Ewangelia Jana 10:21 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset pokazuje, że wśród słuchaczy Jezusa nie wszyscy odebrali Jego słowa tak samo. Po kolejnym podziale jedni uznali Go za opętanego, a inni zabrali głos z innej strony. Ich pytanie nie brzmi jak spokojna dyskusja, lecz jak zdziwienie wobec kogoś, kto nie daje się zamknąć w gotowej etykiecie. Ich argument opiera się na tym, co widać. Zły duch nie otwiera oczu niewidomych, więc słowa tego, który to czyni, nie mogą pochodzić od niego. Odwołuje się on do czynu, który ludzie mieli przed oczami, a nie do całego nauczania. Werset nie rozstrzyga sporu sam przez się, tylko stawia pytanie, które wymaga namysłu. Ta chwila wahania ma w sobie coś bardzo ludzkiego. Gdy głos nie pasuje do dotychczasowych ocen, łatwiej szukać oparcia w tym, co widać, niż w tym, co już zostało przesądzone. Słowa Jezusa i Jego czyny zaczynają tu mówić razem, a słuchacze stają przed pytaniem, na które nie ma jeszcze gotowej odpowiedzi. Właśnie w tym napięciu między słyszeniem a widzeniem werset zachowuje swoją siłę.

Werset 21 pokazuje, że spór o Jezusa nie sprowadza się do prostego podziału na tych, którzy widzieli znak, i tych, którzy go odrzucili. Wcześniej jedni nazywają Go opętanym i pozbawionym rozumu; inni odpowiadają: „To nie są słowa opętanego”. Następnie wskazują na uzdrowienie niewidomych jako czyn, którego tamta etykieta nie wyjaśnia. Kluczowe rozróżnienie dotyczy tu oskarżenia i świadectwa: sama obelga nie rozstrzyga, kim jest Jezus, więc rozmówcy zwracają uwagę na to, czego dokonuje. Ich pytanie o złego ducha ma charakter argumentu, nie pełnego wykładu o cudach. Pokazuje napięcie między potępiającą oceną a znaczeniem czynu przywracającego wzrok. Czytelnik jest zaproszony nie tyle przez samą formę pytania, ile przez tok rozmowy do oceny, która lepiej pasuje do przedstawionych faktów. Jan zaznacza, że słowa Jezusa wywołały podział; nie przedstawia więc jednomyślnego wniosku tłumu. W następnym wersecie spór trwa, a w dalszej rozmowie Jezus odwołuje się do swoich czynów jako świadectwa o sobie. Werset 21 nie rozwiązuje całego sporu, lecz odsłania jego właściwy przedmiot: nie tylko sposób mówienia Jezusa, ale także to, co Jego dzieła mówią o Jego tożsamości.

Ewangelia Jana 10:21 pokazuje, że w sporze o Jezusa same oceny niewiele wyjaśniają. Część słuchaczy odpowiada na zarzut, że mówi On jak opętany, krótkim i mocnym pytaniem: „Czy zły duch może otworzyć oczy niewidomych?”. To pytanie nie jest teoretyczne. Odwołuje się do czegoś, co wydarzyło się na oczach ludzi. Warto zauważyć, że ci słuchacze nie rozstrzygają sprawy według tego, jak Jezus brzmi ani jakie robi wrażenie. Patrzą na owoc. Ten sam sposób myślenia pojawia się w Ewangelii Jana 10:25, gdzie Jezus mówi, że czyny dokonywane w imię Ojca świadczą o Nim. Dobro widoczne w czynach mówi więcej niż najgłośniejsza opinia o człowieku. Jan nie zapisuje tu pełnego wywodu o wierze. Zostawia nam reakcję, która rodzi pytanie, a nie gotową odpowiedź. Fragment pokazuje też, że uzdrowienie nie wystarcza wszystkim. W tym samym rozdziale Jezus przypomina, że Jego słowa nie wszystkich przekonały.

W Ewangelii Jana 10:21 spór o Jezusa nie znika, lecz pojawia się głos, który nie przyjmuje oskarżenia bez namysłu. „To nie są słowa opętanego” — mówią niektórzy. Przywołują też czyn: otwieranie oczu niewidomych. Słowa i czyny stają się świadectwem, które każe spojrzeć na Jezusa uważniej. Pytanie o złego ducha nie jest abstrakcyjną debatą o niezwykłych wydarzeniach. Dotyka rozpoznania, jaki owoc przynosi działanie Jezusa. W poprzednich wersetach Jego słowa o oddaniu życia wywołały podział; tutaj pojawia się próba zestawienia ich z uzdrowieniem. Rozmówcy nie dochodzą do zgody, ale sam fakt, że pytają o znaczenie czynu, otwiera szczelinę w pewności oskarżycieli. Obraz otwierających się oczu niesie w tej scenie więcej niż znak widzialnego uzdrowienia: staje się miarą tego, czyj głos i czyje działanie prowadzą ku życiu. Nie każdy spór kończy się jasnością, a Jan nie ukrywa podziału. Jednak wśród ostrych osądów pozostaje świadectwo dobra, którego niełatwo pogodzić z oskarżeniem. Werset pokazuje, że wiara może zaczynać się od uczciwego uznania tego, co rzeczywiście dokonuje się na oczach ludzi.