Ewangelia Jana 10:32 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa padają w chwili wielkiego napięcia. Jezus nie zaprzecza dobroci swoich czynów i przypomina, że pochodzą od Ojca. Mimo to słuchacze sięgają po kamienie, a w Ewangelii Jana 10:33 wyjaśniają, że nie chodzi o dobry czyn, lecz o bluźnierstwo. Między tym, co widać w działaniu, a tym, kim według nich jest Ten, który działa, pojawia się ściana, której nie da się przebić samą argumentacją o dobru. Można sobie wyobrazić człowieka, który przez lata pomagał chorym i pocieszał zmęczonych, a w końcu słyszy, że jego motywy są podejrzane. Taka sytuacja może rodzić gorycz, bo dobro zostało zauważone, ale źle odczytane. Jezus nie odpowiada na tę wrogość ucieczką. Zadaje pytanie o dobre czyny, a potem wraca do Pisma, jakby chciał pokazać, że prawda nie traci mocy, nawet gdy ktoś jest gotów ją odrzucić. Najmocniej w tym fragmencie zostaje to, że dobro może być widoczne dla wszystkich, a mimo to nie zostać rozpoznane, jeśli serce patrzy na Syna Bożego przez pryzmat własnych oczekiwań. Pytanie Jezusa pozostaje aktualne, bo dotyczy tego, jak patrzymy na Niego.

W tym pytaniu Jezus odsłania rozdźwięk między tym, co uczynił, a tym, jak Jego rozmówcy odczytują Jego słowa. Nie zaprzecza, że zamierzają Go ukamienować; pyta, za który dobry czyn pochodzący od Ojca zasłużył na taki wyrok. Jego czyny nie są tu odrębnym katalogiem zasług, lecz świadectwem działania Ojca przez Niego. Bezpośredni kontekst wyjaśnia napięcie. Jezus właśnie powiedział: „Ja i Ojciec jesteśmy jedno”, a rozmówcy porwali kamienie. Gdy odpowiadają, przyznają, że nie chodzi im o dobry czyn, lecz o bluźnierstwo: uznają Jego słowa za roszczenie do boskiej godności. Spór dotyczy więc nie samych czynów, ale tego, kim Jezus jest i z jakim autorytetem mówi. Pytanie Jezusa ma charakter odsłaniający, nie informacyjny. Jego rozmówcy potrafią nazwać dobre czyny, a jednak nie widzą w nich znaku więzi Syna z Ojcem. W dalszej odpowiedzi Jezus odwołuje się do Pisma i do dzieł Ojca. Werset pokazuje zatem, że widoczne dobro nie rozstrzyga sporu samo przez się: znaczenie czynów zależy także od tego, czy uznaje się tożsamość i misję Jezusa.

Jezus pyta wprost: za który z tych czynów chcecie Mnie ukamienować? Ewangelia Jana 10:32 pokazuje, że sprzeciw wobec Chrystusa nie wynikał z braku dobra. Jezus przypomina, że ukazał im wiele dobrych czynów. Wskazuje też ich źródło: pochodzą od Ojca. Nie są więc prywatnym popisem, lecz znakiem tego, kto Go posłał. W tym wersie pytanie pada bez wprost udzielonej odpowiedzi. Ewangelia Jana 10:33 podaje powód sprzeciwu: nie za dobry czyn, lecz za bluźnierstwo, bo Jezus uważa siebie za Boga. Dobro, które było widać, nie wystarczyło, by przyjąć to, co dotyczyło Jego tożsamości. Ten fragment ma znaczenie także dla codziennego życia. Można docenić uczciwość, pomoc i cierpliwość drugiego człowieka, a mimo to nie chcieć uznać, skąd one pochodzą. Dobre czyny otwierają drzwi, ale zawsze mówią też o tym, kto za nimi stoi. Dzieła Chrystusa nie były ozdobą Jego nauki. Wskazywały na Ojca i stawiały słuchających przed pytaniem o to, kim jest Syn.

Kamień w dłoni zatrzymuje się naprzeciw słów Jezusa. W Ewangelii Jana 10:32 pyta On: „Za który z tych czynów chcecie Mnie ukamienować?”. Przypomina o dobru, które ukazał jako pochodzące od Ojca, ale odpowiedź rozmówców pokazuje, że spór nie dotyczy samych czynów. Uznają, że nie chcą karać Go za dobro; oskarżają Go o bluźnierstwo, ponieważ mówi o swojej jedności z Ojcem i nazywa siebie Synem Bożym. Pytanie Jezusa odsłania więc głębszą stawkę: czy dobro można przyjąć, nie słuchając tego, co mówi o Bogu i o Tym, który je czyni? Jego czyny nie są ozdobą nauczania. Świadczą o więzi z Ojcem, o której mówi chwilę wcześniej: „Ja i Ojciec jesteśmy jedno”. W tej scenie prawda nie przychodzi z przemocą. Jezus nie odpowiada kamieniem ani nie ukrywa powagi swoich słów. Pozostaje przy świadectwie, choć spotyka się z wrogością. Kamień, który miał być wyrokiem, staje się obrazem zamknięcia wobec dobra, kiedy nie chce się rozpoznać, skąd ono pochodzi.