Ewangelia Jana 17:26 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa zamykają modlitwę Jezusa, którą wypowiada przed swoją męką. Nie opisują uczucia, które ktoś musiałby sam w sobie wzbudzić, lecz miłość, którą Ojciec darzy Syna i która ma zamieszkać w uczniach. Szczególnie wybrzmiewa słowo „nadal”. W zdaniu „Objawiłem im Twoje imię i nadal będę objawiał” Jezus mówi o objawianiu imienia Bożego jako o czymś, co trwa dalej, a nie o jednorazowym doświadczeniu, które zostaje tylko we wspomnieniu. W Ewangelii Jana 17:26 obie obecności idą razem: miłość ma być w uczniach, a Jezus również w nich. Zdanie wyraża cel, o który Jezus prosi Ojca, a nie warunek, który uczniowie mieliby najpierw spełnić. Tekst nie wiąże tej bliskości z zasługą ani z określonym przebiegiem przeżyć. Mówi raczej o tym, że miłość Ojca do Syna przechodzi w relację z ludźmi. Dla kogoś, kto nosi w sobie pustkę albo lęk, ważne jest to, że w tych słowach nie ma ani groźby, ani rozliczenia. Jest w nich wspólnota i trwanie. Jan zostawia czytelnika z obrazem serca, które nie zostaje samo, ponieważ Bóg chce być w nim obecny tak, jak jest obecny w Synu.

Werset 26 domyka modlitwę Jezusa za uczniów słowami o objawieniu imienia Ojca. Nie chodzi jedynie o przekazanie nazwy. W języku biblijnym imię wiąże się z tym, kim ktoś jest; Jezus ukazuje więc Ojca przez swoją misję i więź z Nim. Wcześniej modlitwa określa życie wieczne jako poznawanie Ojca i posłanego przez Niego Jezusa. Poznanie to nie sprowadza się do wiedzy o Bogu: oznacza relację, która kształtuje życie uczniów. Ważne jest też napięcie między tym, co już się dokonało, a tym, co trwa. Jezus mówi: „Objawiłem im Twoje imię i nadal będę objawiał”. Jego dzieło wśród uczniów nie jest zamkniętym przekazem, lecz prowadzi dalej ku temu, by miłość Ojca do Syna była w nich, a Jezus był w nich. Nie jest to obietnica łatwego życia ani twierdzenie, że uczniowie stają się Bogiem. Mowa o udziale w więzi miłości, która łączy Ojca i Syna. W sąsiednich wersetach ta więź wiąże się z jednością uczniów i świadectwem dla świata. Celem objawienia nie jest więc sama informacja, lecz wspólnota ukształtowana przez obecność Jezusa i miłość Ojca.

Te słowa zamykają modlitwę Jezusa i brzmią jak podsumowanie całej rozmowy z Ojcem. Jezus mówi: „Objawiłem im Twoje imię i nadal będę objawiał, aby miłość, którą Ty Mnie umiłowałeś, była w nich i Ja w nich” (Ewangelia Jana 17:26). Czasownik w czasie przyszłym pokazuje, że objawianie imienia Ojca trwa dalej. Celem tego objawiania jest miłość. Jezus mówi o miłości, którą Ojciec umiłował Syna, i o tym, że ma ona zamieszkać w uczniach. Nie chodzi tu przede wszystkim o wiedzę o Bogu ani o uporządkowane przekonania. Ta miłość nie pochodzi od ludzi. Zostaje przyjęta, a dopiero potem może rozlewać się na zwykłe dni. Najbardziej praktyczne w tym fragmencie jest to, że obietnica dotyczy wnętrza, a nie wyniku. Ktoś, kto wraca wieczorem z pracy i zastaje w domu napięcie, rzadko zaczyna od wielkiego gestu. Zmiana zaczyna się od tonu głosu i cierpliwości w słuchaniu. Wierność w małych rzeczach rośnie właśnie tam, gdzie miłość ma swoje miejsce. Końcowe słowa zdania mówią o obecności Jezusa w uczniach. To ona nadaje sens całej modlitwie, bo w Synu przychodzi także miłość Ojca.

W tej modlitwie Jezus mówi do Ojca o uczniach, którzy poznali, że został przez Niego posłany. Werset 26 domyka tę prośbę, a zarazem pozostawia ją otwartą: „Objawiłem im Twoje imię i nadal będę objawiał”. Imię oznacza tu więcej niż nazwę. W świetle wcześniejszych słów o życiu wiecznym, które polega na poznawaniu Ojca i Jezusa, objawienie imienia jest odsłanianiem, kim Bóg jest i jak można żyć w Jego obecności. Jezus nie mówi o wiedzy zamkniętej w przeszłości: „nadal będę objawiał”. Jego dzieło pośród uczniów trwa, a jego owoc ma zamieszkać w nich. Sednem jest miłość Ojca do Syna, która ma być w uczniach, oraz obecność Jezusa w nich. To nie obietnica łatwego życia ani braku rozdarć. Jest zapowiedzią więzi, która podtrzymuje wspólnotę i nadaje jej świadectwu sens: świat ma poznać miłość Ojca. Można widzieć w tym obraz światła przechodzącego z jednego domu do drugiego, nie tracąc źródła. W perspektywie wieczności ta miłość nie jest tylko wspomnieniem o Bogu, lecz życiem, które już teraz zostaje udzielone i którego pełnia pozostaje przed uczniami. Zjednoczenie z Chrystusem jest więc początkiem tej nadziei.