Ewangelia Jana 17:3 – znaczenie i zastosowanie

Ta krótka wypowiedź Jezusa w modlitwie do Ojca zaskakuje prostotą. Życie wieczne zostaje tu nazwane poznaniem, a nie tylko trwaniem po śmierci. Słowo „znali” mówi o bliskości, o takim poznaniu, w którym rozpoznaje się kogoś po głosie i po sposobie bycia. Jezus wiąże je z dwiema osobami: z jedynym prawdziwym Bogiem oraz z Tym, którego Ojciec posłał, Jezusem Chrystusem. Kontekst wzmacnia ten obraz. Kolejne wersety mówią o dziele, które zostało dokończone, o imieniu Ojca objawionym ludziom i o słowie, które zostało zachowane. Życie wieczne pojawia się więc w relacji, która już się rozwija, a nie jako obietnica odłożona na koniec drogi. Ewangelia Jana 17:3 pokazuje wiarę jako spotkanie z Bogiem, a nie tylko znajomość wyuczonych prawd. W tym jest coś bardzo ludzkiego. Ktoś, kto naprawdę zna przyjaciela, nie musi za każdym razem tłumaczyć, kim on jest. Wspólne rozmowy, zaufanie wyrosłe z trudnych chwil i cisza, która nie ciąży, tworzą bliskość. Jezus mówi o takim poznaniu jako o czymś, co może rosnąć już teraz, i właśnie dlatego życie wieczne wydaje się bliższe, niż zwykle sądzimy.

Jezus wypowiada te słowa w modlitwie do Ojca, po opisie władzy otrzymanej od Ojca, a przed opisem misji powierzonej Mu na ziemi. To tło pomaga uchwycić, że „życie wieczne” nie oznacza jedynie nieskończonego trwania. Jezus określa je przez poznanie Boga i Jezusa Chrystusa, którego Bóg posłał. Poznanie w tym zdaniu ma wymiar osobowy i relacyjny: chodzi o rozpoznanie Boga jako prawdziwego oraz o przyjęcie Jezusa jako Jego posłanego. Nie jest to jednak przeciwstawienie wiary wiedzy. Treść o tym, kim jest Bóg i kim jest Jezus, należy do tej relacji, a relacja nadaje tej prawdzie znaczenie życia. Słowa „jedyny prawdziwy Bóg” wskazują wyraźnie na Ojca, do którego Jezus się modli, zaś wzmianka o Jezusie Chrystusie nie zaciera ich rozróżnienia. Zarazem w wersecie poprzedzającym Jezus mówi, że daje życie wieczne tym, których Ojciec Mu dał. Zatem życie wieczne jest darem, nie osiągnięciem ludzkiej sprawności. W modlitwie Jezusa poznanie Boga łączy się z Jego dziełem: Syn objawia Ojca i wypełnia powierzoną misję. Wieczność zaczyna się więc jako życie w poznaniu Boga, a nie dopiero jako przyszły czas bez końca.

W tej modlitwie Jezus opisuje życie wieczne przez poznanie. W Ewangelii Jana 17:2 jest ono darem dla tych, których Ojciec dał Synowi. Werset 3 wyjaśnia, na czym ono polega: „aby znali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga, oraz Tego, którego posłałeś, Jezusa Chrystusa”. Poznanie łączy się tu z relacją, a kontekst to potwierdza. Wersety 6 i 7 mówią o objawieniu imienia Ojca oraz o tym, że uczniowie rozpoznali, iż wszystko pochodzi od Boga. Poznać znaczy więc rozpoznać źródło daru i przyjąć je z zaufaniem. Dobrze widać to w zwykłych wyborach. Człowiek, który po trudnym dniu wraca do Pisma, nie robi tego po to, by zaliczyć kolejną lekcję. Szuka głosu, który zna jego imię. Wtedy codzienność zaczyna układać się wokół tej znajomości, a nie wokół ciągłego sprawdzania, czy wszystko wyszło dobrze. Werset ten pokazuje też, że życie wieczne zaczyna się już teraz, w poznaniu, które kształtuje sposób patrzenia na świat i na własne dni. Mądrość polega więc na codziennym wzrastaniu w tej znajomości z Bogiem i z Jezusem Chrystusem.

Jezus wypowiada te słowa w modlitwie do Ojca, u progu „godziny”, o której mówi w tym rozdziale. Życie wieczne nie zostaje tu opisane najpierw jako bezkresne trwanie, lecz jako poznawanie: Boga, który jest jedyny i prawdziwy, oraz Jezusa Chrystusa, którego Ojciec posłał. Nie chodzi o samą wiedzę o Bogu. W języku tej modlitwy poznanie rodzi się z relacji: Jezus objawia Ojca, a Jego uczniowie przyjmują Jego słowo i należą do Niego. To poznanie nie jest zamkniętym zbiorem odpowiedzi. Jest więzią, która kształtuje życie już teraz, choć jej pełnia pozostaje poza zasięgiem doczesności. Wierność w zwyczajnym dniu — prawda wypowiedziana mimo kosztu, miłość okazana komuś łatwemu do pominięcia — może stać się miejscem, w którym ta więź nabiera widzialnej postaci. Takie czyny nie kupują życia wiecznego; wskazują na relację, z której wyrastają. W dalszych słowach Jezus mówi o dziele, które wypełnił, i o chwale, którą dzielił z Ojcem przed powstaniem świata. Wieczność nie jest więc tylko odległym jutrem. Jej źródłem jest Bóg, a jej drogą — poznawany i posłany przez Niego Chrystus.