Ewangelia Jana 5:43 – znaczenie i zastosowanie

Ta wypowiedź Jezusa brzmi gorzko, bo mówi o odrzuceniu. W Ewangelii Jana 5:43 Jezus stwierdza, że przyszedł w imieniu Ojca, a nie został przyjęty. Obraz jest prosty i poruszający: ktoś, kto przychodzi w imieniu Ojca i nie zabiega o oklaski, pozostaje obcy, a ten, kto przychodzi we własnym imieniu, znajduje otwarte drzwi. Werset nie wyjaśnia wprost, dlaczego tak się dzieje, ale kontekst pokazuje miejsce, w którym takie serce się formuje. Wcześniej Jezus mówi, że ludzie przyjmują chwałę od siebie nawzajem i nie szukają chwały pochodzącej od samego Boga (Ewangelia Jana 5:44). Tęsknota za uznaniem w oczach innych sprawia, że łatwiej ufa się temu, kto potwierdza nasze znaczenie, niż temu, kto przynosi Boże słowo. Jest w tym tekście coś bardzo ludzkiego. Serce, które głodzi się uznania, potrafi przeoczyć prawdziwego posłańca tylko dlatego, że nie przychodzi on z blaskiem, jakiego się spodziewano. Słowa z tego fragmentu pokazują, że pytanie o przyjęcie dotyczy nie tylko tego, kto przychodzi, lecz także tego, czego pragnie wnętrze tego, kto otwiera drzwi.

W Ewangelii Jana 5:43 Jezus przeciwstawia dwa rodzaje autorytetu: przychodzi w imieniu Ojca, lecz zostaje odrzucony, podczas gdy ktoś przychodzący „we własnym imieniu” zostałby przyjęty. W kontekście nie chodzi o abstrakcyjną pochwałę pokory. Jezus właśnie przypomina, że Pisma świadczą o Nim, a mimo to Jego rozmówcy nie chcą przyjść do Niego, by mieć życie. Kluczowe rozróżnienie dotyczy więc nie znajomości religijnych tekstów, lecz gotowości, by uznać, dokąd one prowadzą. Sama pilność w badaniu Pisma nie gwarantuje rozpoznania jego świadectwa. Gdy ważniejsze staje się ludzkie uznanie niż chwała pochodząca od Boga, autorytet mówiący „we własnym imieniu” może wydawać się bardziej przekonujący niż posłany przez Ojca. Werset nie podaje, kim konkretnie miałby być ów „ktoś inny”; nie należy dopisywać mu tożsamości. Ujawnia natomiast paradoks: można cenić religijną powagę, a odrzucać Tego, ku któremu prowadzi świadectwo Pisma. Jezusowe roszczenie do działania w imieniu Ojca jest zarazem sednem sporu i miarą tego, jak odczytywane są Pisma.

Jezus mówi tu o przyjęciu, a nie tylko o przyjściu. Przyszedł w imieniu Ojca: „Przyszedłem w imieniu mojego Ojca, a nie przyjęliście Mnie”. Słowa te stawiają obok siebie dwa sposoby przychodzenia, w imieniu Boga i we własnym imieniu. Ktoś, kto mówi we własnym imieniu, zostałby przyjęty, bo jego głos pochodzi od niego samego i zaspokaja to, czego słuchacze już oczekują. Kontekst wyjaśnia, dlaczego tak się dzieje. Jezus stwierdza, że nie chcą przyjść do Niego, aby mieć życie (Ewangelia Jana 5:40), a w Ewangelii Jana 5:44 pyta, jak mogą uwierzyć, skoro szukają chwały od siebie nawzajem. Problem leży więc w tym, czego ludzie szukają i od kogo oczekują uznania. Przyjęcie to coś więcej niż zgoda na czyjąś obecność. Obejmuje gotowość, by uznać autorytet, który nie należy do przychodzącego. Łatwiej uznać kogoś, kto mówi od siebie, bo pozwala zachować własne miary i własne oczekiwania. Jezus kieruje to również do badaczy Pisma (Ewangelia Jana 5:39). Sama znajomość Pism nie wystarcza, jeśli serce nie chce przyjąć Tego, o którym one świadczą.

W Ewangelii Jana 5:43 Jezus odsłania bolesny rozdźwięk: „Przyszedłem w imieniu mojego Ojca, a nie przyjęliście Mnie. Gdyby jednak przybył ktoś inny we własnym imieniu, to byście go przyjęli”. Mówi do ludzi, którzy badali Pisma, a jednak nie chcieli przyjść do Niego, by mieć życie. Ich znajomość świętych tekstów nie stała się rozpoznaniem Tego, o którym te teksty świadczyły. „W imieniu mojego Ojca” wskazuje na źródło i cel posłannictwa Jezusa. Nie szuka On własnej chwały, lecz przychodzi w więzi z Ojcem. Własne imię przybysza może brzmieć przekonująco, gdy obiecuje uznanie i wzmacnia ludzkie pragnienie chwały. Przyjęcie Jezusa wymaga innego rodzaju uwagi: takiej, która pozwala, by prawda o Bogu zakwestionowała przywiązanie do ludzkiego uznania. To ostrzeżenie nie jest potępieniem każdego, kto zmaga się z wiarą. Wskazuje raczej na poważną możliwość: można stać blisko spraw Bożych, a mimo to zamknąć się na Jego obecność. Jak zamknięte okno nie przepuszcza światła, tak religijna wiedza, oderwana od miłości Boga, nie prowadzi sama do życia. Jezus pozostaje świadkiem Ojca, którego chwała nie zależy od ludzkiego aplauzu.