Ewangelia Jana 17:22 – znaczenie i zastosowanie

Serce zatrzymuje się przy słowach: „I także chwałę, którą Mi dałeś, przekazałem im, aby stanowili jedno, tak jak My stanowimy jedno.” Jezus mówi o chwale, którą sam otrzymał i którą przekazuje uczniom. Chwała staje się tu darem, który idzie dalej, a jego celem jest jedność. Jest w tym wiele czułości, bo to, co najcenniejsze, zostaje oddane innym. Najbardziej poruszające jest porównanie do więzi Ojca i Syna. Ta jedność nie jest zlepkiem ludzi, którzy przypadkiem się zgadzają, lecz życiem zakorzenionym w relacji. Serce czyta w tym obraz wspólnoty, w której każdy zachowuje swoje imię, a jednak nie zostaje sam ze swoim ciężarem. Dla kogoś, kto czuje się obco wśród innych, to zdanie niesie cichą nadzieję, że bliskość ma głębsze źródło niż ludzkie słabości. Ewangelia Jana 17:23 dopowiada, że ta jedność ma być znakiem dla świata. Tekst nie obiecuje wspólnotom bezkonfliktowego życia, a mówi o darze, który już został przekazany. Jedność ma swoje źródło w chwale przekazanej przez Jezusa, a nie w ludzkiej sile, i właśnie to pozostaje w tym wersecie najbardziej pocieszające.

W Ewangelii Jana 17:22 Jezus mówi, że przekazał uczniom chwałę otrzymaną od Ojca, „aby stanowili jedno”. Warto zauważyć kierunek tej myśli: jedność nie jest osiągnięciem wspólnoty ani nagrodą za zgodę. Jej źródłem jest dar Chrystusa, a wzorem jedność Ojca i Syna. Zarazem porównanie nie oznacza, że uczniowie stają się Bogiem albo że znikają między nimi różnice. Chodzi o wspólnotę zakorzenioną w więzi z Bogiem. Słowo „chwała” może przywodzić na myśl splendor lub zaszczyt. W tej modlitwie Jana wiąże się jednak także z objawieniem, misją Jezusa i miłością Ojca. Uczniowie otrzymują udział w tym, co Jezus im objawia i do czego ich posyła; nie przejmują Jego miejsca. Werset 21 łączy ich jedność ze świadectwem dla świata, a werset 23 mówi, że ma ona ukazywać Bożą miłość. Dlatego jedność chrześcijan nie oznacza wyłącznie braku sporów ani identyczności poglądów. Jej głębszym kryterium jest wspólne życie otrzymane od Chrystusa, widoczne w miłości i wierności Jego posłannictwu. Werset nie rozstrzyga wszystkich różnic między wspólnotami; pokazuje, że pojednana wspólnota ma wskazywać poza siebie, ku Ojcu, który posłał Syna.

W Ewangelii Jana 17:22 Jezus mówi o chwale, którą przekazuje uczniom: „I także chwałę, którą Mi dałeś, przekazałem im, aby stanowili jedno, tak jak My stanowimy jedno.” Celem jest jedność, a jej wzorem jest relacja Ojca i Syna. Nie chodzi tu o jednakowe poglądy ani o brak różnic, lecz o wzajemne oddanie i miłość. Ta perspektywa zmienia zwykłe dni. W rodzinie dwoje ludzi może mieć odmienne temperamenty, a mimo to pozostać jednością w tym, co najważniejsze. Zespół w pracy może różnić się zdaniem o projekcie i nadal być wspólnotą, która nie niszczy się nawzajem. Taka jedność wymaga wierności właśnie tam, gdzie zgoda nie przychodzi łatwo. Ewangelia Jana 17:21 wiąże tę jedność z tym, aby świat uwierzył. Fragment nie obiecuje, że każda wspólnota będzie zawsze zgodna albo skuteczna. Pokazuje jednak, że życie uczniów ma znaczenie dla innych. Najmocniej działa sam punkt wyjścia. Jedność uczniów nie wyrasta wyłącznie z ich własnych sił. Ma swoje źródło w tym, co już istnieje między Ojcem a Synem, a uczniowie zostają w tę jedność włączeni.

W słowach Jezusa chwała nie jest blaskiem, który oddziela Go od ludzi. Ojciec dał ją Synowi, a Syn przekazuje ją uczniom, prosząc, by stanowili jedno. To dar zakorzeniony w więzi Ojca i Syna, nie nagroda za doskonałość ani obietnica, że znikną różnice. Jezus wypowiada tę modlitwę, gdy mówi o posłaniu uczniów na świat i o poświęceniu siebie za nich. Jedność, o którą prosi, ma więc kształt miłości wiernej i ofiarnej. Może być widoczna, gdy ludzie, którzy nie zgadzają się we wszystkim, nie odwracają się od siebie; gdy wspólnota nie szuka własnej chwały, lecz służy i pozostaje w prawdzie. Nie jest to łatwa zgoda za wszelką cenę, bo jej źródłem jest relacja z Bogiem. Jezus modli się także za tych, którzy uwierzą dzięki słowu uczniów. Prośba sięga zatem dalej niż krąg pierwszych świadków, ku kolejnym pokoleniom. Jedność ma świadczyć światu o posłaniu Syna i o miłości Ojca. Chwała przekazana ludziom staje się w tej modlitwie wspólnym życiem: darem, który prowadzi ku Bogu i ku sobie nawzajem.