Ewangelia Jana 16:15 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa padają w rozmowie, która dla uczniów była pełna niepewności. Jezus mówi o czasie, w którym nie będą Go widzieć, a oni nie potrafią nawet zrozumieć, co to znaczy. W tym kontekście Ewangelia Jana 16:15 brzmi jak cicha obietnica. Ojciec i Syn mają wspólne wszystko, a Duch Prawdy nie wnosi do tej wspólnoty niczego obcego. Bierze z tego, co należy do Chrystusa, i pokazuje to uczniom. Ważne jest to, że objawienie nie zaczyna się od ludzkiego wysiłku. Duch, jak czytamy w Ewangelii Jana 16:13, nie mówi od siebie, więc źródło tego, co zostanie uczniom odsłonięte, leży w Jezusie i w Ojcu. Ci, którzy w tej chwili potykają się o słowa Mistrza, nie są pozostawieni sami z tym, czego jeszcze nie pojmują. Na tym tle szczególnie wyraźnie brzmi zdanie, które Jezus wypowiada o sobie: wszystko, co ma Ojciec, jest Jego. Dar, który Ojciec daje Synowi, zostaje przekazany uczniom, zanim w pełni zrozumieją, co się dzieje. Słowa o odejściu nie zostają więc bez odpowiedzi, bo to, co dziś niejasne, pochodzi ze wspólnej troski Ojca i Syna.

W zdaniu „Wszystko, co ma Ojciec, jest moje” Jezus nie opisuje rywalizacji o władzę ani podziału dóbr. Ukazuje jedność swojej relacji z Ojcem: to, co należy do Ojca, należy także do Syna. Dlatego Duch może wziąć „z mojego” i objawić uczniom prawdę o Jezusie. Objawienie Ducha nie odciąga od Syna, lecz odsłania Jego znaczenie. Najbliższy kontekst nadaje tej obietnicy konkretną wagę. Jezus mówi uczniom o odrzuceniu i przemocy, a zarazem przyznaje, że nie są jeszcze gotowi przyjąć wszystkiego, co ma im do powiedzenia. Duch Prawdy będzie ich prowadził, nie przez niezależne nauczanie, lecz przez to, co usłyszy; Jego działanie otoczy Jezusa chwałą. Werset 15 wyjaśnia więc, dlaczego objawienie Ducha i nauczanie Jezusa nie są dwiema konkurującymi drogami. Obietnica pada do uczniów w szczególnym momencie, przed odejściem Jezusa i próbą, która ich czeka. Nie jest prostą gwarancją, że każda osobista myśl lub nowe nauczanie pochodzi od Boga. Jej centrum stanowi wiarygodne ukazanie Jezusa: Duch odsłania to, co należy do Syna, a przez Syna poznaje się Ojca.

Jezus mówi uczniom: „Wszystko, co ma Ojciec, jest moje”. Te słowa nie zostawiają miejsca na dwa osobne skarbce. To, co należy do Ojca, należy także do Syna. Z tego wynika praktyczny wniosek. Duch Prawdy przynosi to, co należy do Chrystusa, i pokazuje to uczniom. Objawienie jest odsłanianiem tego, co już jest prawdziwe i już należy do Jezusa. Ktoś czyta Pismo po raz kolejny i nagle widzi w znanym zdaniu coś, czego wcześniej nie zauważył. Tak często wygląda wierność Słowu. Polega ona na otwarciu się na to, co zostało powiedziane. Słowo „wam” ma tu wagę. Objawienie jest skierowane do konkretnych uczniów, którzy w tej chwili nie są w stanie wszystkiego pojąć. Wcześniej Jezus mówi, że ma jeszcze wiele do powiedzenia, ale teraz uczniowie tego nie zniosą. Prawda przychodzi we właściwym czasie. Ten fragment uczy cierpliwości w poznawaniu prawdy. Prowadzi nas Ten, który ma wszystko, co należy do Ojca, a Duch doprowadza do całej prawdy.

W Ewangelii Jana 16:15 Jezus mówi o tym, co należy do Ojca i zarazem do Niego. Nie przedstawia Ojca jako kogoś odległego, którego trzeba przekonać do łaskawości. Odsłania głęboką jedność: wszystko, co ma Ojciec, jest Jego. To z tej więzi pochodzi słowo, które uczniowie mają otrzymać. W sąsiednich wersetach Jezus zapowiada, że Duch Prawdy weźmie z tego, co należy do Chrystusa, i objawi to uczniom. Objawienie nie jest więc prywatną własnością ani tajemną wiedzą dla wybranych. Duch kieruje uwagę na Jezusa i pomaga wspólnocie rozpoznawać prawdę o Nim, także wtedy, gdy uczniowie nie rozumieją jeszcze wszystkiego. Te słowa padają w rozmowie naznaczonej zapowiedzią prześladowania i rozstania. Nie obiecują uczniom łatwej drogi ani natychmiastowej jasności. Dają jednak pewność, że to, co Jezus przekazuje, ma źródło w Ojcu i nie zostaje porzucone wraz z Jego odejściem. Jak światło przechodzące przez okno, prawda Ducha nie odwraca wzroku od Chrystusa: ukazuje Jego więź z Ojcem i podtrzymuje uczniów w czasie, gdy widzą tylko część drogi.