Ewangelia Jana 11:6 – znaczenie i zastosowanie

Ewangelia Jana 11:6 zostawia czytelnika w zawieszeniu. Wiadomość o chorobie Łazarza dociera do Jezusa, a jednak, jak mówi tekst: „Jednak mimo że słyszał o jego chorobie, zatrzymał się przez dwa dni w miejscu pobytu.” Siostry, które posłały po Niego z prośbą, mogły w tym czasie czekać na Jego przyjście, i to czekanie musiało być ciężkie. Ewangelista nie opisuje ich uczuć ani tego, co działo się w tych dniach. Zaraz wcześniej zapisał jednak, że Jezus kochał Martę, jej siostrę i Łazarza. Ta miłość i pozostanie w miejscu stoją obok siebie w tym opowiadaniu, choć na pierwszy rzut oka mogą wydawać się sprzeczne. Jan nie tłumaczy tej zwłoki, tylko ją odnotowuje. Być może właśnie dlatego ten fragment jest tak bliski. Oczekiwanie na Boga bywa cichym czasem, w którym łatwo pytać, czy ktoś usłyszał. Tekst nie wpisuje w te dwa dni żadnej gotowej pociechy, ale też nie odbiera bliskości. Czas czekania pozostaje czasem czekania, a Jezus w nim wciąż jest tym, który kocha.

Ewangelia Jana 11:6 stawia obok siebie dwa fakty, które łatwo uznać za sprzeczne: Jezus wie o chorobie Łazarza, a jednak pozostaje jeszcze dwa dni w miejscu, gdzie przebywa. Ewangelista wcześniej wyraźnie mówi, że Jezus kochał Martę, Marię i Łazarza. Zwłoka nie jest więc dowodem obojętności ani braku wiedzy. Tekst nie podaje w tym wersecie pełnego wyjaśnienia decyzji Jezusa. Jej sens zaczyna odsłaniać wypowiedź z poprzedniego wersetu: choroba ma prowadzić ku chwale Bożej i chwale Syna. Nie oznacza to, że cierpienie samo w sobie jest dobre ani że każda strata daje się łatwo wyjaśnić. W tej konkretnej historii opóźnienie należy do znaku, przez który Jezus objawi swoją władzę. Ważne jest także to, co następuje później: Jezus rusza do Judei, choć uczniowie przypominają o zagrożeniu. Zwłoka nie jest zatem końcowym wycofaniem się, lecz częścią drogi, która prowadzi do działania. Jan nie przedstawia miłości jako natychmiastowego spełniania oczekiwań bliskich. Pokazuje ją w świetle celu, którego postacie jeszcze nie widzą. Werset zachowuje napięcie między pilnością ludzkiej potrzeby a czasem działania Jezusa, nie pozwalając sprowadzić tej historii do prostej reguły o cierpieniu.

Krótkie zdanie w Ewangelii Jana 11:6 zaskakuje swoją prostotą. Jezus słyszy o chorobie przyjaciela i mimo to „zatrzymał się przez dwa dni w miejscu pobytu”. Tekst nie podaje wprost powodów tej zwłoki, dlatego nie warto ich dopowiadać ponad to, co zostało napisane. Warto jednak spojrzeć na to, co stoi obok. W Ewangelii Jana 11:4 Jezus mówi, że choroba nie zmierza ku śmierci, lecz ku chwale Bożej. Zaraz potem, w Ewangelii Jana 11:5, czytamy, że Jezus kochał Martę, jej siostrę i Łazarza. Słowa „mimo że” pokazują, że zwłoka nie wynika z obojętności, lecz idzie obok troski. Dwa dni oczekiwania nie przeczą tej miłości. Pokazują raczej, że troska i zwłoka mogą iść razem, a Bóg działa w czasie, którego nie wybieramy. Dla tych, którzy czekają na odpowiedź, bywa to trudne i nie ma potrzeby udawać, że jest inaczej. Pismo nie udaje jednak, że czekanie jest łatwe. Odnotowuje fakt: Jezus znał sytuację i pozostał tam, gdzie był, aż do właściwej chwili. Ten fragment mówi, co Jezus zrobił w tamtych dniach. Nie obiecuje, że każde czekanie zakończy się w taki sam sposób, ale pokazuje, że czas oczekiwania nie oznacza nieobecności Tego, który kocha.

W Ewangelii Jana 11:6 wiadomość o chorobie Łazarza spotyka się z czymś trudnym do przyjęcia: Jezus słyszy ją, a jednak pozostaje jeszcze dwa dni tam, gdzie przebywa. Wcześniej tekst mówi wyraźnie, że kochał Martę, Marię i Łazarza. Zwłoka nie zostaje więc przedstawiona jako dowód obojętności. Zarazem Ewangelia nie podaje tu prostego wyjaśnienia, które usuwałoby ciężar oczekiwania. Ten krótki werset pozwala zobaczyć, jak mało widoczna bywa Boża obecność w chwili, gdy człowiek czeka na pomoc. Siostry posłały wiadomość o kimś bliskim; odpowiedź Jezusa nie przychodzi w rytmie, którego mogły oczekiwać. Ich troska pozostaje prawdziwa, a czas oczekiwania nie staje się przez to łatwy ani pozbawiony bólu. Dopiero potem Jezus mówi uczniom, że wrócą do Judei, mimo niebezpieczeństwa. Opowieść rusza dalej, lecz nie przedstawia zwłoki jako uniwersalnego wyjaśnienia ludzkiego cierpienia. W tej historii oczekiwanie mieści się obok miłości, choć nie odsłania jeszcze całego jej zamysłu. Dwa dni są częścią opowieści, nie jej ostatnim słowem.