Ewangelia Jana 17:13 – znaczenie i zastosowanie

Jezus mówi te słowa jeszcze będąc na świecie, a jednocześnie zwraca się już ku Ojcu, bo idzie do Niego. Radość, o której mowa, zostaje przekazana uczniom właśnie w tym czasie, gdy oni wciąż żyją w świecie. W następnym wersecie Jezus przyznaje, że świat ich znienawidził, a mimo to nie prosi: „Nie proszę, abyś ich zabrał ze świata”. Radość nie wydaje się więc nagrodą za wyjście z trudu, lecz darem obecnym pośród niego. Dla kogoś, kto zostaje w trudzie, ma to szczególną wagę, bo mówi o pragnieniu, które nie czeka na koniec drogi. Ten werset można odczytać jako słowa wypowiedziane na głos przed Ojcem, zanim Jezus odejdzie. Nie zostawiają uczniów z pustymi rękami, ale też nie obiecują, że dni będą lekkie ani że okoliczności staną się łatwiejsze. Mówią raczej o tym, czego pragnie Jezus dla tych, którzy zostają. Warto zauważyć, że słowo radość pojawia się w modlitwie skierowanej do Ojca, a więc zostaje powierzone Bogu, a nie tylko wyrażone wobec ludzi. Ta myśl pozostaje jednym z najcichszych darów tego wersetu.

Jezus mówi te słowa w modlitwie do Ojca, gdy Jego odejście jest bliskie. Nie opisuje radości jako ucieczki od trudnej rzeczywistości: uczniowie nadal pozostają na świecie, a w następnym wersecie Jezus prosi, by nie zostali z niego zabrani, lecz ustrzeżeni od złego. Jego odejście nie oznacza więc, że zostaną bez opieki. Kluczowe jest połączenie dwóch rzeczy: Jezus odchodzi do Ojca, a zarazem mówi jeszcze na świecie, „aby mieli w sobie moją radość w całej pełni”. Radość nie jest tu obietnicą, że uczniowie unikną cierpienia ani że zawsze będą odczuwać zadowolenie. W kontekście całej modlitwy wyrasta z więzi z Ojcem i z Jezusem oraz z otrzymanego słowa. Jest „Jego”, bo ma źródło w relacji i misji Jezusa, nie w sprzyjających okolicznościach. To rozróżnienie chroni sens wersetu przed zbyt łatwym odczytaniem. Pełnia radości nie polega na braku zagrożeń. Oznacza, że nawet po odejściu Jezusa uczniowie mogą żyć w świecie, nie należąc do niego w ten sam sposób, i pozostawać w Bożej opiece.

Jezus wypowiada te słowa, zanim odejdzie z tego świata. Modli się głośno, w obecności uczniów, i ta okoliczność ma znaczenie. Jego radość nie zostaje zamknięta w modlitwie. Zostaje przekazana tym, którzy Go słuchają, a ich codzienne życie w świecie staje się miejscem, w którym ta radość ma się rozwijać. W Ewangelii Jana 17:13 pada wyraźny cel: uczniowie mają w sobie tę radość w całej pełni. Pełnia dotyczy tu daru, który pochodzi od Jezusa, a nie stanu ducha wypracowanego przez człowieka. W praktyce wygląda to zwyczajnie. Ktoś wraca wieczorem z pracy, zmęczony i z niedokończonymi sprawami. Zamiast liczyć, czego zabrakło, zauważa jedną dobrą chwilę dnia i dziękuje za nią. Radość nie wynika tu z idealnych okoliczności. Wynika z tego, Kto ją daje. Słowa wypowiedziane na świecie mają więc moc sięgania w zwykłe dni. Jezus nie zostawia uczniów z obietnicą abstrakcyjną. Mówi o radości, którą sam posiada, i oddaje ją w modlitwie, zanim sam odejdzie.

W Ewangelii Jana 17:13 Jezus mówi do Ojca, że odchodzi do Niego, a zarazem wypowiada te słowa, będąc jeszcze na świecie. Jego odejście nie jest ucieczką od uczniów ani końcem troski o nich. Modli się, aby mieli w sobie Jego radość w całej pełni. Ta radość ma źródło w więzi Syna z Ojcem. Wcześniej Jezus nazywa życiem wiecznym poznawanie Ojca i Tego, którego Ojciec posłał. Nie chodzi więc jedynie o dobre samopoczucie ani o obietnicę życia bez bólu. W dalszych słowach tej modlitwy uczniowie pozostają na świecie, spotykają się z jego niechęcią i potrzebują ochrony przed złem. Pełnia radości może współistnieć z trudnym położeniem, bo nie opiera się wyłącznie na tym, co przynosi dzień. Jest w tym obrazie coś cichego i mocnego: Jezus odchodzi, lecz Jego słowa i więź z Ojcem pozostają przy uczniach. Radość, o którą prosi, nie zamyka oczu na kruchość świata. Wyrasta z pewności, że życie uczniów jest powierzane Ojcu, a ich teraźniejszość należy do większej nadziei niż to, co mogą zobaczyć.