Ewangelia Jana 17:5 – znaczenie i zastosowanie

Ta modlitwa pada w chwili, o której Jezus mówi, że już nadeszła. Gdy ciężar staje tuż przed człowiekiem, łatwo patrzeć wyłącznie na to, co dzieje się teraz. Jezus zwraca się ku temu, co było u Ojca od zawsze. Słowa „otocz Mnie u siebie tą chwałą” brzmią jak prośba kogoś, kto tęskni za bliskością, a nie jak żądanie należnej nagrody. Chwała ta nie zaczyna się w godzinie próby, lecz sięga czasu, zanim świat powstał. Ta myśl ma w sobie wiele spokoju. Cierpienie potrafi przesłonić tożsamość i sprawić, że człowiek mierzy siebie wyłącznie tym, co go teraz spotyka. Modlitwa Jezusa pokazuje, że źródło Jego wartości leży w relacji z Ojcem, która poprzedza wszystko, co widzialne. Ta prośba jest pełna zaufania, bo Jezus mówi o chwale, którą już miał, a nie o nagrodzie, którą ma dopiero zdobyć. Dla kogoś, kto dźwiga wstyd, lęk albo żal, ten werset może mieć szczególne znaczenie. Przypomina, że tożsamość nie zaczyna się w bólu i nie musi się w nim kończyć. Ostatnie słowo o tym, kim jest człowiek, nie należy do bólu, lecz do relacji, która trwa przed wszystkim i ponad wszystkim.

W Ewangelii Jana 17:5 Jezus prosi Ojca o chwałę, którą miał u Niego „wcześniej, zanim świat powstał”. To zdanie wiąże chwilę modlitwy z historią poprzedzającą stworzenie: Jezus mówi o chwale, którą już dzielił z Ojcem, nie tylko o zaszczycie, jaki miałby otrzymać po wykonaniu ziemskiego zadania. W kontekście rozdziału prośba ta należy do modlitwy o uwielbienie Syna i Ojca, a zarazem do słów o dziele, które Jezus wypełnił na ziemi. Kluczowe jest rozróżnienie między chwałą obecną w relacji Ojca i Syna a jej objawieniem w świecie. Jezus stwierdza, że miał tę chwałę przed stworzeniem, a teraz prosi, by Ojciec otoczył Go nią u siebie. Tekst nie przedstawia więc Jego chwały jako czegoś, co zaczyna się dopiero wraz z ziemską misją. Pokazuje raczej powrót do chwały istniejącej wcześniej, choć sposób, w jaki ta prośba wiąże się z krzyżem i zmartwychwstaniem, wymaga czytania dalszej części Ewangelii. Werset jest ważny dla chrześcijańskiego rozumienia tożsamości Jezusa: Jego więź z Ojcem poprzedza świat, a misja na ziemi ją objawia.

Ta prośba pada w chwili, która jest jeszcze przed Jezusem, a mimo to mówi On o niej jak o czymś już rozpoczętym. W Ewangelii Jana 17:5 Syn prosi o chwałę, którą miał u Ojca przed stworzeniem świata. Wcześniej, w wersecie 4, mówi, że otoczył Ojca chwałą na ziemi, bo wypełnił dzieło, które Mu dano. Najpierw jest wierność konkretnemu zadaniu, a dopiero potem prośba o pełnię. Ta chwała nie jest wynagrodzeniem za dobre wyniki. Należy do wspólnoty Ojca i Syna, która istniała, zanim pojawił się świat. Słowa „zanim świat powstał” przypominają, że ta miłość nie zaczęła się w historii ziemi. Wersety 6 do 9 mówią też o tych, których Ojciec dał Synowi, bo to za nich Jezus się modli. Z tego płynie spokój dla codziennej wierności. Zwykłe obowiązki nie muszą być ciężarem dźwiganym samotnie, bo ich sens sięga dalej niż widoczny wynik. Jezus przed krzyżem patrzy na swoje zadanie jak na dzieło oddane Ojcu. W tym wersecie najmocniej wybrzmiewa pewność, że miłość Ojca i Syna jest starsza niż wszystko, co człowiek może osiągnąć.

W Ewangelii Jana 17:5 Jezus zwraca się do Ojca w chwili, gdy „nadeszła godzina”. Prosi, by Ojciec otoczył Go u siebie tą samą chwałą, którą miał przed powstaniem świata. Modlitwa prowadzi spojrzenie poza ziemskie dzieło Jezusa ku więzi, która istniała przed początkiem czasu. Jego misja nie zaczyna się od ludzkiego uznania, lecz wyrasta z jedności z Ojcem. Wcześniej Jezus mówi, że otoczył Ojca chwałą na ziemi, wypełniając powierzone Mu dzieło. Teraz prośba o chwałę nie brzmi jak ucieczka od tej drogi. W świetle słów o nadchodzącej godzinie wskazuje na jej dopełnienie i powrót do Ojca. Chwała w tej modlitwie nie jest blaskiem sukcesu mierzonego uznaniem ludzi. Jest obecnością i więzią, z których Jezus przyszedł i do których zmierza. Nie oznacza obietnicy łatwego triumfu ani ziemskiego powodzenia. Ten werset odsłania chrześcijańską nadzieję zakorzenioną w czymś starszym niż świat: w miłości Ojca i Syna. Doczesne cierpienie nie zostaje tu nazwane dobrem ani pominięte, ale nie ma ostatniego słowa. Jezus mówi o chwale, która poprzedza stworzenie i przekracza jego granice.