Ewangelia Jana 16:4 – znaczenie i zastosowanie

W Ewangelii Jana 16:4 Jezus mówi uczniom o prześladowaniach, które ich spotkają, i wyjaśnia cel swoich słów: mają je zapamiętać, gdy nadejdzie ich godzina. Werset dodaje coś, co łatwo przeoczyć: „Tego jednak nie powiedziałem wam od początku, ponieważ byłem z wami”. Słychać tu czułość. Dopóki Mistrz był przy uczniach, trudne zapowiedzi nie musiały być niesione w samotności, bo sama Jego obecność była oparciem. Tekst nie przedstawia rozłąki jako czegoś, co trzeba przeczekać w milczeniu. Dalsze wersety mówią o smutku, który napełnił serca uczniów, gdy usłyszeli o odejściu, i o Pocieszycielu, który przyjdzie. Wcześniej wypowiedziane słowa stają się więc czymś więcej niż informacją o przyszłości. Są pamiątką po relacji, która trwa również wtedy, gdy Jezus nie jest już widoczny. Najbardziej poruszające w tym wersecie jest to, że troska o trudne chwile rodzi się z bliskości. Jezus nie ukrywa tego, co nadejdzie, ale też nie rzuca tych słów w uczniów bez zapowiedzi. Mówi wtedy, gdy jest z nimi, i właśnie dlatego jego słowa mogą przetrwać godzinę, która dopiero ma przyjść.

W Ewangelii Jana 16:4 Jezus wyjaśnia, dlaczego uprzedza uczniów o nadchodzących prześladowaniach: gdy nadejdzie „ich godzina”, mają pamiętać, że mówił im o tych rzeczach. „Ich godzina” odnosi się do zapowiedzianego czasu odrzucenia i przemocy, o którym mowa w poprzednich wersetach, nie do każdej trudności w życiu. Kluczowe rozróżnienie dotyczy czasu tej zapowiedzi. Jezus nie mówił o tym „od początku”, ponieważ był z uczniami. Teraz zapowiada, że odchodzi do Ojca, a ich sytuacja ulegnie zmianie. Brak wcześniejszej zapowiedzi wiąże się więc z Jego obecnością pośród nich i z nadchodzącym odejściem, a nie z nagłą zmianą wierności Boga. Pamięć o słowach Jezusa ma pomóc uczniom rozpoznać prześladowanie jako coś, co zostało zapowiedziane, a nie jako dowód, że Jego nauka zawiodła. Nie usuwa to smutku ani realnego zagrożenia. W kolejnych zdaniach Jezus mówi o Pocieszycielu, którego pośle po swoim odejściu. Obietnica dotyczy uczniów w tej sytuacji; nie jest zapewnieniem, że wierzący unikną cierpienia.

W Ewangelii Jana 16:4 Jezus wyjaśnia cel swoich słów: „Ale powiedziałem wam o tych rzeczach, abyście, gdy nadejdzie ich godzina, pamiętali o nich, że Ja wam to powiedziałem”. Pamięć o zapowiedzi działa jak kotwica. Gdy przychodzi trudność, człowiek nie stoi wtedy przed czymś nieznanym, bo słowo już padło i zostało zapamiętane. Zdanie o tym, że wcześniej nie mówiono o tym „od początku”, ma wyjaśnienie w samym tekście: „ponieważ byłem z wami”. Obecność Jezusa działała jak osłona. Uczniowie mieli Go przy sobie, a trudne sprawy nie stały jeszcze przed nimi. Tekst nie wyjaśnia tego dalej. Fragment nie obiecuje uniknięcia prześladowań. Mówi o wiernym przypominaniu sobie słów Chrystusa w chwili próby. Czytany razem z Ewangelią Jana 16:1 i 16:7, pokazuje, że nawet odejście Jezusa ma służyć uczniom. Słowo, które zostało przekazane, pozostaje z nimi także wtedy, gdy On sam nie jest przy nich w taki sam sposób. Ktoś, kto po raz pierwszy zostaje wyśmiany za wiarę, nie musi wtedy zaczynać od zera. Może sięgnąć po słowa, które już zna i które zostały wyraźnie zapowiedziane.

W Ewangelii Jana 16:4 Jezus mówi uczniom, że uprzedził ich o nadchodzącej godzinie, aby wtedy pamiętali, iż nie zostali zaskoczeni bez słowa. Zapowiedziane wykluczenie z synagogi i przemoc mogą przybrać postać religijnej gorliwości; Jezus wiąże je z niepoznaniem Ojca i siebie. Pamięć o Jego słowach nie sprawi, że próba przestanie boleć, ale pozwoli rozpoznać, że cierpienie nie unieważnia Jego prawdy ani więzi z Nim. Zdanie, że wcześniej tego nie mówił, bo był z nimi, wskazuje na zmianę chwili: dotąd Jego obecność osłaniała uczniów w sposób, który teraz dobiega końca. Nie oznacza to, że Bóg ich opuszcza. W dalszych słowach Jezus zapowiada swoje odejście do Ojca i przyjście Pocieszyciela. Uczniowie nie rozumieją jeszcze tej drogi; smutek wypełnia ich serca. W tym wersecie pamięć jest czymś więcej niż przywołaniem informacji. Staje się cichym oparciem, gdy dawny porządek znika, a przyszłość pozostaje niejasna. Jezus nie obiecuje uczniom łatwej godziny. Daje im swoje słowo, które może trwać przy nich także wtedy, gdy Jego widzialna obecność ustąpi miejsca oczekiwaniu na Pocieszyciela.