Ewangelia Jana 11:22 – znaczenie i zastosowanie

Słowa Marty z Ewangelii Jana 11:22 padają w bardzo trudnym momencie. Wcześniej, w wersecie 21, powiedziała do Jezusa z żalem: „Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł”. Jej wiara nie jest więc spokojna i uporządkowana, lecz rodzi się w bólu, który jeszcze nie ucichł. Mimo to pojawia się w niej zdanie zaczynające się od słowa „Lecz”, jakby nadzieja wracała wbrew smutkowi. Warto zauważyć, czego ten tekst nie mówi. Marta nie wie jeszcze, co Jezus uczyni, i nie formułuje konkretnej prośby. Jej przekonanie, że Bóg da Ci wszystko, o cokolwiek byś prosił Boga, dotyczy zaufania do Jezusa, a nie gwarancji spełnienia każdego życzenia. Dopiero w dalszej części rozmowy, w Ewangelii Jana 11:23 i 11:25, Jezus mówi o zmartwychwstaniu i życiu, a Marta odpowiada na Jego słowa, a nie na własne oczekiwania. Dla serca, które tęskni i nie rozumie drogi, ten fragment niesie cichą pociechę. Zaufanie Marty nie wymaga, by wszystko potoczyło się po naszej myśli. Może być wypowiedziane wtedy, gdy nie znamy jeszcze odpowiedzi, a wiemy jedynie, komu się powierzamy. Ta ufność, nawet jeśli brzmi łamliwie, już należy do modlitwy.

Słowa Marty: „Lecz i teraz wiem, że Bóg da Ci wszystko, o cokolwiek byś prosił Boga” padają w rozmowie o śmierci Łazarza, nie w oderwaniu od konkretnej straty. Marta właśnie powiedziała Jezusowi, że gdyby był obecny, jej brat by nie umarł. Jej wyznanie wiary nie usuwa więc żalu ani nie udaje, że wszystko jest dobrze. Kluczowe rozróżnienie dotyczy zakresu tej wypowiedzi. Marta mówi o zaufaniu Jezusa do Boga; tekst nie ustanawia zasady, że każda prośba człowieka zostanie spełniona zgodnie z jego oczekiwaniem. To Jezus jest adresatem jej słów, a Łazarz — konkretnym bratem, którego śmierć opłakują siostry. Przeniesienie tego zdania na każdą sytuację jako gwarancji pomyślnego wyniku wykraczałoby poza jego sens. W kolejnych wersetach Jezus odpowiada Marcie, mówiąc o zmartwychwstaniu, a następnie przedstawia siebie jako „zmartwychwstanie i życie” (Ewangelia Jana 11:23–25). Perspektywa rozdziału przesuwa się z pytania, co można uzyskać przez prośbę, ku temu, kim jest Jezus wobec śmierci. Wiara Marty jest rzeczywista, choć jej rozumienie tego, co się wydarzy, dopiero zostaje skonfrontowane z odpowiedzią Jezusa.

Te słowa w Ewangelii Jana 11:22 padają tuż po gorzkim wyrzucie. Marta mówi do Jezusa: „Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł”. Chwilę później dodaje: „Lecz i teraz wiem, że Bóg da Ci wszystko, o cokolwiek byś prosił Boga”. Żal i zaufanie wybrzmiewają tu w jednym oddechu. Ten werset nie zapowiada konkretnego wyniku. Wiara Marty dotyczy Osoby, do której się zwraca, a nie przewidzenia tego, co się wydarzy. Kiedy Jezus mówi: „Twój brat zmartwychwstanie”, Marta odnosi te słowa do dnia ostatecznego. Dopiero dalsze słowa Jezusa w Ewangelii Jana 11:25, że On jest zmartwychwstaniem i życiem, przesuwają jej oczekiwanie w stronę Niego samego. Z tego wynika cenna lekcja o modlitwie. Prośba nie traci sensu tylko dlatego, że odpowiedź przychodzi w innym kształcie, niż się spodziewano. Marta wychodzi naprzeciw Jezusowi, gdy inni przychodzą pocieszać ją w żałobie, i w tym geście widać zaufanie większe niż własne plany. Najmocniejsza jest tu nie sama obietnica spełnienia prośby, lecz to, kim okazuje się Ten, który słucha.

„Lecz i teraz wiem” — w tych słowach Marty słychać wiarę, która nie omija żałoby. Jej brat umarł, a ona mówi Jezusowi wprost: „gdybyś tu był, mój brat by nie umarł”. Nie udaje, że rozumie to, co się stało. Mimo bólu zwraca się do Jezusa i wyznaje, że ufa Jego więzi z Ojcem. Słowa o tym, że Bóg da Jezusowi wszystko, o co Go poprosi, nie są obietnicą, że każda prośba człowieka zostanie spełniona. W tej scenie Marta wypowiada je wobec Jezusa, stojąc przy stracie brata. Jej zaufanie jest skierowane ku Niemu, choć nie zna jeszcze tego, co się wydarzy. Jezus odpowiada, mówiąc o zmartwychwstaniu, a następnie odsłania coś głębszego: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem”. Nadzieja Marty nie opiera się ostatecznie na otrzymaniu tego, o co prosi, lecz na obecności Jezusa i Jego władzy nad śmiercią. Wiara może więc trwać także tam, gdzie odpowiedź jeszcze nie jest widoczna. Przy grobie nie wszystko staje się jasne, ale nie jest to miejsce poza zasięgiem życia, które Jezus obiecuje.