Ewangelia Jana 12:2 – znaczenie i zastosowanie

W Ewangelii Jana 12:2 opisany jest wieczór, który na pierwszy rzut oka wygląda zwyczajnie. W domu urządzono ucztę, ktoś krząta się przy stole, a ktoś inny siedzi obok Gościa. Jest w tym spokój, którego nie wymaga żadna wielka scena. Marta posługuje, a Łazarz zasiada z Jezusem przy jednym stole, choć, jak mówi poprzedni werset, Jezus wskrzesił go z martwych. Ta bliskość nie jest odległa ani uroczysta. Jest zwyczajnym, wspólnym byciem. Ewangelia nie podaje tu żadnych słów ani wyjaśnień. Mówi tylko, że Jezus został przyjęty, a przy stole zebrali się ludzie, którzy znali Go z własnego doświadczenia. Po czymś niezwykłym powrót do codziennych czynności bywa trudny, a bywa też ratunkiem. Ten werset pokazuje, że wdzięczność może mieścić się w przygotowaniu posiłku i w zajęciu miejsca przy stole. Jezus nie jest w tej scenie kimś oderwanym od codzienności. Jest obecny wśród talerzy, pracy rąk i zwykłej rozmowy, a ta obecność nadaje im wagę. Być może dlatego ta krótka scena zostaje w pamięci: po wielkim darze życie wraca do stołu, a w tym powrocie Jezus nie przestaje być blisko.

Uczta w Betanii łączy dwa fakty, które łatwo odczytać osobno: Jezus zostaje ugoszczony, a Łazarz, niedawno wskrzeszony z martwych, siedzi przy stole razem z Nim. Ewangelista nie opisuje tu długiej rozmowy ani wyjaśnień Łazarza. Samo jego miejsce pośród biesiadników przypomina jednak czytelnikowi o wydarzeniu z poprzedniego rozdziału: śmierć nie miała ostatniego słowa. Werset nie mówi, że Łazarz urządził ucztę. Stwierdza, że przygotowano ją dla Jezusa, Marta usługiwała, a Łazarz zasiadał przy stole. To rozróżnienie chroni przed dopisywaniem szczegółów, ale nie odbiera scenie znaczenia. W jednym domu widać różne formy obecności: troskę wyrażoną posługą i świadectwo życia, które stało się znakiem działania Jezusa. Dalsze wersety opisują namaszczenie dokonane przez Marię oraz sprzeciw Judasza. Nie należy więc sprowadzać całej uczty do obrazu spokojnej rodzinnej wdzięczności; scena prowadzi ku napięciu, które otacza ostatnie dni Jezusa. Werset 12:2 jest jej cichym, lecz mocnym centrum: Łazarz siedzi przy stole, a jego obecność przypomina, kim jest Jezus i jaką mocą działa.

Ten werset nie opisuje kazania ani cudu. Mówi o uczcie przygotowanej w Betanii, w domu, gdzie codzienne sprawy zajmują ręce. Marta posługuje, a Łazarz siedzi przy stole razem z Jezusem. Ten prosty obraz pokazuje, że służba i zwykła obecność przy stole mogą być miejscem bliskości z Chrystusem. Warto zauważyć, że Ewangelista nie stawia posługi Marty niżej. Jej praca stoi obok gestu Marii, który pojawi się w następnym wersecie, i obie kobiety pozostają w tej samej historii czci dla Jezusa. Przygotowanie posiłku zostaje tu zapisane jako część wspólnoty, a nie jako przerwa w ważniejszych sprawach. Łazarz jest szczególnym świadkiem. Ten, którego Jezus wskrzesił z martwych, zasiada przy stole jak każdy gość. Jego nowe życie nie wygląda jak widowisko, lecz jak zwykły posiłek, rozmowa i miejsce w domu. Nie widać tu wielkich słów ani dramatycznych gestów, widać ludzi, którzy są razem, i Jezusa, który jest pośród nich. Wiara często właśnie tak wygląda: obecna przy wspólnym stole.

W Betanii Jezus zasiada do uczty w domu ludzi, których życie zostało naznaczone Jego obecnością. Łazarz, niedawno przywrócony do życia, siedzi przy stole razem z Nim. Ewangelia nie opisuje jego słów ani szczególnej roli. Samo miejsce przy stole wystarcza: życie, które otrzymał, jest teraz wspólnotą i bliskością. Marta posługuje. Jej służba należy do zwyczajnego rytmu spotkania: ktoś przygotowuje, podaje, troszczy się, by inni mogli zasiąść razem. Jan nie przeciwstawia tu działania kontemplacji ani nie mówi, że jedna z tych postaw jest ważniejsza. W tym domu różne formy obecności zbiegają się wokół Jezusa. Werset otwiera scenę, w której za chwilę pojawią się wonny olejek i głos Judasza. Uczta ma więc zarazem ciepło domowej bliskości i cień tego, co nadchodzi. Ten szczegół nie odbiera jej znaczenia. W życiu wiary radość i kruchość mogą stać obok siebie, przy jednym stole. Łazarz nie musi niczego dowodzić. Jego obecność przypomina, że dar życia prowadzi ku relacji: ku byciu z Jezusem i z innymi, nie tylko ku dalszemu trwaniu.