Księga Jozuego 18:11 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu los plemienia Beniamina. Opatrzność wyznaczyła mu miejsce obok Józefa, swojego starszego brata. „Mały Beniamin” (Księga Psalmów 68:27) potrzebował opieki potężnego Józefa. Miał jednak jeszcze lepszego opiekuna, bo Pan będzie go osłaniał przez cały dzień (Księga Powtórzonego Prawa 33:12). Z drugiej strony Beniamin graniczył z Judą, dzięki czemu później mógł połączyć się z tym plemieniem w wierności dynastii Dawida i świątyni w Jerozolimie.

Granice i zasięg terytorium tego plemienia zostały dokładnie opisane, choć nie trzeba wyjaśniać każdego szczegółu. Juda leżała na południu, Józef na północy, Jordan na wschodzie, a Dan na zachodzie. O zachodniej granicy czytamy, że „skręcała przy narożniku morza ku południu” (Księga Jozuego 18:14), choć żadna część działu Beniamina nie sięgała Morza Wielkiego. Biskup Patrick uważa, że chodzi o granicę biegnącą równolegle do Morza Wielkiego, ale w pewnej odległości od niego. Doktor Fuller sugeruje natomiast, że skoro nazwano je po prostu „morzem”, a nie „Morzem Wielkim”, może chodzić o zbiornik wodny w Gibeonie, który można było nazwać narożnikiem morza i który określono jako „wielkie wody Gibeonu” (Księga Jeremiasza 41:12).

Wymieniono także miasta Beniamina, choć nie wszystkie, lecz tylko najważniejsze. Podano ich tu dwadzieścia sześć. Na pierwszym miejscu znalazło się Jerycho, mimo że jego mury zostały zburzone i zakazano odbudowy miasta jako twierdzy. Nadal można było jednak mieszkać tam jak w osadzie, więc miasto nie było dla plemienia bezużyteczne. Do Beniamina należał również Gilgal, gdzie Izraelici po raz pierwszy rozbili obóz i gdzie później ogłoszono Saula królem (Pierwsza Księga Samuela 11:15). Z czasem Gilgal stało się miejscem wielkiego zepsucia, bo tam właśnie skupiało się całe zło Izraela (Księga Ozeasza 9:15).

W granicach tego plemienia leżał Betel, miejsce dobrze znane. Beniamin pozostał wierny dynastii Dawida, ale Betel zdaje się znajdować w rękach domu Józefa (Księga Sędziów 1:23–25). To tam Jeroboam ustawił jednego ze swoich cielców. Do Beniamina należał także Gibeon, gdzie na początku panowania Salomona stał ołtarz (Druga Księga Kronik 1:3). Leżała tu również Gibea, miejsce hańby, w którym skrzywdzono nałożnicę Lewity. W granicach plemienia znajdowały się też Mispa, położona niedaleko Eben-Ezer Samuela, Anatot, rodzinne miasto Jeremiasza, oraz północna część Jerozolimy.

Paweł był chlubą tego plemienia (List do Rzymian 11:1; List do Filipian 3:5). Nie wiemy jednak, gdzie znajdowała się jego rodowa posiadłość, bo szukał lepszej ojczyzny.