Ewangelia Jana 11:4 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa padają wtedy, gdy wiadomość od sióstr już dotarła do Jezusa, a Łazarz wciąż choruje. Ewangelista zapisuje, że Jezus powiedział: „Ta choroba nie zmierza ku śmierci, ale ku chwale Bożej, aby dzięki niej Syn Boży został otoczony chwałą”. Najpierw uderza to, jak trudno słuchać o chorobie, której cel wydaje się inny niż ten, który widzą chory i jego bliscy. Tekst nie mówi jednak, że Łazarz nie umrze, bo za chwilę czytamy, że umarł. Mówi natomiast, że celem tej choroby jest chwała Boża, a nie sama śmierć. Jezus kochał Martę, jej siostrę i Łazarza, a mimo to przez dwa dni pozostał tam, gdzie był. Miłość i czekanie nie wykluczają się w tej historii, choć z ludzkiego punktu widzenia mogą wydawać się sprzeczne. Siostry posłały wiadomość w nadziei na pomoc, która nie przyszła od razu. Ta perspektywa nie zamienia cierpienia w coś łatwego. Pokazuje raczej, że Bóg działa w miejscu, którego nie potrafimy ogarnąć, a obecność Chrystusa nie traci znaczenia nawet wtedy, gdy wydaje się spóźniona.

Wypowiedź Jezusa nie oznacza, że Łazarz nie umrze. W dalszym ciągu opowiadania Jezus oznajmia uczniom, że Łazarz umarł. Słowa z Ewangelii Jana 11:4 nadają więc chorobie i temu, co nastąpi, inny sens: śmierć nie będzie ostatecznym znaczeniem tej historii. Jej bieg ma ukazać chwałę Boga i Syna Bożego. To ważne rozróżnienie, bo zdanie można błędnie odczytać jako obietnicę, że ciężka choroba nie doprowadzi do śmierci. Jezus mówi jednak o konkretnym wydarzeniu, nie ustanawia reguły dla wszystkich chorych. Werset nie daje też podstaw, by uznać cierpienie za dobre samo w sobie. Pokazuje, że Bóg może objawić swoją chwałę pośród sytuacji, która naprawdę przynosi ból i stratę. Kontekst podkreśla napięcie: siostry przypominają Jezusowi o ukochanym Łazarzu, a On, mimo otrzymanej wiadomości, pozostaje jeszcze dwa dni na miejscu. Jego zwłoka nie dowodzi braku miłości; tekst mówi wprost, że Jezus kochał rodzeństwo. Werset zapowiada zatem nie prostą ucieczkę od cierpienia, lecz znak, w którym śmierć nie będzie ostatnim słowem, a chwała Boga stanie się widoczna.

Te słowa padają, zanim Łazarz umrze, a Jezus świadomie zostaje dwa dni tam, gdzie jest. Zdanie „Ta choroba nie zmierza ku śmierci, ale ku chwale Bożej, aby dzięki niej Syn Boży został otoczony chwałą” wskazuje kierunek całej historii. Ewangelista łączy chorobę z chwałą Boga i Syna tak, że jedno nie może być zrozumiane bez drugiego. Warto jednak zauważyć, że werset nie obiecuje szybkiego uzdrowienia. Jan opisuje też śmierć Łazarza (Ewangelia Jana 11:14), a słowa Jezusa wypełniają się dopiero przez wskrzeszenie. Tekst mówi więc o celu, który Bóg wiąże z chorobą, a nie o tym, że każda choroba zakończy się szybkim ustąpieniem. Szczególnie wyraźnie widać to w ruchu Jezusa. Najpierw pozostaje w miejscu pobytu, a dopiero potem mówi uczniom, że wyruszają do Judei (Ewangelia Jana 11:6-7). Sens cierpienia nie pojawia się więc w pierwszej chwili, lecz w toku wydarzeń, których uczniowie i siostry nie mogli jeszcze ogarnąć. Chwała, o której mówi werset, objawia się wtedy, gdy śmierć jest już widoczna. Jezus idzie do miejsca, w którym cierpi Jego przyjaciel, i właśnie tam Syn Boży zostaje otoczony chwałą.

Te słowa dotyczą Łazarza, którego choroba jest już ciężka, i siostry, które przysyłają Jezusowi wiadomość o człowieku przez Niego kochanym. Jezus nie nazywa choroby błahą ani nie zaprzecza cierpieniu. Mówi o jej celu w tej konkretnej historii: ma ona stać się miejscem objawienia chwały Bożej i chwały Syna. Ważne jest napięcie między tym wyznaniem a dalszym biegiem wydarzeń. Jezus słyszy o chorobie, a jednak zatrzymuje się jeszcze przez dwa dni. Miłość nie przybiera tu postaci natychmiastowej ulgi. Ewangelia nie wyjaśnia tego jako prostej reguły, według której każde cierpienie szybko odsłoni swój sens. Nie daje też obietnicy, że choroba nikogo nie doprowadzi do śmierci. W tej opowieści śmierć nie będzie jednak ostatnim słowem. Chwała Boża ukaże się nie w triumfie nad ludzką kruchością przez jej przemilczenie, lecz w działaniu Jezusa wobec niej. To nadzieja związana z Nim, nie łatwe wyjaśnienie bólu. Wers ten pozwala widzieć, że nawet tam, gdzie człowiek nie rozumie zwłoki ani straty, Boże działanie nie jest ograniczone do tego, co już wydaje się możliwe.