Ewangelia Jana 17:4 – znaczenie i zastosowanie

Słowa z Ewangelii Jana 17:4 padają w modlitwie Jezusa, wypowiedzianej w chwili, którą Ewangelia nazywa nadejściem godziny. Mimo że cierpienie jeszcze się nie zaczęło, Jezus mówi o swoim dziele jako o wypełnionym. Wyczuwa się w tym spokój kogoś, kto dokładnie wie, za co jest odpowiedzialny. Chwała, o której tu mowa, nie przychodzi jako uznanie tłumu ani nagroda za sukces. Jest owocem wierności zadaniu, które zostało przyjęte z rąk Ojca. Można sobie wyobrazić kobietę, która od lat opiekuje się chorym ojcem. Jej dni składają się z drobnych czynności, które rzadko ktokolwiek zauważa. Ten werset sugeruje, że wartość takiego trwania nie zależy od publicznego echa, lecz od tego, czy dzieło zostało wykonane tak, jak powierzono. Warto zwrócić uwagę na słowa „które Mi dałeś do wykonania”. Jezus nie opisuje zadania jako własnego projektu. Sens i kształt dzieła pochodzą od Ojca, a Syn wypełnia je w posłuszeństwie i zaufaniu. Dlatego chwała, którą Ojciec otrzymuje na ziemi, ma źródło w relacji, a nie w samym osiągnięciu.

Jezus wypowiada te słowa w modlitwie do Ojca, gdy — jak mówi chwilę wcześniej — nadeszła Jego godzina. Nie przedstawia swojej misji jako osobistego sukcesu. Mówi, że otoczył Ojca chwałą na ziemi, wypełniając powierzone Mu dzieło. Chwała oznacza tu coś więcej niż uznanie: objawia, kim jest Bóg, przez to, co Jezus mówi i czyni. Ważne jest połączenie dwóch elementów: dzieło pochodzi od Ojca, a Jezus doprowadza je do wypełnienia. W poprzednich wersetach modlitwy życie wieczne wiąże się ze znajomością Ojca i posłanego przez Niego Syna. W dalszej części Jezus prosi o chwałę, którą miał u Ojca, zanim powstał świat. Ziemska misja i odwieczna więź Syna z Ojcem należą więc do jednej wypowiedzi, choć nie są tym samym. Słowa o wypełnionym dziele nie muszą znaczyć, że wszystkie wydarzenia już się dokonały: w kontekście nadchodząca „godzina” prowadzi ku męce. Jezus mówi o misji jako o spełnionej, a jej pełny sens odsłoni się w tym, co nastąpi. Wierność Ojcu staje się tu sposobem objawienia Jego chwały.

W modlitwie Jezusa, którą zapisano w Ewangelii Jana, pada zdanie: „Ja Ciebie otoczyłem chwałą na ziemi przez to, że wypełniłem dzieło, które Mi dałeś do wykonania” (Ewangelia Jana 17:4). Jezus mówi o dziele jako o dokonanym, choć droga na krzyż jeszcze trwa. Kluczowe jest to, skąd pochodzi to zadanie. Zostało Mu dane do wykonania, więc nie wyrasta z Jego ambicji ani z potrzeby uznania. Ewangelia Jana 17:1 łączy chwałę z nadejściem godziny, a w wersecie 4 ta sama chwała pojawia się jako owoc wypełnionego zadania. W tym ujęciu chwała wiąże się z wiernością temu, co zostało powierzone, a nie z efektem, który można zaplanować. Pracę łatwo mierzyć wynikami i widocznym uznaniem. Ten fragment przesuwa uwagę na inne pytanie: czy wykonano to, co zostało powierzone. Taka perspektywa daje spokój, bo nie każdy skutek leży w rękach człowieka. Wierność można jednak prowadzić dzień po dniu, w zwykłych obowiązkach, w pracy, w rodzinie i w służbie wobec innych. Jezus mówi o dziele jako o dokonanym, zanim nadejdzie jego ostatni etap. Jego wierność wypełniła to, co Ojciec Mu powierzył, a chwała wyrosła z tego posłuszeństwa.

W tych słowach modlitwy Jezusa ziemskie dzieło zostaje postawione przed Ojcem jako wypełnione. Jezus mówi o zadaniu, które otrzymał od Ojca, i właśnie przez jego wykonanie otoczył Ojca chwałą. Chwała nie jest tu nagrodą za widoczny sukces ani uznaniem tłumów. Ukazuje się w wierności Syna, który objawia Ojca i przekazuje ludziom Jego słowa, jak dopowiadają sąsiednie wersety. Obrazem może być światło lampy: nie zatrzymuje uwagi na sobie, lecz pozwala zobaczyć to, co oświetla. Tak w modlitwie Jezusa Jego dzieło kieruje spojrzenie ku Ojcu. A zarazem nie jest ono małe ani zamknięte w ziemskiej chwili: wcześniej Jezus mówi o życiu wiecznym jako poznawaniu Ojca i Tego, którego On posłał. Wypełnione dzieło należy więc do historii, lecz jego owoc otwiera relację, która sięga poza nią. Werset nie podaje listy osiągnięć ani miary, według której każdy ma oceniać własne życie. Pokazuje raczej, że wierność powierzonemu dziełu może stać się miejscem, w którym Bóg zostaje ukazany. W Jezusie ziemskie posłuszeństwo i wieczna chwała nie są od siebie oddzielone.