Ewangelia Jana 11:24 – znaczenie i zastosowanie

Marta wypowiada te słowa w czasie straty. Jej brat od kilku dni nie żyje, a ona mówi o zmartwychwstaniu spokojnie, jakby chciała oprzeć się na czymś pewnym. W tym zdaniu słychać jednak także tęsknotę i ból, których nie da się od razu uporządkować. Wiara w dzień ostatecznego zmartwychwstania staje się dla niej miejscem, w którym szuka oparcia. Jezus odpowiada jej bliżej, niż się spodziewała. Mówi o sobie: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem” (Ewangelia Jana 11:25). Ta odpowiedź nie odbiera Marcie nadziei na przyszłość, a stawia ją przy Chrystusie, który stoi przed nią w tej chwili. Późniejsze wyznanie Marty pokazuje wiarę wypowiedzianą razem z pytaniem i niepewnością, a mimo to skierowaną do Tego, który może dać życie. Ten fragment ukazuje, że wiara w odległą przyszłość bywa prawdziwa, a zarazem bardzo samotna, dopóki nie zostanie połączona z obecnością Boga w konkretnym domu i przy konkretnym grobie. Marta kieruje swoje słowa do Jezusa, a nie tylko do przyszłości. Właśnie w tym zwrocie zawiera się cicha pociecha: prawda o zmartwychwstaniu zyskuje ciepło wtedy, gdy staje się relacją.

Słowa Marty nie są zaprzeczeniem nadziei, lecz jej nazwaniem: Łazarz zmartwychwstanie „w dniu ostatecznym”. Marta przyjmuje obietnicę Jezusa z Ewangelii Jana 11:23 i umieszcza ją w znanym sobie, przyszłym porządku wiary. W tej chwili śmierć brata pozostaje jednak konkretną stratą, a nie jedynie zagadnieniem o przyszłości. Ważne jest napięcie między tym, co Marta wie, a tym, co Jezus zaraz o sobie objawi. Jej odpowiedź wyraża przekonanie o zmartwychwstaniu na końcu dziejów; Jezus nie odrzuca tej nadziei, lecz prowadzi rozmowę dalej, mówiąc: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem” (Ewangelia Jana 11:25). Nadzieja nie dotyczy więc wyłącznie odległego wydarzenia. Jest związana z osobą Jezusa, choć w tym wersecie Marta jeszcze tego związku nie rozwija. Jej późniejsze wyznanie, że Jezus jest Mesjaszem i Synem Bożym, pokazuje, że rozmowa prowadzi ku rozpoznaniu Jego tożsamości (Ewangelia Jana 11:27). Wersetu 24 nie należy sprowadzać ani do chłodnej doktryny, ani do pełnej odpowiedzi na pytanie o śmierć. To prawdziwa, lecz niepełna nadzieja: Marta ufa przyszłemu zmartwychwstaniu, a Jezus ukazuje, że jego źródłem jest On sam.

Marta mówi o przyszłości, którą dobrze zna. Wierzy w zmartwychwstanie i w to, że nastąpi ono w dniu ostatecznym. Jej odpowiedź jest szczera, ale brzmi jak pewność odłożona na później. W tej chwili jej brat nie żyje, a dom jest pełen smutku i pytań. Jezus nie kwestionuje tej nadziei. Odpowiada jednak czymś więcej, bo wskazuje na siebie. W Ewangelii Jana 11:25 mówi wprost: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem”. Prawda o przyszłości zostaje w ten sposób połączona z osobą, która stoi przed Martą już teraz. Bywa, że wiara w odległą obietnicę pomaga przetrwać ciężkie dni, ale potrafi też zostawić smutek bez odpowiedzi na dziś. Wypowiedź Marty pokazuje, że tęsknota za końcem czasów jest uprawniona. Rozmowa z Jezusem pokazuje jednak, że przyszłość nie jest oddzielona od Jego obecności. Marta nie wycofuje się ze swojego wyznania. Jej wiara przechodzi z pewności co do końca czasów w osobiste zaufanie do Tego, który jest przy niej. Nadzieja na dzień ostatni zyskuje wtedy oparcie w teraźniejszości.

Słowa Marty padają w chwili żałoby, po jej wyznaniu, że obecność Jezusa mogłaby ocalić brata przed śmiercią. Jej odpowiedź nie usuwa bólu ani nie wyjaśnia, dlaczego Łazarz umarł. Ujmuje jednak nadzieję w ramy Bożej obietnicy: Marta wierzy, że zmartwychwstanie nastąpi w dniu ostatecznym. W jej zdaniu słychać wiarę skierowaną ku przyszłości, która przekracza granice obecnego życia. Nie jest to jeszcze pełne uchwycenie tego, co Jezus zaraz objawi o sobie. W kolejnych słowach mówi: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem”. Nadzieja chrześcijańska nie opiera się więc wyłącznie na odległym wydarzeniu. Wiąże się z osobą Jezusa, obecnego przy Marcie w jej żałobie, zanim wszystko zostanie jej wyjaśnione. Wiara Marty jest zarazem konkretna i niepełna. Zna obietnicę, lecz nadal stoi wobec śmierci brata. Ten werset nie obiecuje, że każda strata zostanie odwrócona w doczesności. Przypomina, że śmierć nie ma ostatniego słowa w Bożym zamyśle, a nadzieja może trwać pośród żalu, zanim tajemnica zmartwychwstania stanie się widzialna.