Ewangelia Jana 10:6 – znaczenie i zastosowanie

W Ewangelii Jana 10:6 zostaje odnotowany niedosyt. Jezus opowiedział przypowieść o owczarni, o pasterzu, który woła owce po imieniu, a słuchacze nie pojęli, o czym mówi. Ewangelista nie tłumaczy, dlaczego tak się stało, i ta powściągliwość wydaje się tu znacząca. Nie każda prawda od razu staje się zrozumiała, nawet wtedy, gdy wypowiada ją sam Jezus. Warto przyjrzeć się temu, co poprzedza to zdanie. Owce rozpoznają głos pasterza i idą za nim, a za obcym nie pójdą (Ewangelia Jana 10:3-5). Obraz mówi o bliskości, w której wystarczy usłyszeć własne imię, a mimo to słuchacze nie zdołali odczytać jego znaczenia. Różnica między rozpoznaniem głosu a zrozumieniem słów pokazuje, jak daleko od siebie mogą być te dwie rzeczy. Dalsza część rozdziału pokazuje, że Jezus wraca do tematu i mówi ponownie, wskazując, że jest bramą owiec (Ewangelia Jana 10:7). Tekst nie uzależnia tego powrotu od zdolności słuchaczy i nie opisuje żadnej zasługi. Po prostu pokazuje, że słowo nie kończy się na pierwszym opowiadaniu. W tym niezrozumieniu jest coś cierpliwego: pasterz nie cofa swojego głosu, choć jego słuchacze jeszcze nie wiedzą, co on znaczy.

Werset 6 nazywa problem wprost: słuchacze usłyszeli obraz, ale nie uchwycili jego znaczenia. Jezus mówił o owczarni, pasterzu, owcach i obcych głosach, lecz sama znajomość tych elementów nie wystarczyła, by rozpoznać, do czego prowadzi przypowieść. Tekst nie mówi, że odrzucili Jego słowa; mówi, że ich nie zrozumieli. To ważne rozróżnienie: niezrozumienie nie jest jeszcze tym samym co świadoma odmowa. Klucz do obrazu pojawia się w następnym zdaniu. Jezus wyjaśnia: „Ja jestem bramą owiec”. Wcześniejszy opis nie jest więc jedynie lekcją o rozsądnym pasterzu ani ogólną zachętą, by ufać właściwym przewodnikom. Kieruje uwagę ku temu, kim jest sam Jezus i jaką rolę pełni wobec owiec. W kolejnych słowach mówi o zbawieniu, bezpieczeństwie i życiu w obfitości. Ewangelista pokazuje tym samym, że obrazowe słowa mogą być słyszane, a jednak pozostać niejasne, dopóki nie zostaną odczytane w świetle wyjaśnienia Jezusa. Werset 6 nie rozwiązuje zagadki samodzielnie; zaznacza granicę między usłyszeniem przypowieści a rozpoznaniem jej centrum: osobą Jezusa.

Jezus opowiedział tę przypowieść, lecz słuchacze jej nie pojęli. Ewangelista odnotowuje to krótko i nie podaje przyczyny. Sama przypowieść nie jest zagadką dla uczonych. Pokazuje zwykłe życie pasterza, który wchodzi do owczarni przez bramę, woła owce po imieniu i wyprowadza je na pastwisko. Owce idą za nim, ponieważ znają jego głos, a za obcym nie pójdą (Ewangelia Jana 10:3-5). Dopiero w dalszych słowach Jezus wyjaśnia obraz: „Ja jestem bramą owiec” (Ewangelia Jana 10:7). Ten porządek ma znaczenie. Zrozumienie przychodzi przez Tego, który przemawia, a nie tylko przez zapamiętanie samych słów. Ktoś, kto czyta Pismo z przyzwyczajenia, może znać każde zdanie i mimo to nie usłyszeć, kto mówi. Ktoś inny, mniej obeznany z tekstem, może rozpoznać Pasterza po głosie, bo wraca do Niego w zwykłych dniach. Przypowieść otwiera się wtedy, gdy Chrystus sam wskazuje jej sens, a słuchacz poznaje Jego głos.

Jest w tym wersecie chwila zatrzymania: Jezus mówi, a słuchacze nie pojmują sensu Jego słów. Ewangelista nie ukrywa tej trudności ani nie przedstawia jej jako końca rozmowy. Zaraz potem Jezus podejmuje temat ponownie i mówi wprost: „Ja jestem bramą owiec”. Obraz pasterza i owiec, głosu rozpoznawanego przez stado, potrzebuje objaśnienia. To ważne dla wiary. Bliskość słów nie zawsze oznacza natychmiastowe zrozumienie. Można słyszeć opowieść o bramie, pasterzu i owcach, a jeszcze nie dostrzegać, że Jezus mówi o swojej więzi z tymi, którzy za Nim idą, i o życiu, które przez Niego otrzymują. Werset nie mówi, dlaczego słuchacze nie zrozumieli; nie pozwala więc sprowadzić ich trudności do jednej przyczyny ani uznać, że samo pytanie świadczy o braku wiary. Owce rozpoznają głos pasterza, lecz słuchacze potrzebują, by Jezus rozwinął obraz. W tej scenie objawienie nie jest zagadką pozostawioną bez odpowiedzi. Jezus wraca do tego, co powiedział, i odsłania jego centrum: On sam jest bramą. Zrozumienie przychodzi tu przez dalsze słuchanie Jego słów, nie przez samą bliskość opowieści.