Ewangelia Jana 16:26 – znaczenie i zastosowanie

W mowie pożegnalnej Jezus mówi uczniom, że w tym dniu będą prosić w Jego imię, i dodaje: „nie mówię, że Ja będę musiał prosić Ojca za wami” (Ewangelia Jana 16:26). Ta obietnica nie odbiera Jezusowi wstawiennictwa, ale wskazuje, skąd bierze się modlitwa uczniów. Zaraz potem pada wyjaśnienie: „Bo Ojciec sam was miłuje, bo wy Mnie umiłowaliście i uwierzyliście, że wyszedłem od Boga” (Ewangelia Jana 16:27). Modlitwa nie wyrasta więc z lęku przed kimś, kogo trzeba przekonać, ani z przekonania, że bez pośrednika drzwi pozostaną zamknięte. Wyrasta z relacji, w której miłość już istnieje. Warto zauważyć, że ta rozmowa toczy się w cieniu zapowiedzianego smutku i prześladowań (Ewangelia Jana 16:1–2, 16:22). Obietnica nie znosi tego bólu z góry ani nie zapewnia, że trudności znikną. Mówi natomiast, że w samym trudzie można zwracać się do Ojca jako do Tego, który kocha. Radość, o której mowa w Ewangelii Jana 16:24, nie zależy więc wyłącznie od tego, jak ułożą się okoliczności. Ma swoje źródło w bliskości, która trwa także wtedy, gdy serce jest ciężkie.

W Ewangelii Jana 16:26 Jezus koryguje możliwe wyobrażenie o modlitwie: uczniowie będą prosić Ojca w Jego imię, ale nie dlatego, że Jezus musi nakłonić Ojca do życzliwości. Nie pomniejsza to roli Jezusa; odsłania zgodę między Ojcem i Synem oraz miłość Ojca do uczniów, którą następny werset nazywa wprost. Wypowiedź pada w rozmowie o nadchodzącym smutku uczniów, ale też o radości, której nikt im nie odbierze. „W tym dniu” wskazuje na czas większej jasności: uczniowie mają zwracać się do Ojca w imię Jezusa, ufając Jego więzi z Ojcem. Prosić w imię Jezusa nie znaczy jedynie dodać formułę do każdej prośby; oznacza przychodzić do Ojca jako Jego uczniowie i w świetle tego, kim jest Jezus. Warto też zachować zakres obietnicy. Jezus mówi tutaj do uczniów, których czeka próba, a nie podaje gwarancji, że każda prośba zostanie spełniona dokładnie według oczekiwań. Sens wersetu jest bardziej podstawowy: modlitwa nie jest próbą zdobycia przychylności niechętnego Boga. Ojciec sam miłuje tych, którzy uwierzyli w Syna.

Te słowa padają podczas pożegnalnej rozmowy, gdy uczniowie słyszą, że Jezus odchodzi do Ojca. Zapowiada On dzień, w którym będą prosić w Jego imię, i dodaje zdanie, które łatwo przeoczyć: nie mówi, że sam będzie musiał prosić Ojca za nimi. Wcześniej, jak czytamy w Ewangelii Jana 16:24, o nic nie prosili w to imię, a teraz otwiera się przed nimi nowa możliwość. Ten fragment mówi przede wszystkim o bliskości. Ojciec sam miłuje uczniów, jak czytamy w Ewangelii Jana 16:27, więc prośba nie musi przypominać przekonywania niechętnego sędziego. Modlitwa w imię Jezusa może oznaczać przychodzenie do Ojca z tym, co dzieje się w zwykłym dniu: z pracą, z napięciem w domu, z decyzją, której jeszcze nie widać do końca. Ktoś taki nie czeka na idealne słowa, tylko zwraca się do Ojca w zaufaniu do Jezusa. Jezus nie obiecuje tu, że każde życzenie spełni się dokładnie tak, jak je sobie wyobrażamy. Ta relacja daje jednak spokój, bo łączy proszącego z miłością Ojca. Radość, o której mówi Ewangelia, rodzi się właśnie tam, gdzie prośba staje się rozmową z Ojcem.

„W tym dniu będziecie prosić w moje imię” — mówi Jezus uczniom, którzy usłyszeli o odrzuceniu i przemocy, a zarazem przeżywają smutek z powodu Jego odejścia. Obietnica modlitwy nie usuwa więc trudnej drogi, którą przed nimi odsłania. Daje jednak pewność, że ich więź z Ojcem nie zależy od obecności Jezusa pośród nich w dotychczasowy sposób. Jezus dodaje, że nie musi prosić Ojca za uczniami. Nie przedstawia Ojca jako kogoś niechętnego, kogo trzeba nakłonić do miłości. W sąsiednich słowach wyjaśnia: „Ojciec sam was miłuje” (Ewangelia Jana 16:27). Prośba w imię Jezusa wyrasta z relacji z Nim i z wiary, że przyszedł od Boga; nie jest zaklęciem ani obietnicą spełnienia każdej zachcianki. To słowo rozjaśnia modlitwę jak otwarte drzwi w domu, do którego należy się przez miłość. Uczniowie nie zostają odesłani do dalekiego Boga. Nawet wobec smutku i zagrożenia mogą zwracać się do Ojca, ufając temu, kim jest Jezus i komu ich powierza. Modlitwa nie wymaga, by najpierw zasłużyć na wysłuchanie.