Ewangelia Jana 16:27 – znaczenie i zastosowanie

W Ewangelii Jana 16:27 Jezus mówi uczniom, że Ojciec sam ich miłuje. Słowa te padają tuż przed zapowiedzią Jego odejścia, więc brzmią jak troska wypowiedziana w chwili, gdy przyszłość wydaje się niepewna. Słowo „sam” zwraca uwagę na inicjatywę Ojca. Jego miłość jest początkiem tej relacji, a nie jedynie odpowiedzią na prośby uczniów. Werset wiąże tę miłość z ich miłością do Jezusa i wiarą, że wyszedł od Boga. Uczniowie mówią o tym z przekonaniem, a jednak w następnym wersecie Jezus pyta ich, czy teraz wierzą. Ta krótka pytająca myśl pokazuje, że wiara uczniów jest wciąż w drodze, a mimo to słowo o miłości Ojca zostaje wypowiedziane bez warunku dorównania Mu w wierności. Najbardziej poruszające jest to, że Jezus mówi o Ojcu otwarcie, bez zasłony przypowieści. Dla człowieka, który boi się własnej chwiejności, ten fragment może być cichym oparciem: relacja z Bogiem utrzymuje się na miłości, którą Bóg sam wypowiada.

W słowach Jezusa spotykają się dwie prawdy: Ojciec miłuje uczniów, a uczniowie miłują Jezusa i wierzą, że przyszedł od Boga. Powtórzone „bo” może brzmieć tak, jakby miłość Ojca była zapłatą za właściwą wiarę. Kontekst nie sprowadza jednak tej relacji do wymiany. Jezus mówi o miłości Ojca, zarazem wskazując, że uczniowie rozpoznali Jego pochodzenie i przyjęli Go z wiarą. To rozróżnienie ma znaczenie, ponieważ najbliższe wersety nie opisują łatwego życia uczniów. Jezus zapowiada prześladowanie, a następnie mówi o swoim odejściu do Ojca. Miłość Ojca nie jest więc obietnicą, że wierzący unikną cierpienia. Jest podstawą ich więzi z Bogiem, także wtedy, gdy otoczenie odrzuca ich świadectwo. Werset nie przedstawia też Jezusa jako kogoś, kto musi dopiero przekonać niechętnego Ojca do okazania uczniom przychylności: w wersecie 26 Jezus wyraźnie temu zaprzecza. Bliskość Ojca i Syna nie jest rywalizacją o ludzką lojalność. Wiara uczniów odpowiada na miłość, którą Jezus odsłania, a nie kupuje ją.

Wersy poprzedzające ten fragment mówią o trudnej drodze uczniów. Ludzie wyłączą ich z synagogi, a niektórzy zabiją, sądząc, że oddają cześć Bogu. Jezus nie zapowiada spokojnej drogi. Wskazuje natomiast miłość Ojca, która trwa również w takich dniach. Słowa „Ojciec sam was miłuje” są połączone z tym, że uczniowie umiłowali Jezusa i uwierzyli, że wyszedł od Boga. Tekst nie opisuje kolejności etapów i nie mówi, co było pierwsze. Przedstawia relację, w której Ojciec kocha, a uczniowie odpowiadają miłością i wiarą. Nie ma w nim mowy o miłości jako nagrodzie za doskonałą wiarę. Werset 27 pojawia się tuż przed pytaniem, które Jezus zadaje w Ewangelii Jana 16:31: „Teraz wierzycie?”. Uczniowie właśnie wyznali wiarę, a Jezus odpowiada pytaniem. Obok siebie stoją więc miłość Ojca i wiara, która jeszcze się chwieje. Fragment nie rozstrzyga tego napięcia. Pokazuje jednak, że wiara uczniów pozostaje w relacji z Ojcem, który ich miłuje.

W Ewangelii Jana 16:27 Jezus wypowiada te słowa do uczniów, którzy usłyszeli już, że czeka ich odrzucenie i prześladowanie. Obietnica miłości Ojca nie usuwa tej groźby ani nie zapewnia im łatwego losu. Umieszcza jednak ich drogę w głębszej relacji: nie są porzuceni, gdy Jezus odchodzi z tego świata. „Ojciec sam was miłuje” brzmi szczególnie mocno obok następnego zdania. Uczniowie umiłowali Jezusa i uwierzyli, że przyszedł od Boga. Ich wiara nie jest zapłatą, która kupuje Bożą przychylność. Jest odpowiedzią i rozpoznaniem, że w Jezusie spotkali Tego, który pochodzi od Ojca. Jezus nie przedstawia Ojca jako niechętnego, którego trzeba dopiero nakłonić do miłości; podkreśla, że Ojciec sam kocha uczniów. W tym znajduje się cicha pewność tego wersetu. Miłość Ojca nie zależy od tego, czy uczniowie potrafią już pojąć wszystko, co się wydarzy. Ich zaufanie jest jeszcze kruche, co odsłoni dalsza rozmowa. A jednak Jezus nazywa ich więź z Ojcem prawdziwą. Wśród niepewności pozostaje więc coś mocniejszego niż ich przewidywania: są kochani przez Ojca, a ich wiara w Jezusa staje się miejscem, w którym ta więź zostaje rozpoznana.