Ewangelia Jana 16:24 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset mówi o prośbie, która rodzi się z bliskości z Jezusem. Uczniowie dotąd nie prosili w Jego imię, a Jezus zachęca ich do tego, mówiąc: „Proście, a otrzymacie, aby wasza radość była pełna”. Słowa te wskazują nie tylko na obietnicę odpowiedzi, lecz także na cel prośby, którym jest pełna radość. W tym widać coś bardzo czułego. Bóg nie chce, by człowiek nosił swoje potrzeby w milczeniu, lecz otwiera drogę, by mógł z nimi przyjść do Niego. Wersety poprzedzające mówią o smutku, który ma zamienić się w radość, i o czasie, w którym uczniowie nie będą Go o nic pytać. Słowa o prośbie nie wyrastają więc z przekonania, że trudności ustąpią od razu. Wypływają raczej z zaufania, że w bólu i niepewności można oddać Bogu swoje pragnienia, także wtedy, gdy jeszcze nie rozumie się, co się dzieje. Fragment nie obiecuje, że każda prośba zostanie spełniona w taki sposób, jakiego oczekujemy. Mówi o więzi, w której proszenie staje się drogą do radości. Ta radość nie musi być głośna ani łatwa. Może rosnąć po cichu, w codziennym zaufaniu. Sama modlitwa już pokazuje, że serce nie zostało samo, bo ktoś je słyszy.

Słowa „Do tej pory o nic nie prosiliście w moje imię” wyznaczają zmianę w relacji uczniów z Jezusem. Nie chodzi o zakaz wcześniejszej modlitwy, lecz o nową sytuację: Jezus mówi o nadchodzącym dniu, w którym uczniowie będą prosić Ojca w Jego imię. Werset łączy więc modlitwę z tym, kim jest Jezus i z więzią, którą otwiera między uczniami a Ojcem. Prośba „w moje imię” nie jest magiczną formułą gwarantującą spełnienie dowolnego pragnienia. W sąsiednich zdaniach Jezus mówi, że Ojciec sam miłuje uczniów, ponieważ uwierzyli w Niego. Chodzi o dostęp do Ojca oparty na zaufaniu Jezusowi, nie o sposób na wymuszenie określonego wyniku. Obietnica otrzymania łączy się z pełnią radości, ale jej kontekst nie obiecuje łatwego życia. Uczniowie usłyszeli o smutku, prześladowaniu i radości, której nikt im nie odbierze, gdy znów zobaczą Jezusa. Dlatego pełna radość nie oznacza, że każda trudność natychmiast zniknie. Wyrasta z nadziei, że smutek nie ma ostatniego słowa, a modlitwa w imię Jezusa jest osadzona w bliskości Ojca.

Jezus mówi o tym w chwili pożegnania. Uczniów czeka smutek, który jednak zamieni się w radość (Ewangelia Jana 16:20). W tym kontekście pada zdanie: „Do tej pory o nic nie prosiliście w moje imię: Proście, a otrzymacie, aby wasza radość była pełna” (Ewangelia Jana 16:24). Warto zauważyć, że Jezus mówi o radości pełnej. Ta pełnia wiąże się z prośbą wypowiedzianą w Jego imię, czyli w łączności z Synem i w Jego autorytecie. Nie chodzi więc o formułę, którą wystarczy wypowiedzieć. Taka modlitwa zakłada relację, z której wypływa. Ktoś, kto po stracie prosi o pocieszenie i o siłę na kolejny dzień, może zanieść tę prośbę do Ojca właśnie przez Syna. Modlitwa nie oddala wtedy od codzienności. Uczy patrzeć na dary jako na coś, co pochodzi od Boga. Fragment nie obiecuje życia wolnego od bólu. Mówi o radości, która ma być pełna, i wiąże ją z proszeniem w imię Syna. Najmocniej przemawia tu bliskość Chrystusa, który zapowiada swoje odejście do Ojca i ponowne spotkanie z uczniami. Radość zakorzenia się w Nim, a nie w pewności, że trudności ustaną.

W Ewangelii Jana 16:24 Jezus mówi do uczniów, którzy usłyszeli, że będą płakać, gdy świat będzie się cieszył. „Proście, a otrzymacie” nie pada więc w chwili łatwego triumfu. Słowa o prośbie są osadzone w zapowiedzi smutku, który przemieni się w radość, gdy uczniowie znów zobaczą Jezusa. Prosić „w moje imię” nie znaczy wypowiadać właściwą formułę, która zapewnia spełnienie dowolnego życzenia. Chodzi o zwrócenie się do Ojca w więzi z Jezusem, którego droga prowadzi przez cierpienie ku Ojcu. Kilka wersetów dalej Jezus przypomina, że Ojciec sam miłuje uczniów. Modlitwa wyrasta z tej miłości, nie z konieczności przekonywania Boga. Obraz rodzącej kobiety, przywołany wcześniej w rozdziale, nie unieważnia bólu ani nie obiecuje, że każda strata szybko odsłoni swój sens. Ukazuje jednak radość, która nie jest krucha jak chwilowa pomyślność. Pełnia, o której mówi Jezus, ma źródło w Jego obecności i w więzi z Ojcem. Obietnica wskazuje na radość głębszą niż spełnienie pojedynczej prośby: na radość spotkania, której nikt nie zdoła odebrać.