Ewangelia Jana 16:25 – znaczenie i zastosowanie

Jezus mówi tu o czymś, co dotyka wielu spraw, których nie da się od razu zrozumieć. Przypowieści były dla słuchaczy zarówno zaproszeniem, jak i zasłoną. Obraz pozwalał zbliżyć się do prawdy, ale nie odsłaniał jej w całości. Zapowiedź, że przyjdzie godzina, w której Mistrz „całkiem otwarcie oznajmię wam o Ojcu”, brzmi jak obietnica bliskości, a nie tylko jasnego wykładu. Warto zauważyć, że treścią tej zapowiedzi jest Ojciec, a nie sama wiedza o Nim. Kilka wersów dalej Jezus mówi, że Ojciec sam miłuje uczniów, więc otwarta mowa o Nim jest przede wszystkim odsłonięciem miłości. W tym świetle niepełne rozumienie nie oddziela od Boga, bo to On sam się przybliża. Obraz kobiety rodzącej w Ewangelii Jana 16:21 dobrze pasuje do tej myśli. Ból i radość nie wykluczają się; jedno prowadzi do drugiego. Przypowieść nie jest więc tylko przeszkodą, lecz drogą, którą Jezus prowadzi słuchaczy ku Ojcu, aż przyjdzie czas pełnego odsłonięcia.

W Ewangelii Jana 16:25 Jezus zapowiada uczniom zmianę sposobu mówienia: dotąd przedstawiał sprawy „w przypowieściach”, później zaś ma oznajmić o Ojcu „całkiem otwarcie”. Nie chodzi o odejście od prawdy, lecz o większą jasność w jej przekazywaniu. Obrazy pomagały uczniom uchwycić sens, ale nie usuwały jeszcze całej niejasności. Zapowiedź pada w rozmowie o nadchodzącym smutku uczniów i o radości, która nastąpi, gdy znów zobaczą Jezusa. Dlatego „godzina” nie jest abstrakcyjną obietnicą, że każda trudność szybko stanie się zrozumiała. Wypowiedź odnosi się do losu uczniów i do objawienia Ojca przez Jezusa, w kontekście Jego odejścia i ponownego spotkania z nimi. Kluczowe jest rozróżnienie między obrazowym wyjaśnianiem a otwartym oznajmieniem: uczniowie nie otrzymują innego Boga ani nowej treści, lecz jaśniejsze rozpoznanie Ojca w misji Jezusa. Potwierdzają to ich słowa kilka wersetów dalej: dostrzegają, że Jezus mówi teraz otwarcie. Nie znaczy to, że wszystkie pytania zostały rozwiązane. Jan pokazuje raczej, że poznanie Ojca zależy od tego, kim jest Jezus i co objawia, nie od samej umiejętności rozszyfrowania obrazów.

Jezus mówi w tym fragmencie o zmianie sposobu, w jaki będzie przemawiał do uczniów. Dotąd posługiwał się przypowieściami, czyli obrazami z codziennego życia, które wymagały uważnego słuchania i szukania znaczenia. Zapowiada jednak czas otwartej mowy. Słowa z Ewangelii Jana 16:25 brzmią: „Mówiłem wam o tych sprawach w przypowieściach. Nadchodzi godzina, kiedy już nie będę wam mówił w przypowieściach, ale całkiem otwarcie oznajmię wam o Ojcu”. Warto zauważyć, czego dotyczy ta jasność. Jezus zapowiada mówić otwarcie o Ojcu, który sam miłuje uczniów, jak czytamy w Ewangelii Jana 16:27. Wiedza o Nim ma więc kształtować relację, a nie tylko sposób myślenia. Uczniowie zauważają, że Jezus mówi teraz otwarcie i nie opowiada żadnej przypowieści. Fragment nie mówi, jak szybko i w jakim stopniu ta prawda dociera do ich serc. Słowa Ewangelii Jana 16:29 pokazują tylko to, co uczniowie zauważyli w tej chwili. Dla codziennego życia to ważna różnica. Wierzący nie musi rozumieć wszystkiego, by ufać Ojcu, który sam go miłuje. Prawda pozostaje prawdziwa także wtedy, gdy jej głębi jeszcze w pełni nie rozumiemy. Otwartość Jezusa dotyczy Ojca, a nie zdolności człowieka do objęcia wszystkiego jednym spojrzeniem.

W Ewangelii Jana 16:25 Jezus mówi do uczniów, że nadchodzi czas, gdy będzie im oznajmiał o Ojcu „całkiem otwarcie”. Nie obiecuje, że każde pytanie stanie się łatwe ani że zniknie tajemnica. Zapowiada odsłonięcie tego, kim jest Ojciec, w bliskości relacji z Nim. Te słowa padają po zapowiedziach smutku i zagrożenia. Uczniowie nie stoją u progu spokojnego życia; wkrótce będą musieli przejść przez rozłąkę i niepewność. Obietnica Jezusa nie unieważnia ich bólu. Daje mu jednak horyzont: to, co teraz pozostaje dla nich niejasne, nie jest ostatnim słowem o Bogu ani o ich więzi z Nim. Przypowieść przypomina zasłonięte okno, przez które wpada światło, choć nie widać jeszcze całego krajobrazu. Jezus nie odsuwa uczniów od Ojca, lecz prowadzi ich ku poznaniu, które nie sprowadza się do rozwiązania zagadki. Potwierdza to dalsza wypowiedź o miłości Ojca do tych, którzy uwierzyli w Jezusa. Otwartość obiecana przez Chrystusa wyrasta więc z relacji i obecności Ojca, nie z obietnicy, że wszystko stanie się przewidywalne.