Ewangelia Jana 11:25 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa padają w rozmowie z Martą, siostrą Łazarza, który umarł. Marta mówi do Jezusa z żalem: „Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł”. Jezus, zamiast tłumaczyć, dlaczego to się stało, wskazuje na siebie: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem”. Pocieszenie zakorzenia się więc w osobie Chrystusa, a nie tylko w przekonaniu, że coś kiedyś nastąpi. Ten, kto wierzy, „choćby i umarł”, zostaje w tym zdaniu zestawiony z życiem, które trwa dalej. Tekst nie obiecuje, że śmierć przestanie być śmiercią ani że żałoba szybko minie. Mówi natomiast, że najgłębsza więź z Tym, który jest życiem, nie zostaje odebrana przez grób. W wersecie 26 Jezus dodaje, że kto żyje i wierzy w Niego, nie umrze na wieki, i ta myśl o trwaniu wzmacnia obietnicę z wersetu 25. Szczególnie poruszające jest to, że wyznanie pada w bólu, a nie po nim. Słowa o życiu zostają wypowiedziane wtedy, gdy śmierć już się wydarzyła, i właśnie wtedy wypowiada je Ten, który sam jest życiem.

Słowa „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem” padają w rozmowie z Martą, która opłakuje brata. Jezus nie odrzuca jej wiary w przyszłe zmartwychwstanie, lecz kieruje uwagę ku temu, kim On sam jest: nadzieja nie sprowadza się do odległego wydarzenia, bo jej źródłem jest Jego osoba. Zdanie „Kto we Mnie wierzy, choćby i umarł, będzie żyć” nie obiecuje, że wierzący unikną fizycznej śmierci. Wprost uwzględnia możliwość, że umrą, i głosi, że śmierć nie ma ostatniego słowa nad tymi, którzy pokładają ufność w Jezusie. Kolejny werset rozwija tę myśl, mówiąc o życiu, które nie kończy się śmiercią. Istotne jest też, że Jezus wypowiada te słowa wobec konkretnej osoby, w żałobie, a nie jako abstrakcyjną definicję. Nie usuwa przez nie realności straty ani nie przedstawia jej jako pozornej. Łączy obietnicę przyszłego życia z własną obecnością i tożsamością. W rozmowie z Martą zmartwychwstanie przestaje być jedynie nauką o tym, co nastąpi kiedyś: staje się nadzieją zakorzenioną w Jezusie.

Marta wierzyła, że jej brat zmartwychwstanie w dniu ostatecznym, i w tej nadziei szukała pociechy na przyszłość. Jezus przenosi jej uwagę z odległej przyszłości na siebie samego. Mówi: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem” (Ewangelia Jana 11:25). Źródło życia znajduje się w osobie, która stoi właśnie przed nią. Druga część wersetu dotyczy wierzącego: „Kto we Mnie wierzy, choćby i umarł, będzie żyć”. Słowa te nie zapowiadają, że wierzący nie umrze ani nie zazna bólu. Mówią o życiu, które trwa mimo umierania. Ktoś, kto stoi przy grobie bliskiej osoby, może płakać i jednocześnie wiedzieć, komu ufa. Jezus nie zostawia Marty przy samej obietnicy. Pyta ją wprost o zaufanie, a jej odpowiedź brzmi: „Tak, Panie!” (Ewangelia Jana 11:27). Ta krótka odpowiedź pokazuje, że nadzieja ma konkretnego adresata, nawet wtedy, gdy okoliczności są trudne i nie wszystko daje się zrozumieć. Słowa Jezusa łączą zatem nadzieję na przyszłość z zaufaniem w teraźniejszości.

Słowa Jezusa padają w rozmowie z Martą, która zna już ciężar straty. Wie, że jej brat zmartwychwstanie „w dniu ostatecznym”, lecz Jezus odsłania coś więcej niż prawdę o przyszłym wydarzeniu: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem”. Nadzieja nie jest tu tylko odległym punktem na końcu dziejów. Ma twarz i głos Jezusa, obecnego wobec człowieka w żałobie. Obietnica nie oznacza, że wierzący uniknie śmierci ciała. Jezus mówi: „Kto we Mnie wierzy, choćby i umarł, będzie żyć”. Śmierć pozostaje rzeczywista, lecz nie ma ostatniego słowa o losie człowieka. Życie obiecane przez Chrystusa przekracza granicę, której człowiek sam nie potrafi przekroczyć. W Ewangelii Jana 11:25 wiara nie jest więc gwarancją, że ból szybko ustąpi ani że każda strata zostanie naprawiona w oczekiwany sposób. Jest powierzeniem się Temu, który sam jest życiem. Przy progu śmierci Marta nie otrzymuje mapy wszystkich wydarzeń. Otrzymuje słowo o Jezusie. I właśnie Jego obecność nadaje chrześcijańskiej nadziei treść: nie zapomnienie o zmarłych, lecz obietnicę życia zakorzenionego w Nim.