Ewangelia Jana 10:33 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa padają w chwili napięcia, gdy kamienie są już w rękach. Rozmówcy mówią wprost, że nie chcą Jezusa ukamienować za dobre czyny, o które przed chwilą pytał. Zarzut dotyczy tego, co według nich powiedział o sobie, czyli bluźnierstwa. Serce zatrzymuje się przy tym przesunięciu, bo zdarza się, że człowiek jest doceniany za to, co robi, a odrzucany za to, kim według innych jest. Taka różnica potrafi zostawić w sercu długo pozostający ślad. W Ewangelii Jana 10:33 spór rozgrywa się wokół relacji z Ojcem, o której Jezus mówił tuż wcześniej, w wersecie 30: „Ja i Ojciec jesteśmy jedno”. Ten fragment nie opisuje więc zwykłego sporu o zasady. Pokazuje raczej, jak trudno przyjąć, że Bóg przychodzi w ludzkiej postaci i że bliskość z Nim może wyglądać inaczej, niż oczekiwali słuchacze. Tekst nie daje tu łatwej odpowiedzi ani szybkiej ulgi. Zostawia jednak jasny obraz: można zostać zrozumianym tylko częściowo i mimo to pozostać w bliskości z Bogiem, który zna całą prawdę o tym, kim jest Jego Syn.

Werset 33 przedstawia zarzut przeciwników Jezusa, nie bezstronny opis Jego nauczania. Odpowiadają na pytanie, za który dobry czyn chcą Go ukamienować: ich powodem ma być bluźnierstwo, ponieważ — jak twierdzą — człowiek przypisuje sobie boską godność. Zarzut wyrasta bezpośrednio ze słów Jezusa: „Ja i Ojciec jesteśmy jedno” (Ewangelia Jana 10:30). Kluczowe rozróżnienie dotyczy jednak tego, co mówią oskarżyciele, a co ukazuje cała rozmowa. Jezus nie wycofuje swojej wyjątkowej więzi z Ojcem. Przywołuje Pismo, w którym słowo „bogami” odnosi się do tych, do których skierowano słowo Boże, i pyta, dlaczego nazywa się bluźnierstwem Jego określenie „Syn Boży”. Zarazem odsyła do swoich czynów jako świadectwa działania Ojca. Nie chodzi więc o prostą sprzeczkę o jedno słowo. Stawką jest tożsamość Jezusa i sposób odczytania Jego dzieł: czy są powodem do oskarżenia, czy wskazują na Jego posłannictwo od Ojca. Werset zachowuje napięcie sporu, a odpowiedź Jezusa rozwija je, zamiast sprowadzać do samego zaprzeczenia zarzutowi.

Te słowa padają w chwili gniewu. Rozmówcy Jezusa porwali kamienie i zapewniają, że nie chodzi im o dobry czyn, lecz o zarzut: „Nie chcemy Cię kamienować za dobry czyn, ale za bluźnierstwo, za to, że Ty, będąc człowiekiem, uważasz siebie za Boga.” (Ewangelia Jana 10:33) Spór dotyczy więc tożsamości Tego, który mówi. Wcześniej Jezus wskazał wiele dobrych czynów pochodzących od Ojca, ale jego przeciwnicy skupiają się na jednym słowie. W Ewangelii Jana 10:34 Jezus przywołuje ich własne Prawo, a w wersecie 35 przypomina, że Pisma nie można odrzucić. Ten fragment pokazuje, jak szybko oskarżenie wyprzedza pytanie. Zanim ktoś zada pytanie o fakty, wyrok jest już gotowy. Jezus nie odpowiada siłą. Odwołuje się do świadectwa dzieł i Pisma. W Ewangelii Jana 10:37 mówi, że jeżeli nie dokonuje dzieł Ojca, nie trzeba Mu wierzyć. Wiara ma więc oparcie w czymś, co można sprawdzić. Zarzut bluźnierstwa nie zostaje rozstrzygnięty kamieniami. Rozstrzyga go dopiero uczciwe zestawienie słów z czynami i z Pismem.

W tym zdaniu kamienie są już gotowe, a spór dotyczy tego, kim jest Jezus. Jego rozmówcy mówią, że nie chcą Go ukamienować za dobry czyn, lecz za bluźnierstwo: „że Ty, będąc człowiekiem, uważasz siebie za Boga”. Wcześniej Jezus powiedział: „Ja i Ojciec jesteśmy jedno”. Dla nich te słowa przekraczają granicę; dla Ewangelii odsłaniają głębię Jego więzi z Ojcem. Nie jest to abstrakcyjna dyskusja o tytułach. Chwilę wcześniej Jezus wskazał na wiele dobrych czynów pochodzących od Ojca i zapytał, za który z nich chcą Go ukamienować. Widać tu bolesne napięcie: znaki życia i troski nie rozstrzygają sporu, bo ich znaczenie zależy od tego, czy w Jezusie rozpoznaje się działanie Boga. W tej scenie człowiek stoi przed tajemnicą, której nie da się oswoić samą pewnością siebie. Chrześcijańska wiara widzi w Jezusie nie rywala Boga, lecz Syna, który objawia Ojca. Kamień w dłoni staje się obrazem zamkniętego osądu; słowa Jezusa pozostają świadectwem jedności, z której płynie nadzieja, że nikt nie wyrwie Jego owiec z ręki Ojca.