Ewangelia Jana 9:25 – znaczenie i zastosowanie

Ten krótki fragment brzmi jak odpowiedź, ale w tej chwili mieści się w nim bardzo dużo napięcia. Człowiek uzdrowiony od urodzenia stoi przed ludźmi, którzy pytają go raz po raz i chcą, by ocenił Jezusa według ich wniosków. On nie ulega tej presji i nie udaje pewności, której nie ma. Mówi wprost, że nie wie, czy Jezus jest grzesznikiem. W Ewangelii Jana 9:25 „Jedno wiem” brzmi bardziej jak świadectwo złożone z własnego życia niż jak wywód. Zdanie „byłem niewidomy, a teraz widzę” mówi o dwóch stanach, przed i po, i o zmianie, którą ten człowiek przeżył na sobie. Nikt nie może mu jej odebrać, bo nie opiera się ona na cudzej opinii, lecz na tym, czego doświadczył. Wiedza o własnym doświadczeniu nie musi być kompletna, żeby być prawdziwa. Łatwo chcieć mieć odpowiedź na każde pytanie, zanim zacznie się mówić. Ten człowiek pokazuje, że można wyznać prawdę o tym, co w nim samym się zmieniło, nawet wtedy, gdy wokół wszystko pozostaje niejasne.

Słowa uzdrowionego człowieka nie rozstrzygają jeszcze całego sporu o Jezusa. Gdy rozmówcy twierdzą: „My wiemy, że ten człowiek jest grzesznikiem”, on odpowiada skromniej: „Czy On jest grzesznikiem, tego nie wiem. Jedno wiem: byłem niewidomy, a teraz widzę”. Nie udaje, że potrafi wyjaśnić wszystko; mówi prawdę o tym, czego sam doświadczył. To rozróżnienie jest ważne. Jego świadectwo nie jest pełnym wykładem o tożsamości Jezusa, ale podważa pewność tych, którzy wydają wyrok, nie chcąc uznać faktu uzdrowienia. Wcześniej rodzice człowieka zasłaniają się niewiedzą ze strachu przed wykluczeniem z synagogi. On natomiast, choć nie zna odpowiedzi na każde pytanie, nie wycofuje tego, co wie. W Ewangelii Jana widzenie staje się czymś więcej niż odzyskaniem wzroku: odsłania różnicę między uczciwym świadectwem a pewnością, która nie dopuszcza korekty. Werset nie mówi, że każde osobiste przeżycie samo rozstrzyga prawdę o Jezusie. Pokazuje jednak, że rzeczywistego dobra nie da się unieważnić samym oskarżeniem. Początek zrozumienia może być skromny: uznać, co się wydarzyło, i nie mówić więcej, niż pozwala wiedza.

Uzdrowiony mężczyzna nie ma gotowej odpowiedzi na trudne pytanie o Jezusa. Nie udaje też, że wie więcej, niż wie. Mówi tylko o tym, czego doświadczył: był niewidomy, a teraz widzi. Tak brzmi jego świadectwo w Ewangelii Jana 9:25. Opiera się ono na konkretnej zmianie, którą przeżył, a nie na argumentach, których jeszcze nie potrafi obronić. Jego rozmówcy naciskają, ale on nie daje się wciągnąć w spór ponad swoje siły. Mówi prawdę prosto i spokojnie. W codziennym życiu wygląda to podobnie. Człowiek może z wdzięcznością opowiedzieć o tym, co Bóg zmienił w jego życiu, nawet gdy wielu pytań jeszcze nie rozumie. Nie musi wszystkiego wyjaśnić, aby mówić o Bogu szczerze. Wystarcza wierność temu, co realnie się wydarzyło. Ten wers przypomina, że wiara często zaczyna się od prostego doświadczenia, a nie od pełnej wiedzy. Mężczyzna, który odzyskał wzrok, zyskał nowe spojrzenie na to, co wcześniej było dla niego ciemne. Jego słowa nie rozstrzygają wszystkich pytań, ale pokazują, że świadectwo może być uczciwe mimo niepełnej wiedzy. Właśnie ta uczciwość daje mu pewność, której pytania przeciwników nie są w stanie mu odebrać.

W tej scenie człowiek nie udaje, że zna odpowiedź na każde pytanie o Jezusa. Na zarzut, że Jezus jest grzesznikiem, odpowiada uczciwie: „tego nie wiem”. Nie pozwala jednak, by cudza pewność odebrała mu głos. „Jedno wiem: byłem niewidomy, a teraz widzę”. To świadectwo jest skromne, ale nie słabe. Uzdrowiony nie przedstawia pełnej nauki o Jezusie ani nie rozstrzyga sporu uczonych. Mówi o tym, co wydarzyło się w jego własnym życiu. Jego oczy otworzyły się, a wraz z nimi odsłoniła się prawda, której nie potrafi zagłuszyć przesłuchanie. Wcześniej uczniowie pytali, kto ponosi winę za jego niewidzenie. Jezus odrzucił to proste przypisanie winy, a teraz sam uzdrowiony staje wobec ludzi, którzy chcą zamknąć znaczenie wydarzenia w oskarżeniu. Nie odpowiada im pogardą. Trzyma się światła, które naprawdę otrzymał. Wiara nie zawsze zaczyna się od rozwiniętych odpowiedzi. Czasem jej pierwszym, prawdziwym słowem jest świadectwo o tym, co zostało zobaczone. W tym zdaniu jest miejsce na tajemnicę, lecz nie na wyparcie dobra, które się wydarzyło.