Ewangelia Jana 17:23 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa padają w modlitwie Jezusa przed Jego odejściem, a w Ewangelii Jana 17:23 wracają do najgłębszego pragnienia: wspólnoty uczniów, zjednoczonej w miłości, która staje się znakiem dla świata. Jezus nie mówi o jedności, którą ludzie budują sami dla siebie. Zanurza ją najpierw w bliskości: „Ja w nich, a Ty we Mnie!” Jedność, o którą prosi, ma swoje miejsce w tej wzajemnej obecności, a nie w ludzkiej zdolności do zgody. Najbardziej poruszające w tym wersecie jest to, że miłość, jaką Ojciec darzy Syna, zostaje przypisana uczniom. Wspólnota nie musi najpierw zasłużyć na to spojrzenie, bo tekst mówi o nim jako o czymś już danym. Świat, który patrzy na tych ludzi, może wtedy dostrzec nie tylko zgodę, ale ślad miłości, która ich trzyma. To spojrzenie Ojca na Syna staje się więc punktem odniesienia dla całej wspólnoty. Jedność jest tu znakiem miłości, która już została okazana. Słowa Jezusa nie każą nikomu udowadniać, że jest godny umiłowania, lecz mówią, że ta miłość trwa, a wspólnota ma ją ukazywać. Nawet krucha, poraniona wspólnota może być więc miejscem, w którym świat dostrzeże Bożą troskę o tych, którzy idą za Jezusem.

W Ewangelii Jana 17:23 Jezus łączy trzy rzeczy: swoją obecność w uczniach, ich jedność oraz rozpoznanie Jego misji przez świat. Nie przedstawia jedności jako samego porozumienia ani jednakowości. Jej źródłem jest więź: „Ja w nich, a Ty we Mnie!”. W kontekście poprzednich wersetów jest to udział wierzących w jedności Ojca i Syna, nie zatarcie różnicy między nimi. Ta jedność ma wymiar widzialny. Ma sprawić, by świat poznał, że Ojciec posłał Jezusa. Zgoda chrześcijan nie zastępuje więc świadectwa o Jezusie, lecz może mu służyć. Gdy wspólnota potrafi trwać razem mimo różnic i nie sprowadza wiary do rywalizacji, jej życie staje się znakiem wskazującym poza nią samą. Szczególnie mocne jest zdanie, że Ojciec umiłował uczniów tak, jak umiłował Syna. Jezus nie mówi, że uczniowie zajmują w relacji z Ojcem tę samą pozycję co Syn; podkreśla jednak, że Boża miłość obejmuje ich głęboko i nie jest jedynie odległym przyzwoleniem. Jedność Kościoła wyrasta zatem z miłości Boga, a jej celem jest świadectwo o Jezusie.

Jezus modli się o jedność uczniów i od razu wskazuje jej źródło: „Ja w nich, a Ty we Mnie!” Wspólnota nie zaczyna się od organizacji ani od samej dobrej woli. Zaczyna się od tego, że Syn przebywa w uczniach, a Ojciec w Synu. W Ewangelii Jana 17:21 jedność ma odbijać jedność Ojca i Syna, a w Ewangelii Jana 17:26 pojawia się miłość Ojca obecna w uczniach. Werset 23 łączy te wątki. Ojciec umiłował uczniów tak, jak umiłował Syna. Miarą miłości, którą wspólnota ma przeżywać, jest więc miłość Ojca do Syna. Świat ma poznać, że Ojciec posłał Jezusa. Ta wiarygodność opiera się nie na idealnej zgodzie, lecz na życiu, w którym widać, że Bóg kocha swoich tak, jak kocha Syna. Jedność staje się wtedy znakiem, który przemawia do kogoś z zewnątrz. Praktyczny sens tej modlitwy jest prosty. Wspólnota żyje z tego, co otrzymała od Boga, i z tego rodzi się jej wysiłek. Zgoda, cierpliwość i wzajemna troska wypływają z miłości, która już jest obecna. Dlatego jedność nigdy nie jest wyłącznie zadaniem ludzi, lecz odpowiedzią na dar.

„Ja w nich, a Ty we Mnie” — w tych słowach modlitwy Jezusa jedność uczniów wyrasta z więzi, która zaczyna się w Ojcu i Synu. Nie jest samodzielnym osiągnięciem wspólnoty ani zgodą za wszelką cenę. Jest uczestnictwem w miłości, którą Jezus otrzymuje od Ojca i którą przekazuje swoim uczniom. Dlatego ta jedność ma znaczenie także dla świata. Ma odsłaniać, że Jezus został posłany przez Ojca, a uczniowie są przez Niego umiłowani. Nie chodzi o doskonały obraz wspólnoty, w którym nie ma różnic ani zranień. Raczej o miłość widoczną w tym, że ludzie pozostają przy sobie, służą sobie i nie czynią z własnej racji miary całej prawdy. Można widzieć w tym obraz domu, którego światło nie należy do jednego mieszkańca: rozjaśnia wnętrze i jest widoczne z zewnątrz. Źródłem światła pozostaje jednak Bóg. Jezus modli się o jedność uczniów, a nie o ich niezależność od Niego. W tej modlitwie obecna jest również nadzieja wieczności. Wcześniej Jezus mówi o życiu wiecznym jako poznawaniu Ojca i Tego, którego posłał. Jedność nie jest więc tylko zadaniem na czas doczesny; należy do życia z Bogiem, ku któremu prowadzi miłość objawiona w Chrystusie.