Ewangelia Jana 11:20 – znaczenie i zastosowanie

Marta wychodzi naprzeciw Jezusowi, a Maria pozostaje w domu. Ewangelista nie tłumaczy tej różnicy i jej nie ocenia, tylko ją opisuje, i właśnie ta prostota wydaje mi się tu bardzo ludzka. Dwie siostry przeżywają tę samą stratę, lecz ich ból ma różne kształty, a jeden z nich bywa cichy i trudno go dostrzec z zewnątrz. Marta idzie ku Jezusowi, zanim wypowie swoje żale, które pojawią się dopiero w Ewangelii Jana 11:21. Maria zostaje w domu, w miejscu, które zna najlepiej, a tekst nie podaje powodu tej decyzji. Motywów Marii nie opisano, więc nie ma podstaw, by je dopisywać. Można jednak zauważyć, że oba zachowania mieszczą się w tej samej relacji z Jezusem, a Jego obecność nie zależy od tego, kto wyjdzie Mu naprzeciw. Ta scena pokazuje, że żałoba nie ma jednego właściwego wzoru. Jedni idą ku Bogu z pytaniem, inni trwają w ciszy domu, a Jezus przychodzi do obu sióstr, każdej na jej miejscu. Jego stała bliskość uspokaja bardziej niż jakakolwiek sztywna miara dobrego przeżywania straty.

W żałobie Marta wychodzi Jezusowi naprzeciw, a Maria zostaje w domu. Jan odnotowuje tę różnicę, ale nie wyjaśnia jej przyczyny. Nie ma więc podstaw, by uznać ruch Marty za większą wiarę, a bezruch Marii za obojętność. Obie siostry wcześniej posłały do Jezusa wiadomość o chorobie Łazarza, a teraz są otoczone ludźmi, którzy przybyli je pocieszyć. Szczegół o dwóch odmiennych reakcjach nadaje tej scenie ludzką wiarygodność. Wspólna strata nie sprawia, że wszyscy przeżywają ją jednakowo. Marta podejmuje spotkanie, Maria pozostaje w domu; sam tekst nie czyni z tego podziału na właściwą i niewłaściwą postawę. Jezus przychodzi do obu sióstr w sytuacji, której nie da się już cofnąć: Łazarz spoczywa w grobie od czterech dni. W następnym zdaniu Marta rozmawia z Jezusem i wyraża jednocześnie żal oraz ufność, że Bóg może działać. Ten dalszy kontekst pomaga nie sprowadzać jej wyjścia do samego gestu ani nie odczytywać milczenia Marii jako braku wiary. Werset pokazuje przede wszystkim dwie siostry w żałobie, a Jezusa, ku któremu każda jest odniesiona inaczej.

W Ewangelii Jana 11:20 widać dwie siostry w tym samym domu, w tej samej trudnej chwili, i ich reakcje są różne. „Kiedy zaś Marta dowiedziała się, że Jezus nadchodzi, wyszła Mu na spotkanie. Maria zaś siedziała w domu.” Tekst nie wyjaśnia, dlaczego Maria została na miejscu, i nie ocenia jej postawy. To ważne, bo w życiu rodzinnym łatwo uznać jeden sposób działania za jedyny właściwy. Marta słyszy wieść i rusza naprzeciw Jezusa. Jej reakcja jest szybka i widoczna. Maria zostaje w domu, a Ewangelia nie stawia jej ani wyżej, ani niżej od siostry. Obie szukają bliskości z Jezusem w tym samym kryzysie, każda w inny sposób. W praktyce oznacza to, że w rodzinie jedna osoba może zajmować się sprawami i kontaktami, a druga potrzebuje ciszy przy domowym stole. Oba zachowania mogą być wierne, jeśli wypływają z miłości i nie stają się ucieczką od bliskich. Tekst nie opisuje, co Maria przeżywała w domu, więc nie warto dopowiadać jej myśli. Pismo pokazuje dwie siostry, które różnie reagują, a obie pozostają blisko Jezusa.

Śmierć Łazarza zgromadziła w Betanii żałobników, a Marta i Maria znalazły się w tej samej stracie. Ewangelia Jana 11:20 zatrzymuje się jednak na ich odmiennych położeniach: Marta, gdy dowiaduje się o nadchodzącym Jezusie, wychodzi Mu na spotkanie; Maria pozostaje w domu. Tekst nie wyjaśnia, dlaczego każda z nich tak postępuje, ani nie przedstawia jednej reakcji jako lepszej. Ważne jest, że Jezus przychodzi właśnie do domu dotkniętego żałobą. Marta nie czeka, aż smutek minie, by wyjść Mu naprzeciw. W następnym wersecie mówi do Niego wprost o bólu i o tym, czego żałuje. Jej spotkanie z Jezusem nie wymaga więc ukrycia żałoby ani gotowych odpowiedzi. Maria pozostaje w domu, w miejscu, do którego przyszli ludzie, by pocieszyć siostry. Ta cisza również należy do opowiadania. Ewangelia nie wymaga, by cierpiący reagowali jednakowo, ani nie mierzy bliskości Boga szybkością ruchu ku Niemu. W tej scenie próg domu staje się miejscem spotkania: Jezus zbliża się do żałoby, a Marta wychodzi ku Niemu. Oba ruchy pozostają w obrębie tej samej więzi, która nie znika wraz ze śmiercią.