Ewangelia Jana 16:19 – znaczenie i zastosowanie

W Ewangelii Jana 16:19 uczniowie rozmawiają po cichu o czymś, czego nie rozumieją. Słowa Jezusa o krótkiej chwili, po której Go nie zobaczą, a potem znowu Go ujrzą, brzmią dla nich zagadkowo, więc zamiast zapytać Go wprost, pytają się jeden drugiego. Jezus jednak poznaje, że chcieli Go pytać, zanim cokolwiek powie. Ta jedna uwaga wiele mówi o Jego uważności, bo pytanie zostające w środku nie jest dla Niego niewidoczne. Jezus nie rozwiewa zagadki od razu. W dalszych słowach łączy ją z obrazem kobiety, która rodzi: najpierw doznaje smutku, a radość z narodzenia dziecka sprawia, że o bólu już nie pamięta. Ten obraz nie wyjaśnia wszystkiego, ale pokazuje, że sens może być ukryty w czasie, którego jeszcze nie przeszło się do końca. Uczniowie stoją w połowie tej drogi i nie widzą jej końca, a mimo to Jezus mówi do nich spokojnie i z troską. Niewypowiedziane pytanie nie zostaje w tej rozmowie pominięte. Jezus widzi je, zanim ktokolwiek zdąży je zadać, dlatego niezrozumienie może być miejscem, w którym uczniowie zostają zauważeni. Chwila niewiedzy nie oznacza jeszcze opuszczenia.

W Ewangelii Jana 16:19 Jezus nie odpowiada jeszcze na pytanie o „chwilę”. Najpierw pokazuje, że rozpoznaje, co dzieje się między uczniami: chcą Go zapytać, lecz rozmawiają o Jego słowach między sobą. Następnie sam ujmuje ich niepewność w konkretne pytanie. Nie jest to nagana za brak zrozumienia, lecz nazwanie trudności, która domaga się wyjaśnienia. To rozróżnienie ma znaczenie. Uczniowie nie pojmują zapowiedzi, że nie będą Jezusa oglądać, a potem znów Go zobaczą; Jezus zaś wie, czego nie rozumieją. Jego wiedza nie usuwa od razu ich zagubienia, ale otwiera drogę do dalszej odpowiedzi. W kolejnych wersetach mówi o płaczu uczniów, radości świata i smutku, który przemieni się w radość. Obraz porodu ukazuje, że zapowiedziana zmiana nie oznacza braku bólu. W kontekście całego rozdziału słowa o odejściu Jezusa padają wobec uczniów, których czekają trudności i wykluczenie. Werset 19 nie obiecuje, że każda niejasność szybko zniknie. Pokazuje jednak, że Jezus zna pytanie, zanim uczniowie potrafią wypowiedzieć je jasno, i prowadzi rozmowę ku sensowi swojej nieobecności oraz ponownego spotkania.

Jezus poznał, że chcieli Go pytać, zanim padło jakiekolwiek pytanie. W Ewangelii Jana 16:19 widać, że uczniowie pytają się nawzajem o to, co powiedział o „chwili”. Taka rozmowa między sobą nie daje odpowiedzi, tylko pogłębia zamęt. Jezus nie czeka, aż zamęt rozstrzygnie się sam. Nazywa to, co w nich pozostało niewypowiedziane. Warto zauważyć, że nie tłumaczy wszystkiego od razu. Najpierw mówi o płaczu i radości, o tym, że świat będzie się weselił, a smutek uczniów zamieni się w radość (Ewangelia Jana 16:20). Ta zapowiedź nie obiecuje, że bólu zabraknie. Mówi, że ból nie będzie miał ostatniego słowa. W zwykłym życiu łatwo wpaść w tę samą pułapkę. Ktoś długo domyśla się, co myśli przełożony, co miał na myśli przyjaciel albo jak zakończy się rozmowa, zamiast zapytać osobę, która może odpowiedzieć. Im dłużej trwa domysł, tym cięższy robi się ciężar. Ten fragment pokazuje Boga, który słyszy niewypowiedziane pytania i nie zostawia ich bez odpowiedzi, nawet jeśli przychodzi ona w swoim czasie.

W Ewangelii Jana 16:19 Jezus dostrzega pytanie, zanim uczniowie wypowiedzą je wprost. Nie zawstydza ich za to, że rozmawiają między sobą i nie rozumieją Jego słów. Nazywa ich niepewność: „Pytacie się jeden drugiego o to, że powiedziałem: Chwila, a nie będziecie Mnie oglądać, i znowu chwila, a zobaczycie Mnie?”. W tej chwili uczniowie stoją wobec słów, których sensu jeszcze nie potrafią uchwycić. „Chwila” nie oznacza tu, że ich smutek jest błahy ani że rozłąka nie będzie boleć. W dalszej części rozmowy Jezus mówi o płaczu i smutku, a zarazem zapowiada radość, której nikt im nie odbierze. Jego odpowiedź nie usuwa więc trudności natychmiast. Otwiera przed uczniami obietnicę, której spełnienia jeszcze nie widzą. Jest w tym obraz wiary, która nie zawsze rozumie drogę, zanim nią przejdzie. Uczniowie nie znają jeszcze całego znaczenia „chwili”, lecz Jezus zna ich pytanie i pozostaje z nimi w rozmowie. Nadzieja tego fragmentu nie polega na tym, że nie będzie rozłąki, ale na tym, że rozłąka nie będzie ostatnim słowem.