Ewangelia Jana 10:23 – znaczenie i zastosowanie

Ewangelia Jana 10:23 zatrzymuje się na chwili spokoju: „Jezus przechadzał się w świątyni, w portyku Salomona”. Nic w tym zdaniu nie zapowiada gwałtownego wydarzenia. Ewangelista podaje miejsce z dokładnością, dzięki czemu zwykły ruch kroków zyskuje wyraźny kształt. Wcześniejszy werset wspomina o uroczystości Poświęcenia świątyni, obchodzonej zimą w Jerozolimie, więc ten obraz rozgrywa się w czasie naznaczonym pamięcią i świątecznym ruchem. Ten krótki opis nie mówi jeszcze, co Jezus uczyni ani powie. Zostawia przestrzeń na oczekiwanie, którego nie da się od razu zamknąć w słowach. Dopiero w następnym wersecie pojawiają się ludzie, którzy otaczają Go i zadają pytanie o Mesjasza. Wtedy przechadzka staje się spotkaniem, a obecność Jezusa w świątyni zyskuje konkretny adres i konkretny ciężar. Najbardziej wymowne jest to, że pytanie o Mesjasza pada w miejscu codziennego chodzenia, wśród zwykłych przechodniów. Święte i zwyczajne splatają się tu w jeden obraz. Zwykły spacer w portyku okazuje się więc miejscem, w którym pytania o wiarę wybrzmiewają z pełną siłą. Sens tej sceny ujawnia się w tym, że prawda przychodzi tam, gdzie ludzie już idą swoją drogą.

Zdanie „Jezus przechadzał się w świątyni, w portyku Salomona” pozornie tylko wskazuje miejsce. W opowieści Jana ta lokalizacja porządkuje jednak scenę: Jezus znajduje się w jerozolimskiej świątyni podczas uroczystości Poświęcenia, obchodzonej zimą. Zaraz potem rozmówcy otaczają Go i pytają wprost, czy jest Mesjaszem (Ewangelia Jana 10:24). Portyk Salomona nie jest tu objaśniony jako symbol, dlatego nie trzeba przypisywać samemu miejscu ukrytego znaczenia. Ważniejsze jest to, że rozmowa rozgrywa się w przestrzeni publicznej i w obrębie świątyni, a nie w odosobnieniu. Jan ukazuje Jezusa pośród ludzi, których dzieli już reakcja na Jego słowa i czyny: jedni uważają Go za opętanego, inni wskazują na uzdrowienie niewidomego (Ewangelia Jana 10:19–21). Kluczowe rozróżnienie przebiega więc między miejscem a tym, co się tam wydarzy: portyk określa położenie sceny, natomiast pytanie o Mesjasza odsłania jej stawkę. Jezus nie zostaje przedstawiony jako ktoś ukrywający się przed publicznym pytaniem. Odpowiada, odsyłając rozmówców do swoich czynów i do tego, czy rozpoznają w nich świadectwo o Nim. Zwykły szczegół topograficzny wprowadza zatem spór o rozpoznanie, nie dostarczając sam przez się jego rozwiązania.

Ten krótki wers stawia nas w konkretnym miejscu: „Jezus przechadzał się w świątyni, w portyku Salomona” (Ewangelia Jana 10:23). Nie ma tu ukrycia ani odosobnienia. Jezus przebywa w miejscu publicznym, wśród ludzi, którzy przyszli na święto. Kontekst podaje, że obchodzono wtedy uroczystość Poświęcenia świątyni i było to w zimie (Ewangelia Jana 10:22). Ta przestrzeń ma swoje znaczenie, bo to właśnie tam ludzie się zbierali, rozmawiali i przyglądali się przybyłym. Zaraz potem Żydzi otaczają Jezusa i pytają wprost (Ewangelia Jana 10:24). Rozmowa nie zaczyna się od wielkiej deklaracji. Zaczyna się od obecności w zwykłym miejscu i od ludzi, którzy są w pobliżu. Tekst nie mówi, co Jezus myślał podczas tego spaceru, i nie przypisuje Mu żadnego planu. Mówi jedynie, gdzie przebywał. Dalsza część rozdziału pokazuje, że właśnie tam pytania stały się ostre i bezpośrednie. Wiara, która ma się ujawnić, nie potrzebuje idealnej scenerii. Może być obecna w zwykłym przejściu przez miejsce, gdzie ludzie się mijają, a inni zauważą ją po słowach i postawie. Zima i święto nie przeszkodziły w tym, by prawda została usłyszana. Jezus pozostaje tym, kto spokojnie chodzi wśród ludzi, nawet tam, gdzie jest najgłośniej.

„Jezus przechadzał się w świątyni, w portyku Salomona” — krótkie zdanie zatrzymuje Go w konkretnym miejscu, pośród ludzi i codziennego ruchu. Nie przemawia tu z oddali ani z ukrycia. Jest obecny w przestrzeni poświęconej Bogu, a zarazem dostępnej dla spotkania. Portyk staje się miejscem, gdzie wiara nie pozostaje jedynie sprawą świątynnych murów: wkrótce inni otoczą Jezusa i zażądają jasnej odpowiedzi o Jego tożsamości. Wcześniej słowa o pasterzu i owcach wywołały podział. Jedni uznali Jezusa za szalonego, inni dostrzegli, że Jego czyny nie pasują do takiego osądu. Werset 23 nie rozstrzyga jeszcze sporu. Pokazuje raczej spokojną obecność Jezusa pośród niego. Jest zima, trwa uroczystość Poświęcenia świątyni, a pytanie o to, kim On jest, nabiera szczególnej wagi. Ten obraz przypomina, że objawienie nie zawsze przychodzi jako nagłe rozstrzygnięcie. Czasem prawda stoi pośród ludzi, zanim zostanie przyjęta albo odrzucona. Samo zdanie nie opisuje myśli ani reakcji Jezusa; pozwala dostrzec przede wszystkim, że pozostaje pośród tych, którzy Go pytają. Jego obecność łączy świątynię, świadectwo czynów i pytanie, które domaga się odpowiedzi, choć werset pozostawia je jeszcze otwarte.