Ewangelia Jana 12:28 – znaczenie i zastosowanie

Zanim padną słowa o wsławieniu imienia, w Ewangelii Jana 12:27 Jezus mówi wprost, że Jego dusza doznała lęku. Dopiero po tym rozlega się modlitwa: „Ojcze, wsław Twoje imię”. Odpowiedź z nieba nie zdejmuje z Niego tej godziny, lecz zapowiada, że Ojciec już wsławił swoje imię i jeszcze je wsławi. Szczególnie poruszające jest to, jak te słowa łączą czas przeszły z przyszłym. Wsławienie imienia Bożego nie jest tu ani wspomnieniem, które zostało za nami, ani odległą obietnicą. Słowa „już” i „jeszcze” trzymają obie strony razem, jakby w jednym zdaniu mieściła się droga, która przed Jezusem dopiero się otwiera. Tłum słyszy w tym odgłos grzmotu albo słowa anioła, a Jezus wyjaśnia, że głos rozległ się ze względu na nich (Ewangelia Jana 12:30). Bóg przemawia więc do ludzi, którzy stoją wokół. Najbardziej wzruszające w tej scenie jest to, że w największym napięciu modlitwa nie traci swojego adresata. Imię Ojca pozostaje sprawą, która ma swój czas, a lęk i zapowiedź dalszej chwały mogą istnieć obok siebie.

Słowa Jezusa „Ojcze, wsław Twoje imię” padają po wyznaniu lęku przed nadchodzącą godziną. Nie oznaczają, że lęk znika: Jezus wcześniej mówi, że Jego dusza doznała lęku, a zarazem uznaje, że przyszedł właśnie na tę godzinę. Prośba wyraża więc zgodę na drogę, na której chwała Boga objawi się przez wierne przejście przez cierpienie, a nie przez jego ominięcie. Odpowiedź z nieba — „Już wsławiłem i jeszcze wsławię” — łączy to, co dokonane, z tym, co ma się jeszcze wydarzyć. W kontekście Ewangelii Jana Boże imię zostało już ukazane w działaniu Jezusa; jego dalsze objawienie wiąże się z Jego śmiercią i wywyższeniem. Nie jest to obietnica, że każde ludzkie cierpienie samo w sobie przynosi chwałę ani że każda prośba otrzyma podobną odpowiedź. Jan wskazuje na szczególną misję Jezusa. W następnym wersecie Jezus wyjaśnia, że głos rozległ się ze względu na słuchaczy. To ważne: znak nie usuwa niejasności automatycznie. Tłum różnie go rozpoznaje, a Jezus nadaje mu sens. W tym fragmencie Boża chwała nie jest abstrakcyjnym blaskiem, lecz objawia się w posłuszeństwie Jezusa i zapowiada zwycięstwo nad złem.

Jezus wypowiada te słowa po chwili szczerego lęku. W Ewangelii Jana 12:27 mówi wprost, że Jego dusza doznała niepokoju, a dopiero potem pada prośba: „Ojcze, wsław Twoje imię”. Tekst opisuje, co nastąpiło po tej modlitwie, ale nie wiąże tych zdarzeń w łańcuch przyczyn. Widać natomiast wyraźny porządek serca. Jezus zostaje przy zamiarze przyjścia na tę godzinę i prosi, by to, co nadchodzi, służyło chwale Ojca. Z tej perspektywy widać prostą prawdę o podejmowaniu decyzji. Gdy pytanie o chwałę Boga stoi na pierwszym miejscu, reszta zaczyna nabierać właściwego kształtu. Ktoś, kto przed zmianą pracy porządkuje w myślach, czy wybór pomoże bliźnim i uczci Boga, może mieć łatwiej z własnym strachem, bo zna swój cel. Odpowiedź z nieba brzmi: „Już wsławiłem i jeszcze wsławię”. Obietnica obejmuje przeszłość i przyszłość, a nie tylko chwilę próby. Tłum słyszy grzmot albo słowa anioła, a Jezus wyjaśnia, że głos rozległ się ze względu na tych, którzy słuchali (Ewangelia Jana 12:30). Słowo Ojca dociera więc także do ludzi wokół Syna. Najgłębszy wniosek jest taki, że wierność nie zakłada braku lęku. Zakłada oddanie imienia Ojca na pierwszym miejscu, także wtedy, gdy serce drży.

Słowa Jezusa „Ojcze, wsław Twoje imię” padają w chwili, gdy mówi On o lęku duszy i nadchodzącej godzinie. Nie ukrywają trwogi ani nie proszą o łatwe ominięcie tego, ku czemu Jezus przyszedł. W tej modlitwie Jego życie zwraca się ku Ojcu, a odpowiedź z nieba — „Już wsławiłem i jeszcze wsławię” — obejmuje zarówno dokonane dzieło Boga, jak i to, co ma się jeszcze objawić. Wcześniej Jezus mówi o ziarnie, które obumiera, by przynieść plon. W tym świetle chwała nie oznacza ziemskiego triumfu ani oszczędzenia Jezusa od cierpienia. Ewangelia prowadzi ku Jego śmierci i wywyższeniu, przez które ma przyciągnąć ludzi do siebie. Głos słyszy tłum, lecz nie wszyscy rozpoznają w nim to samo: dla jednych brzmi jak grzmot, dla innych jak głos anioła. Jezus wyjaśnia, że rozlega się ze względu na nich. Pozostaje tu tajemnica: Ojciec działał już pośród ludzi i nadal będzie działał, nawet gdy nadchodząca godzina wygląda jak klęska. Chwała Boga ukazuje się nie przez zaprzeczenie bólowi, lecz w wierności miłości, która przechodzi przez śmierć ku życiu wiecznemu.