Księga Jozuego 11:10 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu taki sam rezultat zwycięstwa jak w poprzednim rozdziale. Chasor zostało szczególnie wyróżnione, ponieważ właśnie tam zaplanowano śmiały atak na Izrael, a jego królem był jego główny inicjator (Księga Jozuego 11:10–11). Wydaje się, że król Chasoru zdołał uciec z bitwy i poczuł się bezpiecznie, gdy dotarł do swojego miasta, podczas gdy Jozue ruszył inną drogą za rozproszonymi oddziałami wroga. To, co miało mu zapewnić bezpieczeństwo, stało się jednak jego pułapką: schwytano go, zabito w mieście, a ono samo zostało z jego powodu spalone.

Izraelici nie pilnowali jednak uważnie ruin, dlatego Kananejczycy odbudowali Chasor i ponownie się w nim osiedlili, tym razem pod rządami innego króla o tym samym imieniu (Księga Sędziów 4:2). Pozostałe miasta w tym regionie wymieniono tylko ogólnie. Jozue zdobył je wszystkie, ale nie spalił ich tak jak Chasoru, ponieważ Izraelici mieli zamieszkać w dużych i pięknych miastach, których sami nie zbudowali (Księga Powtórzonego Prawa 6:10), a te miasta należały do tej grupy.

Widzimy tu, że Izrael przelał krew wrogów i zdobył ich dobytek. Izraelici zabili mieszkańców tych miast i nie pozostawili przy życiu nikogo, kto mógłby oddychać (Księga Jozuego 11:12, 14). Dzięki temu nie mieli ulec skażeniu grzechami Kanaanu, a później nie mieli też doświadczać kłopotów związanych z tą ziemią. Zgładzono nawet dzieci, aby pewnego dnia nie mogły rościć sobie prawa do ziemi jako dziedzice swoich rodziców.

Izraelici zabrali także majątek wrogów. Łupy i bydło stały się ich zdobyczą (Księga Jozuego 11:14). Tak jak niegdyś, wychodząc z Egiptu, Izrael otrzymał bogactwa Egipcjan, które zapewniły mu środki na długi pobyt na pustyni, tak teraz zaopatrzył się w dobra swoich wrogów, rozpoczynając nowe życie w Kanaanie. W ten sposób bogactwo grzeszników zostaje zgromadzone dla sprawiedliwych.