Ewangelia Jana 17:18 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa padają w modlitwie, którą Jezus kieruje do Ojca, i to nadaje im szczególną wagę. Zdanie „Jak Ty Mnie posłałeś na świat, tak i Ja posłałem ich na świat” łączy dwa posłania: Syna przez Ojca i uczniów przez Syna. Słowo „tak” stawia je obok siebie jako podobne, choć nie identyczne. Najbardziej poruszające jest tu miejsce, w którym to posłanie się dokonuje. Kilka wersetów wcześniej, w Ewangelii Jana 17:15, Jezus nie prosi o zabranie uczniów ze świata, lecz o ustrzeżenie ich od złego. Posłani zostają więc w świecie. Ta obecność nie wymaga odcięcia się od ludzkiego życia, a jednak nie zakłada, że świat będzie im przyjazny, bo w Ewangelii Jana 17:14 mowa o tym, że świat ich znienawidził. Werset ma też szerszy wymiar, ponieważ w Ewangelii Jana 17:20 krąg posłanych obejmuje tych, którzy uwierzą dzięki słowu uczniów. Posłanie nie kończy się więc na pierwszym pokoleniu, lecz przechodzi z rąk do rąk. Posłanie w świat nie oddala od Boga, lecz osadza człowieka w Jego woli, na wzór posłania Syna. Jego siła pochodzi od Tego, który posyła.

„Jak Ty Mnie posłałeś na świat, tak i Ja posłałem ich na świat” — Jezus mówi te słowa do Ojca w modlitwie za uczniów. Kluczowe jest podobieństwo misji, nie zrównanie ich z Jezusem: On został posłany przez Ojca, a uczniowie otrzymują od Niego zadanie wobec świata. Ich posłanie wyrasta z Jego własnego posłania i pozostaje od niego zależne. Najbliższy kontekst wyjaśnia, że nie chodzi o ucieczkę od ludzi ani o bezpieczne odcięcie się od świata. Jezus nie prosi o zabranie uczniów, lecz o ochronę przed złem i uświęcenie w prawdzie. Posłanie nie oznacza więc, że mają bez zastrzeżeń przyjąć wartości otoczenia. Mają pozostać wierni słowu, które otrzymali, pośród świata, który może ich odrzucać. W dalszej części modlitwy krąg posłanych się rozszerza: inni mają uwierzyć dzięki słowu uczniów. Widać tu ciągłość świadectwa, ale jego źródłem nie jest sama ludzka gorliwość. Uczniowie niosą dalej to, co otrzymali od Jezusa. Ich obecność w świecie ma służyć prawdzie i jedności, aby świat mógł rozpoznać, że Jezus został posłany przez Ojca.

Ewangelia Jana 17:18 mówi o posłaniu: „Jak Ty Mnie posłałeś na świat, tak i Ja posłałem ich na świat”. Jezus stawia obok siebie dwa posłania, Ojca wobec Syna i Syna wobec uczniów. Ta paralela nie zostawia uczniów na marginesie. Słowa te nie stawiają żadnego warunku, który trzeba spełnić, zanim zacznie się misja. Posłanie należy do samego kształtu wspólnego życia z Chrystusem. Kontekst pokazuje, jak takie posłanie wygląda. Uczniowie nie są ze świata, tak jak Jezus nie jest ze świata (Ewangelia Jana 17:14 i 17:16). Jezus jednak prosi Ojca, by ustrzegł ich od złego, a nie by zabrał ich z tego świata (Ewangelia Jana 17:15). Obecność w świecie nie jest więc czymś, co trzeba tylko przetrwać. To właśnie w nim wierni żyją, pracują i świadczą. Dla zwykłych dni oznacza to, że posłanie nie wymaga wielkich okazji. Liczy się codzienne życie wśród ludzi: uczciwa praca, cierpliwość w domu i prawda w rozmowach. Dalsze słowa modlitwy wskazują cel tej misji: aby świat uwierzył (Ewangelia Jana 17:21). Posłanie ma więc wymiar wspólnotowy, a jedność uczniów staje się znakiem dla innych.

W słowach Jezusa „Jak Ty Mnie posłałeś na świat, tak i Ja posłałem ich na świat” misja uczniów wyrasta z Jego więzi z Ojcem. Nie jest samodzielnym przedsięwzięciem ani ucieczką od codziennego życia. Jezus nie prosi, by uczniowie zostali zabrani ze świata, lecz by byli w nim strzeżeni i uświęcani prawdą. Posłanie oznacza więc obecność pośród ludzi, zakorzenioną w słowie Boga. Ma ono także wymiar pokorny. Uczniowie nie niosą własnej chwały; w dalszej modlitwie Jezus mówi o chwale, którą im przekazał, aby stanowili jedno. Ich świadectwo ma prowadzić ku Niemu i służyć jedności, nie wywyższeniu samych siebie. Można dostrzec tę drogę w zwyczajnych sytuacjach: w uczciwości, która kosztuje, w trosce o osobę pomijaną, w prawdzie wypowiedzianej bez pogardy. Wcześniej Jezus łączy życie wieczne ze znajomością Ojca i Tego, którego Ojciec posłał. Posłanie uczniów nie jest zatem dodatkiem do wiary, lecz jej ruchem ku światu. Wieczność zaczyna przenikać teraźniejszość, gdy życie uczniów staje się cichym świadectwem więzi z Bogiem.