Ewangelia Jana 17:25 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa Jezus wypowiada w modlitwie skierowanej do Ojca: „Ojcze sprawiedliwy! Świat Ciebie nie poznał, lecz Ja Ciebie poznałem i oni poznali, że Ty Mnie posłałeś.” Słychać w nich coś bardzo ludzkiego, czyli ból bycia niezrozumianym. Wiele osób zna to uczucie, gdy coś ważnego dzieje się w środku, a nikt wokół tego nie widzi. Jezus nie udaje, że ta rana nie istnieje. Nazywa ją wprost, zanim przejdzie do wyznania, że zna Ojca. Poznanie w Ewangelii Jana 17:25 ma wymiar bliskości, a nie tylko wiedzy o Bogu. Syn mówi o własnej znajomości z Ojcem i wskazuje, że również ci, których Ojciec Mu dał, poznali posłanie. Fragment nie obiecuje, że świat zawsze przyjmie wiarę ani że każde niezrozumienie zniknie. Opiera się na relacji Ojca i Syna, która trwa niezależnie od reakcji świata. Dla kogoś, kto czuje się niewidziany, ta myśl może przynieść oddech. Brak zrozumienia ze strony ludzi nie odbiera prawdy o tym, kto jest przez kogo poznany. Być może właśnie w takim miejscu niezrozumienie przestaje być ostatnim słowem o człowieku.

W Ewangelii Jana 17:25 Jezus zwraca się do Ojca jako do „sprawiedliwego”, a następnie zestawia niewiedzę świata z poznaniem Ojca przez siebie i przez uczniów. Nie chodzi o przeciwstawienie dwóch rodzajów ludzkiej inteligencji. W tej modlitwie „poznać” Boga znaczy wejść w relację z Nim i rozpoznać, że Jezus został przez Niego posłany. Wcześniej Jezus określa takie poznanie jako treść życia wiecznego (Ewangelia Jana 17:3). Słowa o świecie nie są więc twierdzeniem, że każdy człowiek poza gronem uczniów na zawsze pozostaje odrzucony. Wskazują raczej na niezrozumienie, które Ewangelia przeciwstawia wierze rodzącej się z objawienia Jezusa. Uczniowie nie poznają Ojca niezależnie od Syna: ich poznanie opiera się na tym, że Jezus Go objawia i że Ojciec posłał Jezusa. Bliski kontekst podkreśla także, że świadectwo uczniów ma znaczenie dla świata: ich jedność ma prowadzić do uznania posłannictwa Jezusa (Ewangelia Jana 17:21–23). Werset łączy zatem dwa wymiary poznania Boga: osobistą więź Ojca z Synem oraz przekazywane uczniom świadectwo. Wiara nie opiera się tu na domyśle o Bogu, lecz na Jezusie, który mówi o Ojcu i od Niego pochodzi.

Jezus modli się do Ojca i nazywa Go „Ojcze sprawiedliwy”. Ten tytuł od razu przypomina, że Bóg, do którego się zwraca, jest wierny temu, co prawe. W Ewangelii Jana 17:25 słychać wyraźny podział: świat Boga nie poznał, natomiast Jezus Go poznał, a uczniowie poznali, że Ojciec Go posłał. Poznanie opisane w tym wersecie dotyczy rozpoznania źródła i celu. Chodzi o to, skąd przyszedł Jezus i po co został posłany, a nie o zebraną wiedzę. W codzienności takie rozpoznanie widać w konkretnych decyzjach. Ktoś, kto wie, że Ojciec posyła Syna w miłości, inaczej podejdzie do pracy, pieniędzy i napięć w rodzinie, bo patrzy na nie przez pryzmat tej relacji. Nie musi znać wszystkich odpowiedzi, żeby zacząć ufać. Ten werset łączy się z Ewangelią Jana 17:3, gdzie życie wieczne polega na tym, by znać Boga i Jezusa Chrystusa. Modlitwa Jezusa nie kończy się więc na tożsamości. Pokazuje, że znajomość Boga staje się życiem, które widać w zwykłych dniach, zanim ktoś nazwie je wiarą.

W słowach „Ojcze sprawiedliwy” Jezus zwraca się do Boga u progu godziny, o której mówi na początku modlitwy. Świat nie rozpoznał Ojca, lecz Jezus Go zna, a uczniowie poznali, że został przez Niego posłany. To poznanie nie jest jedynie przyswojeniem prawdy o Bogu. W tej modlitwie łączy się z życiem wiecznym: z więzią z Ojcem i z Jezusem Chrystusem, którego Ojciec posłał. Słowo „sprawiedliwy” brzmi tu jak wyznanie zaufania. Nawet wobec odrzucenia i nadchodzącej męki Jezus trwa w prawdzie o Ojcu. Nie przedstawia Go jako odległej władzy, lecz zwraca się do Niego jako Syna, który zna Jego miłość. Uczniowie poznali posłanie Jezusa, choć ich poznanie pozostaje drogą, nie pełnym oglądem. W dalszych słowach modlitwy Jezus prosi, by byli z Nim i widzieli Jego chwałę. Wieczność ukazuje się więc nie jako bezosobowe trwanie, ale jako bycie przy Nim. A już teraz wspólnota uczniów ma odzwierciedlać tę więź, aby świat mógł rozpoznać, że Ojciec posłał Syna i umiłował tych, którzy do Niego należą.