Ewangelia Jana 11:21 – znaczenie i zastosowanie

Marta mówi to, co czuje, bez owijania w bawełnę. W jej słowach „Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł.” żal łączy się z zaufaniem. Wie, że Jezus mógł zapobiec śmierci brata, a mimo to zwraca się do Niego jako do Pana, a nie jako do kogoś, kto ją zawiódł. Zdanie zaczyna się od słowa „gdybyś”. Marta nie formułuje tu oceny tego, co Jezus powinien był zrobić, lecz wypowiada tęsknotę za tym, co mogło wyglądać inaczej. Z Ewangelii Jana 11:17 wiemy, że Łazarz leżał w grobie już od czterech dni, więc ten żal ma konkretny ciężar czasu. Jej słowa nie są jeszcze wyznaniem wiary w zmartwychwstanie, ale są rozmową, która nie ucieka od Boga. Szczególnie poruszające jest to, że Marta mówi wprost do Jezusa. Smutek, który nie ma komu się powierzyć, często zamienia się w milczenie i odsunięcie. Tutaj żal ma adresata, a adresat pozostaje blisko, mimo że cud, którego się spodziewano, nie nadszedł w porę. Dopiero z tej szczerej rozmowy wyrasta w dalszych słowach Marty, z Ewangelii Jana 11:22, ufność, która nie udaje, że bólu nie ma.

W zdaniu Marty spotykają się żałoba i wiara, ale żadna z nich nie usuwa drugiej. „Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł” — mówi do Jezusa, którego siostry wcześniej powiadomiły o chorobie Łazarza jako o kimś, kogo Jezus kocha. Jej słowa wyrażają ból z powodu nieobecności Jezusa w chwili, gdy śmierć brata wydawała się jeszcze możliwa do uniknięcia. Nie trzeba jednak odczytywać ich jako zerwania relacji ani pełnego wyjaśnienia, dlaczego Jezus nie przybył wcześniej. Ważny jest dalszy ciąg rozmowy. Marta zaraz dodaje, że i teraz wierzy, iż Bóg da Jezusowi, o co Go poprosi; później mówi o zmartwychwstaniu w dniu ostatecznym. Ewangelia Jana 11:21 nie przedstawia więc jej zdania jako całej jej wiary, lecz jako szczere słowa wypowiedziane wobec Jezusa w żałobie. Ewangelista nie każe wybierać między lamentem a zaufaniem: Marta przychodzi do Jezusa z bólem, a rozmowa odsłania głębszy sens nadziei. W tym fragmencie nadzieja nie polega na zaprzeczeniu śmierci, lecz wiąże się z osobą Jezusa, który później mówi o sobie: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem”.

Marta mówi wprost. Nie szuka wymówek i nie ukrywa tego, co ją boli. Stoi przed Jezusem i wypowiada swój żal: „Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł.” W tych słowach słychać ból, ale też zwrot do Pana, który dla niej nadal jest kimś bliskim. Jezus przybywa wtedy, gdy Łazarz od dłuższego czasu spoczywa w grobie. Marta nie udaje, że sytuacja jest prosta. Mówi o tym, co jest dla niej trudne, i od tego miejsca zaczyna rozmowę z Nim. Ten wers pokazuje coś ważnego. Marta nie kończy na skardze. W Ewangelii Jana 11:22 dodaje, że wie, iż Bóg da wszystko, o cokolwiek Jezusa poprosi. Jej pytanie nie zrywa więzi. Staje się częścią dalszej rozmowy, w której pojawia się nadzieja. Praktycznie oznacza to, że żal i zaufanie mogą istnieć obok siebie. Wiara nie wymaga udawania spokoju. Może zacząć się od pytania i łez, a mimo to pozostać przy Chrystusie.

Zdanie Marty mieści w sobie żal i więź. Nie ukrywa rany: Jezus nie był przy niej, gdy umarł jej brat, i Marta wypowiada ból związany z Jego nieobecnością. A jednak zwraca się do Niego: „Panie”. Jej skarga nie przekreśla zaufania. Wiara nie wymaga tu wygładzonych słów ani przemilczania tego, co boli. Scena nadaje temu zdaniu ciężar. Łazarz spoczywa w grobie już cztery dni, przy siostrach są ludzie, którzy przyszli je pocieszyć, a Marta wychodzi na spotkanie nadchodzącego Jezusa. Nie wygłasza bezosobowej nauki o śmierci ani nie przedstawia całej swojej wiary. W dalszej rozmowie mówi, że Bóg wysłucha Jezusa, i wyznaje nadzieję na zmartwychwstanie w dniu ostatecznym. Potem Jezus mówi o sobie jako o zmartwychwstaniu i życiu. Te słowa Marty zachowują swoją prostotę i ciężar. Ten fragment nie wyjaśnia, dlaczego Jezus nie przybył przed śmiercią Łazarza. Pozwala, by ból pozostał widoczny, a zarazem kieruje rozmowę ku nadziei większej niż to, co Marta może wtedy zobaczyć. Jej zdanie pokazuje, że lament może należeć do wiary: przynosi niewyjaśniony ból przed Chrystusa, gdzie śmierć nie ma ostatniego słowa.