nie wzbudzać podejrzeń o stronniczość. Pomiar ukończono, a jego wyniki przyniesiono Jozuemu (Księga Jozuego 18:8-9). Józef Flawiusz podaje, że trwało to siedem miesięcy.

Widzimy w tym wiarę i odwagę tych mężczyzn. W ziemi nadal mieszkało wielu Kananejczyków, wrogo nastawionych do Izraela niczym niedźwiedzica, której zabrano młode. Wieść o pomiarach miała wkrótce się rozejść, a mężczyzn mogli zaatakować z zasadzki i zabić. Mimo to byli posłuszni Jozuemu i ufali Bożej mocy, narażając życie dla dobra swojego ludu. Widzimy też, jak Bóg troskliwie sprowadził ich bezpiecznie z powrotem do obozu w Szilo. Gdy robimy to, do czego powołał nas Bóg, otacza nas Jego szczególna opieka.

Po zmierzeniu ziemi i podzieleniu jej na siedem części Jozue miał, zgodnie z Bożym wskazaniem, rozstrzygnąć losami, które plemię otrzyma każdą z nich (Księga Jozuego 18:6). Rzuciłby losy przed Panem, przy przybytku, ponieważ był to święty akt. Każde plemię miało zwrócić się ku Bogu i przyjąć swój udział z wdzięcznością za to, co było przyjemne, oraz z poddaniem się temu, co nie było. To, co posiadamy na tym świecie, należy do Boga, dlatego powinniśmy gospodarować tym przed Nim uczciwie, hojnie i ufając Jego opiece.

Niebiański Kanaan jest również przedstawiony w Piśmie Świętym. Jest tam dość miejsca i udziału dla całego Bożego ludu. Chrystus jest naszym Jozuem, Tym, który rozdziela między nas to dziedzictwo. Powinniśmy zwrócić się do Niego i prosić o udział pośród świętych w światłości (Ewangelia Jana 17:2-3).