Ewangelia Jana 12:7 – znaczenie i zastosowanie

Słowa „Zostaw ją! Przechowała to, aby Mnie namaścić na dzień mojego pogrzebu.” padają w chwili napięcia. Judasz pyta o pieniądze, a Maria wcześniej zachowała drogi olejek, coś cennego, co miało swój czas. Jezus nie odbiera temu gestowi wartości, lecz nadaje mu sens, który wykracza poza rachunek i oszczędność. Przy tym fragmencie warto zatrzymać się dłużej, bo widać w nim, jak wygląda czułość. Olejek nardowy, szlachetny i drogocenny, staje się znakiem troski, która nie czeka na wygodną chwilę. Jezus mówi o pogrzebie, o czymś, czego obecni jeszcze w pełni nie rozumieją, a Maria okazuje bliskość wcześniej, zanim słowa zdążą ją nazwać. Werset ósmy, w którym Jezus mówi, że ubogich zawsze będą mieli u siebie, a Jego nie zawsze, pokazuje, że nie stawia On miłości i troski o potrzebujących jako rywali. Wskazuje raczej, że w tej chwili w Betanii dzieje się coś szczególnie ważnego. Jest w tym spokojna nadzieja: miłość potrafi wyprzedzić rozsądek i zrozumienie, a Ewangelia nie każe jej się tłumaczyć z tego, że jest hojna.

„Zostaw ją!” — Jezus nie tylko ucisza krytykę Marii, lecz także nadaje jej czynowi znaczenie, którego inni nie dostrzegają. W Betanii namaściła Jego stopy drogocennym olejkiem; Jezus odnosi ten gest do swojego pogrzebu. W opowieści Jana jest to zapowiedź bliskiej śmierci, wypowiedziana podczas uczty, w domu Łazarza, którego Jezus wskrzesił. Kluczowe rozróżnienie dotyczy wartości czynu Marii i pozornie rozsądnej oceny Judasza. Judasz mówi o pomocy ubogim, lecz narrator ujawnia, że nie kierowała nim troska. Jezus nie odrzuca potrzeby ubogich: wskazuje, że Jego obecność pośród uczniów jest ograniczona, bo zmierza ku śmierci. Nie ustanawia więc zasady, że ubodzy są mniej ważni ani że kosztowny gest zawsze góruje nad pomocą. Tekst nie mówi, czy Maria rozumiała w pełni, co oznacza jej czyn. Mówi natomiast, jak Jezus go odczytuje: jako namaszczenie na dzień pogrzebu. Gest miłości zyskuje wymiar proroczy, choć jego pełny sens ujawnia dopiero słowo Jezusa. Scena przygotowuje czytelnika na krzyż: śmierć Jezusa nie jest ubocznym wątkiem uczty, lecz kierunkiem, ku któremu prowadzi opowieść.

Jezus broni Marii przed krytyką Judasza: „Zostaw ją! Przechowała to, aby Mnie namaścić na dzień mojego pogrzebu.” Olejek nardowy, który inni uznali za stratę, zostaje przyjęty jako namaszczenie na nadchodzącą śmierć Jezusa. Maria robi więc coś, czego sama może nie rozumieć w pełni, a Jezus nadaje temu gestowi sens. Kontekst pokazuje też motyw krytyka. Ewangelia Jana 12:6 mówi, że Judasz nie troszczył się o ubogich, lecz był złodziejem. Ocena cudzego czynu zależy zatem od serca, z którego pochodzi. Tekst nie uzasadnia jednak lekceważenia ubogich. W Ewangelii Jana 12:8 Jezus przypomina, że ubogich uczniowie zawsze mają u siebie. Nie mówi natomiast, ile Maria rozumiała ze swojego czynu. Opisuje sam gest, a nie jej pełną wiedzę. Najmocniej wybrzmiewa tu konkretność tej hojności. Maria oddaje to, co najcenniejsze, właśnie wtedy, gdy Jezus jest obok, i nie czeka na wygodniejszy moment. Słowa o pogrzebie zostają wypowiedziane przy żywym Jezusie, a jej dar staje się świadectwem miłości w czasie, który jeszcze trwa.

Przy stole w Betanii spotykają się zwyczajność uczty i cień nadchodzącej śmierci. Maria namaściła Jezusowi nogi drogocennym olejkiem, a woń napełniła dom. Gdy Judasz osądził ten gest przez pryzmat ceny, Jezus powiedział: „Zostaw ją! Przechowała to, aby Mnie namaścić na dzień mojego pogrzebu”. Jezus nie odrzuca troski o ubogich. Wskazuje jednak na szczególną chwilę swojej obecności pośród przyjaciół i na bliskość pogrzebu, ku któremu zmierza. Gest Marii zostaje odczytany w świetle tego, co ją czeka, choć ona sama nie musiała rozumieć całej jego wymowy. W jej hojnym namaszczeniu jest czułość wobec Jezusa, którego droga prowadzi ku śmierci. Ten fragment nie pozwala łatwo zamienić miłości w rachunek użyteczności. Zarazem nie usprawiedliwia obojętności wobec potrzebujących: Jezus mówi, że ubodzy są obecni, a Jego obecność w tej postaci jest ograniczona. W domu pełnym zapachu olejku zwykły gest staje się świadectwem bliskości wobec Tego, którego pogrzeb jest już na horyzoncie. Maria oddaje Jezusowi to, co cenne, a On przyjmuje ten dar jako miłość wierną chwili.