Ewangelia Jana 17:19 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa padają w środku długiej modlitwy, którą Jezus kieruje do Ojca przed swoją męką. Mówi w nich o tym, co sam oddaje, i nazywa to wprost: „A za nich Ja poświęcam w ofierze samego siebie”. Troska o uczniów zostaje wypowiedziana na głos przed Ojcem, co samo w sobie ma w sobie wiele ciepła. Uczniowie zostają w świecie, o czym mówi Ewangelia Jana 17:15 i 17:16. Jezus nie prosi o wyjęcie ich z niego, lecz o ustrzeżenie od złego. W tym świetle uświęcenie w prawdzie, o którym mowa w Ewangelii Jana 17:17, nie jest samotnym wysiłkiem człowieka. Dokonuje się ono w relacji z Tym, który za nich oddaje samego siebie. Warto zauważyć zakres tej modlitwy. Dotyczy ona najpierw uczniów, a potem tych, którzy dzięki ich słowu uwierzą (Ewangelia Jana 17:20). Nie gwarantuje ona, że życie każdego człowieka przebiegnie bez trudności. Daje natomiast pewność, że to, co w wierzących ma być święte, zaczyna się od ofiary złożonej za nich, a nie od ich własnej doskonałości. Słowa o uświęceniu brzmią więc mniej jak wymóg, a bardziej jak wyznanie miłości, która wyprzedza człowieka.

Werset łączy dwa działania, których nie należy utożsamiać: Jezus poświęca samego siebie, a uczniowie mają być uświęceni w prawdzie. Pierwsze jest Jego własnym aktem; drugie dotyczy przemiany tych, za których się modli. W kontekście modlitwy Jezusa przed męką „poświęcam w ofierze samego siebie” wskazuje na Jego dobrowolne oddanie się za uczniów, nie na to, że sami muszą powtórzyć Jego ofiarę. „Uświęceni w prawdzie” nie oznacza odłączenia od zwykłego życia ani ucieczki ze świata. Jezus prosi wcześniej, by uczniowie pozostali w świecie, a zarazem zostali ustrzeżeni od złego; nazywa też słowo Ojca prawdą. Uświęcenie wiąże się więc z przynależnością do Boga i kształtowaniem życia przez Jego prawdę. Nie jest samą poprawnością poglądów ani bezbłędnością moralną. Zaraz potem Jezus mówi o posłaniu uczniów na świat. Werset nie przeciwstawia zatem świętości obecności wśród ludzi: ukazuje raczej, że uczniowie mogą być posłani właśnie jako należący do Boga. Ich misja wyrasta z daru i prawdy, a nie z własnej doskonałości. Modlitwa Jezusa obejmuje zarówno ich uświęcenie, jak i służbę pośród świata.

Ta część modlitwy Jezusa została wypowiedziana przed Jego męką. Słowa „A za nich Ja poświęcam w ofierze samego siebie” wskazują, że Jezus oddaje siebie właśnie za tych, których Ojciec Mu dał. Uczniowie pozostają w świecie, choć nie są z niego, i Jezus posyła ich tak, jak sam został posłany (Ewangelia Jana 17:18). Ofiara Syna osadza ich w tym posłannictwie. Druga część zdania podaje cel: „aby i oni byli uświęceni w prawdzie”. Słowo „aby” pokazuje, po co to wszystko się dzieje. Prawda w tym ujęciu nie jest jedynie zbiorem poglądów. W Ewangelii Jana 17:17 Jezus mówi wprost: „Twoje słowo jest prawdą”. Uświęcenie dokonuje się więc w obszarze Bożego słowa. Ma to bardzo praktyczny wymiar. Człowiek, który w trudnej decyzji finansowej albo w kłótni z bliskim sięga po to, co Pismo mówi o uczciwości i łagodności, zostaje kształtowany przez prawdę, a nie przez presję chwili. Chodzi o wierność w zwykłych dniach, z których składa się droga ucznia. Ofiara Jezusa daje początek tej drodze, a prawda kształtuje uczniów w ich codzienności.

W Ewangelii Jana 17:19 Jezus modli się do Ojca za swoich uczniów. Jego słowa łączą dwa ruchy: On sam poświęca siebie w ofierze, a oni mają być uświęceni w prawdzie. Uświęcenie nie oznacza tu ucieczki od świata. Chwilę wcześniej Jezus mówi, że posyła uczniów na świat. Ich życie ma pozostać w nim zakorzenione, a zarazem należeć do Boga. Ofiara Jezusa jest centrum tej modlitwy. Nie staje On ponad uczniami jako ktoś, kto tylko wskazuje drogę; oddaje siebie za nich. Ich świętość wyrasta więc z Jego daru i z prawdy, którą Jezus wiąże ze słowem Ojca. Nie jest samodzielnym osiągnięciem ani zasługą, którą można sobie przypisać. Można widzieć w tym obraz światła niesionego przez okno: samo okno nie jest źródłem światła, ale pozwala mu oświetlać wnętrze. Podobnie uczniowie, uświęcani w prawdzie, mają nieść dalej świadectwo o Jezusie. W dalszej części modlitwy prośba obejmuje także tych, którzy uwierzą dzięki ich słowu. Ofiarna miłość Chrystusa otwiera więc drogę wiary, która przekracza pierwsze grono uczniów.