Księga Jozuego 11:15 – znaczenie i zastosowanie

To zamyka całą sprawę. Przedstawiono tu krótko cztery kwestie.

Po pierwsze, widzimy upór Kananejczyków, którzy walczyli przeciw Izraelowi. Zdumiewa, że choć było jasne, iż Bóg walczy po stronie Izraela, a Kananejczycy przegrywali kolejne bitwy, opierali się aż do końca. Żadne miasto nie zawarło pokoju z Izraelem poza Gibeonitami, którzy lepiej niż ich sąsiedzi rozumieli, co prowadzi do pokoju (Księga Jozuego 11:19). Mieszkańcy innych miast mogli uzyskać równie korzystne warunki, nie musząc rozdzierać ubrań ani zdzierać butów, gdyby tylko się uniżyli. Nawet nie poprosili jednak o pokój.

Dowiadujemy się, skąd brał się ten niezwykły upór: pochodził od Pana, który zatwardził ich serca (Księga Jozuego 11:20). Najpierw serce faraona zatwardziły jego własna pycha i upór, a potem Bóg zatwardził je w ramach sprawiedliwego sądu, co doprowadziło faraona do zguby. Tak samo było z Kananejczykami. Za inne grzechy Bóg ukarał ich, pozostawiając ich w tym grzechu i czyniąc wrogami tych, z którymi mogli się zaprzyjaźnić. To doprowadziło ich do zguby: wystąpili do walki przeciw Izraelowi i pierwsi zaatakowali, nie mogli więc liczyć na miłosierdzie.

Ludzie nie wiedzą, co czynią, gdy prowokują Bożą sprawiedliwość albo tych, których Bóg wybrał, by ją wykonali. Czy jesteśmy silniejsi od Boga? Zatwardziałość serca prowadzi grzeszników do zguby. Ci, którzy są otępiali, obojętni i lekceważą Boże ostrzeżenia, już są naznaczeni na zagładę. Jaka nadzieja pozostaje tym, do których Bóg mówi: „Idź, znieczul ich serca”?

Po drugie, widzimy wytrwałość Izraelitów, którzy nie ustawali w prowadzeniu tej wojny (Księga Jozuego 11:18). Jozue długo prowadził wojnę. Niektórzy twierdzą, że podbój kraju zajął pięć lat, inni — że siedem. Bóg pozwolił Izraelitom przez tak długi czas uczyć się wojowania i raz po raz doświadczać Jego mocy oraz dobroci w każdym zwycięstwie, którego im udzielał.

Po trzecie, widzimy ostateczne pokonanie Anakimów, ludu olbrzymów (Księga Jozuego 11:21–22). Mogło się to wydarzyć, gdy Izraelici natknęli się na nich w miejscach, gdzie byli rozproszeni. Bardziej prawdopodobne jednak, że Anakimowie schronili się w warowniach, a pod koniec, po pokonaniu pozostałych wrogów Izraela, wytropiono ich i zniszczono. Te górzyste okolice Judy i Izraela były siedzibą tych olbrzymów, ale ani ich wzrost, ani jaskinie, ani trudno dostępne szlaki nie ochroniły ich przed mieczem Jozuego.

Synowie Anaka zostali wymienieni szczególnie dlatego, że czterdzieści lat wcześniej przerazili zwiadowców, a ich wzrost i siła wydawały się przeszkodą nie do pokonania w zdobyciu Kanaanu (Księga Liczb 13:28, 33). Pokonano nawet to, co wydawało się niemożliwe.

Niech synowie Anaka nigdy nie przerażają ludu Bożego, bo i na nich przyjdzie czas, by upaść. Olbrzymy są małe wobec Boga Wszechmogącego. Walkę z Anakimami pozostawiono jednak na końcowy etap wojny, gdy Izraelici nabrali większego doświadczenia w walce i wielokrotnie oglądali moc i dobroć Boga. Niekiedy Bóg zachowuje najcięższe próby na późniejszy etap życia — zarówno w cierpieniu, jak i w pokusach. Niech więc nikt nie chełpi się, jakby walka była już zakończona, dopóki wciąż wkłada zbroję. Śmierć, ten wielki syn Anaka, jest ostatnim wrogiem, z którym trzeba się zmierzyć, ale zostanie pokonana (Pierwszy List do Koryntian 15:26). Dzięki Bogu, który da nam zwycięstwo.

Po czwarte, widzimy rezultat tej długiej wojny. Kananejczycy zostali wytępieni, choć nie całkowicie, jak pokaże później Księga Sędziów, lecz w znacznym stopniu. Nie byli już w stanie ani powstrzymać Izraelitów przed wejściem do kraju, ani nieustannie ich nękać. Jozue wziął w posiadanie cały ten kraj (Księga Jozuego 11:16–17). Można przypuszczać, że lud rozproszył się z rodzinami po podbitych okolicach, przynajmniej w pobliżu obozu w Gilgal, aż do chwili, gdy kraj można było sprawiedliwie podzielić losem i każdy wiedział, jaka część mu przypada. Można to rozumieć również inaczej: kraj zaznał odpoczynku od wojny (Księga Jozuego 11:23). Nie oznaczało to pokoju z Kananejczykami, którego Bóg zakazał, lecz wytchnienie od ich ataków. Lud Boży wciąż oczekuje odpoczynku od wojny i wejdzie do niego, gdy zakończy się jego walka.

To, co się tutaj wydarzyło, zestawiono również z tym, co zostało powiedziane Mojżeszowi. Słowo Boga i Jego dzieła, rozważane razem, pomagają lepiej zrozumieć jedno i drugie. Na koniec zaznaczono, że ze strony ludu wykonano wszystkie polecenia, które Bóg dał Mojżeszowi w sprawie podboju Kanaanu — przynajmniej za życia Jozuego (Księga Jozuego 11:15). Zostało to ujęte bardzo starannie: tak jak Pan nakazał Mojżeszowi, swojemu słudze, przez którego dał Prawo, tak Mojżesz nakazał Jozuemu, bo był wiernym prawodawcą wobec Tego, który go ustanowił. Wykonał swoje zadanie, a potem umarł. Czy jednak po jego śmierci nadal przestrzegano jego poleceń? Tak. Jozue również je wykonał i na swoim miejscu okazał się równie wierny jak Mojżesz.

Jozue niczego nie zaniedbał, a mówiąc dosłowniej — niczego nie usunął z tego wszystkiego, co Pan nakazał Mojżeszowi. Ci, którzy zaniedbują swoje obowiązki, w miarę swoich możliwości osłabiają Boże przykazanie albo je unieważniają. Jozue przez posłuszeństwo je potwierdził, jak mówi Pismo (Księga Powtórzonego Prawa 27:26). Jozue był wielkim wodzem, ale nic nie przyniosło mu większej chwały niż posłuszeństwo. Ci, którzy kierują innymi według własnej woli, sami muszą najpierw poddać się woli Boga. Wtedy ich władza staje się prawdziwym zaszczytem; w przeciwnym razie nim nie jest.

Posłuszeństwo, za które szczególnie pochwalono tu Jozuego, polegało na dokładnym wykonaniu nakazu zniszczenia Kananejczyków, zburzenia ich ołtarzy i spalenia ich bożków (Księga Powtórzonego Prawa 7:2–5; Księga Wyjścia 23:24; Księga Wyjścia 34:13). Z gorliwości dla Pana Zastępów Jozue nie oszczędził ani bożków, ani bałwochwalców. Nieposłuszeństwo Saula, a właściwie jego połowiczne posłuszeństwo przy wykonywaniu Bożego nakazu dotyczącego Amalekitów, kosztowało go królestwo. Wydaje się, że sam Jozue mógł powiedzieć, iż z wielką starannością wykonywał polecenia w całej swojej pracy i pod każdym względem uczynił to, co nakazał mu Mojżesz. Większą satysfakcję znajdował we wspominaniu posłuszeństwa Bożym przykazaniom niż we wszelkich korzyściach i zaszczytach, które przyniosły mu zwycięstwa.

Zaznaczono również, że spełniły się wszystkie obietnice, które Bóg dał Mojżeszowi w sprawie tego podboju (Księga Jozuego 11:23). Jozue wziął w posiadanie cały kraj, podbił go i objął go w posiadanie, tak jak Pan powiedział Mojżeszowi. Bóg obiecał wypędzić narody przed Izraelem (Księga Wyjścia 33:2; Księga Wyjścia 34:11) i pokonać je (Księga Powtórzonego Prawa 9:3). Teraz obietnica się spełniła. Nie zawiodło ani jedno słowo obietnicy.

Nasze powodzenie i pociecha dają nam dwa razy więcej radości i zadowolenia, gdy widzimy, że pochodzą z Bożej obietnicy i możemy powiedzieć: „Tak właśnie powiedział Pan”. Podobnie nasze posłuszeństwo podoba się Bogu, gdy wynika z Jego przykazania. Jeśli starannie wypełniamy swoje obowiązki, nie musimy wątpić, że Bóg dotrzyma swojej obietnicy.