Ewangelia Jana 5:9 – znaczenie i zastosowanie

Ten krótki werset opisuje to, co wydarzyło się szybko. Człowiek, który przez trzydzieści osiem lat czekał, aż ktoś wprowadzi go do sadzawki, nagle wstaje, bierze swoje łóżko i chodzi. Słowo „natychmiast” ma tu wagę, bo długie oczekiwanie nie ustępuje stopniowo, lecz kończy się w jednej chwili. Ten sam przedmiot, który przez lata przypominał o bezradności, człowiek niesie teraz sam. Zaraz potem pada słowo „Jednak”. Ewangelista zestawia radość uzdrowienia z tym, że tego dnia był szabat, i nie rozstrzyga tego napięcia w tym miejscu. Tekst mówi o czynie, a nie o tym, jak człowiek przeżył tę chwilę, więc nie należy dopisywać mu uczuć, których fragment nie opisuje. Widać natomiast, że uzdrowienie nie zawsze od razu przynosi spokój wśród ludzi, którzy oceniają wydarzenia według własnych zasad. W Ewangelii Jana 5:9 dwie rzeczywistości stoją obok siebie: nowe życie, które przychodzi nagle, i spór o to, jak rozumieć dzień święty. Ta bliskość radości i sprzeciwu jest w tym krótkim zdaniu wyraźniejsza niż w jakimkolwiek komentarzu, bo pokazuje, że nowe życie może wywołać pytania otoczenia.

Jan podkreśla nagłość zmiany: człowiek, który od trzydziestu ośmiu lat cierpiał, natychmiast wyzdrowiał, wziął swoje łóżko i zaczął chodzić. To, co wcześniej wiązało go z bezruchem i zależnością od innych, staje się widocznym świadectwem odzyskanej sprawności. Łóżko nie znika z opowieści: niesione przez uzdrowionego potwierdza, że zmiana rzeczywiście nastąpiła. Ostatnie zdanie wersetu nadaje temu wydarzeniu dodatkowy wymiar: był szabat. Nie unieważnia ono uzdrowienia, lecz zapowiada spór o to, co wolno robić tego dnia. W następnym wersecie rozmówcy skupiają się właśnie na niesieniu łóżka. Kluczowe napięcie nie dotyczy więc tego, czy człowiek odzyskał zdrowie, lecz tego, jak należy rozumieć czyn Jezusa i nakazany przez Niego gest. Wersetu nie należy sprowadzać ani do samego cudu, ani do prostego oskarżenia o surowe przestrzeganie szabatu. Jan zestawia widzialny znak życia z religijnym sporem, który on wywołuje. Uzdrowiony niesie łóżko nie jako ciężar dawnej bezradności, lecz jako ślad przemiany, której nie da się łatwo przeoczyć.

Ten werset zestawia dwie rzeczy, które w codziennym myśleniu często trzymamy osobno: nagłe uzdrowienie i dzień odpoczynku. Wcześniej, w Ewangelii Jana 5:8, usłyszał polecenie: „Wstań, weź swoje łóżko i chodź!”. Potem czytamy: „Natychmiast wyzdrowiał ten człowiek, wziął swoje łóżko i chodził”. Słowo i czyn idą tu razem, bez zwłoki. Łóżko, które dotąd leżało pod nim, przypominało o bezradności. Przez trzydzieści osiem lat czekał przy sadzawce, a nie miał nikogo, kto by go tam wprowadził (Ewangelia Jana 5:5, 5:7). Teraz ten sam przedmiot musi unieść własnymi rękami. Zmienia się jego znaczenie, choć ciężar pozostaje ten sam. Zdanie „Jednak tego dnia był szabat” stoi tuż obok cudu bez komentarza. Sprzeciw pojawi się dopiero w Ewangelii Jana 5:10. Sam werset pokazuje tylko, że dar przyszedł w dniu wyznaczonym na odpoczynek. Napięcie między łaską a kalendarzem nie zostaje w nim rozwiązane. Tekst zostawia je takim, jakie jest.

„Natychmiast wyzdrowiał ten człowiek, wziął swoje łóżko i chodził. Jednak tego dnia był szabat”. Po trzydziestu ośmiu latach choroby człowiek, który dotąd leżał, staje i niesie to, co wcześniej było jego posłaniem. Zwykły przedmiot staje się widzialnym znakiem zmiany: nie wymazuje długiego cierpienia, lecz świadczy, że jego życie nie musi już pozostać takie jak przedtem. Ewangelia nie mówi, że uzdrowienie nastąpiło dzięki sile chorego ani że każdy długi trud zakończy się podobnie. Pokazuje Jezusa, który dostrzega człowieka czekającego od wielu lat i mówi do niego z mocą. W tym geście odsłania się Boża troska, która nie sprowadza człowieka do jego bezradności. Wzmianka o szabacie przynosi napięcie: radość uzdrowienia splata się z zakazem niesienia posłania, a uwaga rozmówców kieruje się ku naruszeniu przepisu. Uzdrowiony odpowiada, że działał na polecenie Tego, który go uzdrowił. Jego chodzenie staje się więc również świadectwem spotkania, którego znaczenia dopiero nie rozumie w pełni. Życie odzyskane pośród ludzi nie jest już tylko powrotem do dawnego miejsca; niesie ślad słowa Jezusa.