Księga Jozuego 11 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Jabin, król Chasoru, gdy usłyszał o tym, powiadomił Jobaba, króla Madonu, króla Szimronu, króla Akszafu

i królów mieszkających na północy, w górach i na równinie, na południu od Kinneret, w Szefeli i na wyżynach Doru na zachodzie,

Kananejczyków na wschodzie i na zachodzie, Amorytów, Chetytów, Peryzzytów, Jebusytów na górze i Chiwwitów u stóp Hermonu w krainie Mispa.

Wyruszyli oni z całym swoim wojskiem, ludem licznym jak piasek na wybrzeżu morza i z olbrzymią liczbą koni i rydwanów.

Wszyscy ci królowie, po tym jak się umówili, przybyli i zajęli stanowiska nad wodami Merom, aby walczyć z Izraelem.

I powiedział Pan do Jozuego: Nie bój się ich, bo jutro o tej porze sprawię, że oni wszyscy padną zabici przed Izraelem. Ich konie okulawisz, a ich rydwany spalisz.

Jozue wraz z całym swoim zbrojnym ludem przybył niespodziewanie nad wody Meromu i rzucił się na nich.

Pan wydał ich w ręce Izraela. Rozbili ich i ścigali aż do Sydonu Wielkiego i aż do Misrefot-Maim i do doliny Mispa na wschodzie. Rozgromiono ich całkowicie, tak że nikt nie ocalał.

Jozue postąpił z nimi, jak Pan mu rozkazał: ich konie okulawił, a rydwany spalił.

W tym samym czasie Jozue cofnął się i zdobył Chasor, a jego króla zabił mieczem; Chasor było dawniej stolicą wszystkich tych królestw.

Ostrzem miecza pobili wszystko, co żywe, po obłożeniu klątwą. Nie pozostawiono żadnej żywej duszy, a Chasor spalono.

Wszystkie miasta tych królów i samych ich królów zwyciężył Jozue i zdobył ostrzem miecza, po obłożeniu ich klątwą, jak rozkazał Mojżesz, sługa Pana.

Wszystkie jednak miasta położone na wzgórzach nie zostały przez Izraelitów spalone, z wyjątkiem Chasoru, spalonego przez Jozuego.

Całą zdobycz tych miast i bydło podzielili Izraelici między siebie, lecz wszystkich ludzi zgładzili ostrzem miecza doszczętnie, nie zostawiając żadnej żywej duszy.

To, co Pan rozkazał swojemu słudze Mojżeszowi, a Mojżesz rozkazał Jozuemu, Jozue wykonał, niczego nie zaniedbując z tego wszystkiego, co Pan rozkazał Mojżeszowi.

I Jozue opanował cały ten kraj: góry, cały Negeb, całą krainę Goszen, Szefelę, Arabę, góry izraelskie i ich równiny.

Od góry Chalak, wznoszącej się ku Seirowi, aż do Baal-Gad w dolinie Libanu, u stóp góry Hermon. A wszystkich ich królów zwyciężył i skazał na śmierć.

Przez długi czas Jozue walczył z tymi wszystkimi królami.

Żadne miasto nie zawarło pokoju z Izraelitami oprócz Chiwwitów mieszkających w Gibeonie. Wszystkie zostały zdobyte zbrojnie.

Księga Jozuego 11:19 wyjaśnia, że poza Chiwwitami z Gibeonu żadne z miast nie zawarło pokoju z Izraelitami; pozostałe zostały zdobyte zbrojnie. W kontekście długiej kampanii …

Taki był zamiar Pana, który uczynił ich serca upartymi, tak że prowadzili wojnę z Izraelem i popadli pod klątwę bez miłosierdzia aż do wyniszczenia, jak rozkazał Pan Mojżeszowi.

W tamtym czasie Jozue w walce zwyciężył Anakitów z gór, z Hebronu, z Debiru, z Anab i ze wszystkich gór judzkich, i ze wszystkich gór izraelskich. Na nich wszystkich wraz z ich miastami Jozue rzucił klątwę.

Anakici nie pozostali już w kraju Izraelitów, z wyjątkiem Gazy, Gat i Aszdodu.

Księga Jozuego 11:22 mówi, że Anakici, których Jozue pokonał w górskich miejscowościach, nie mieszkali już w kraju Izraelitów poza Gazą, Gat i Aszdodem. Wraz z …

Jozue zawładnął całym krajem według polecenia Pana, danego Mojżeszowi, a następnie Jozue oddał go w posiadanie Izraelowi, dzieląc odpowiednio do ich podziału na pokolenia. I kraj zaznał pokoju od wojny.