Ewangelia Jana 17:10 – znaczenie i zastosowanie

W Ewangelii Jana 17:10 słowa Jezusa padają w modlitwie wypowiedzianej przed Jego męką. Jezus mówi o tym, co wspólne między Ojcem a Synem: wszystko, co należy do jednego, należy też do drugiego. Ten obraz własności nie brzmi chłodno. Opisuje relację, w której nic nie trzeba trzymać kurczowo, bo wszystko jest dane w zaufaniu i bliskości. W tym wspólnym dobru pojawia się zdanie o uczniach, których Ojciec powierzył Synowi: „i w nich zostałem otoczony chwałą”. Tekst nie mówi wprost, kto tę chwałę przynosi ani jak się to dzieje, choć wcześniej Jezus prosi Ojca, aby Syna otoczył chwałą. Chwała pojawia się więc tam, gdzie Syn jest widoczny w tych, których Ojciec Mu dał, a nie w samotnym triumfie. Dla kogoś, kto czuje się niewidzialny albo zbyt mały, ten wers niesie spokojną pociechę. Obecność Boga w ludziach należących do Jezusa nie zależy od wielkich zasług ani od tego, jak głośno ktoś o sobie mówi. Chwała w tym obrazie jest czymś, co otacza, a nie czymś, co trzeba sobie wywalczyć. Cała modlitwa mówi o relacji i zaufaniu, a nie o ludzkim wysiłku.

W Ewangelii Jana 17:10 Jezus mówi do Ojca o uczniach, którzy do Niego należą: „Bo wszystko moje jest Twoje, a Twoje jest moje, i w nich zostałem otoczony chwałą”. Zdanie o wzajemnej przynależności nie oznacza rywalizacji ani podziału własności. Ukazuje jedność Ojca i Syna: to, co Ojciec powierzył Jezusowi, pozostaje Ojca, a Jezus objawia Ojca przez swoją misję i słowa przekazane uczniom. Ważne jest też ostatnie wyrażenie: chwała Jezusa ujawnia się „w nich”, czyli w ludziach, którzy przyjęli Jego słowo i uwierzyli, że został posłany przez Ojca. Nie chodzi tu o ludzkie uznanie ani o sukces uczniów. Ich więź z Jezusem staje się świadectwem Jego posłuszeństwa Ojcu i jedności z Nim. Ten werset należy do modlitwy wypowiedzianej w obliczu nadchodzącej „godziny”; wcześniej Jezus prosi Ojca, by otoczył Syna chwałą. Chwała nie jest więc ozdobą ani samodzielnym celem. W tym fragmencie objawia się przez relację Ojca i Syna oraz przez uczniów, którzy przyjęli powierzone im słowo.

„Bo wszystko moje jest Twoje, a Twoje jest moje, i w nich zostałem otoczony chwałą.” Te słowa pokazują, że między Ojcem a Synem nic nie jest trzymane wyłącznie dla siebie. Wcześniej w tej modlitwie Jezus mówi, że Ojciec dał Mu ludzi, którzy zachowali Jego słowo (Ewangelia Jana 17:6). W tym sensie należą oni do tej samej wspólnoty. Druga część zdania jest zaskakująca. Syn prosi o chwałę (Ewangelia Jana 17:1), a teraz mówi, że została Mu ona dana w tych, których Ojciec powierzył Synowi. Chwała ta wynika z tego, do kogo uczniowie należą, a nie z tego, jak dobrze sobie radzą. Ich słabość nie zmienia tego, co Bóg w nich rozpoczął, bo fundamentem jest własność Ojca i Syna. Ten fragment daje spokój. Człowiek, który wie, czyje jest jego życie, może mniej kurczowo bronić swojej reputacji, planów i wyników. Jego codzienność może wtedy stać się miejscem, w którym Bóg objawia swoją chwałę, nawet jeśli ten człowiek jeszcze tego nie widzi.

W Ewangelii Jana 17:10 Jezus mówi o głębokiej jedności z Ojcem: „wszystko moje jest Twoje, a Twoje jest moje”. Nie chodzi tu o zwykłe posiadanie, lecz o całkowitą wspólnotę misji i tego, co zostało powierzone. Uczniowie, których Ojciec dał Synowi, należą do Ojca, a Jezus troszczy się o nich jako o tych, którzy są również Jego. Słowa „i w nich zostałem otoczony chwałą” ukazują, że chwała Jezusa objawia się także przez ludzi, którzy przyjęli Jego słowo i uwierzyli, że Ojciec Go posłał. Nie jest to obraz triumfu mierzonego powodzeniem. W dalszej części modlitwy Jezus wie, że uczniowie pozostaną na świecie, gdzie spotka ich wrogość, i prosi Ojca o ich zachowanie w jedności. Można dostrzec w tym cichą godność przynależności: człowiek nie jest dla Boga anonimowy ani pozostawiony samemu sobie. Jak światło odbite w oknie wskazuje na źródło, tak wierność uczniów kieruje uwagę ku Jezusowi i Ojcu. Chwała w tym wersecie jaśnieje w relacji, która trwa także pośród niepewności.