Ewangelia Jana 10:19 – znaczenie i zastosowanie

Ten krótki werset zamyka dłuższą mowę o dobrym pasterzu i nie opisuje ani cudu, ani nowego nauczania. Mówi o tym, co dzieje się po słowach. Jezus mówił o owcach, które słuchają Jego głosu, o życiu oddanym za owce i o innych owcach, które również mają Go usłyszeć. Słuchacze zaczynają jednak dzielić się w ocenie, a napięcie przechodzi przez całe zgromadzenie. Ten werset nie rozstrzyga, kto ma rację. Pokazuje jedynie, że słowa Jezusa poruszają ludzi i że słuchacze muszą wobec nich zająć jakieś stanowisko. Można sobie wyobrazić, że w małej rodzinie ktoś mówi o czymś bardzo osobistym, a potem przy stole zapada cisza i każdy siedzi po innej stronie. Taki podział potrafi boleć, bo przecina to, co łączyło. Jest w tym fragmencie także coś łagodnego. Podział nie oznacza jeszcze, że ktoś został sam. W tej samej mowie Jezus wcześniej mówi o głosie, który woła owce po imieniu, i to właśnie ten głos, a nie spór wokół Niego, pozostaje w centrum obrazu.

„I znów” nadaje podziałowi szczególną wagę: spór wokół Jezusa nie pojawia się po raz pierwszy, a Jego słowa nadal zmuszają słuchaczy do zajęcia stanowiska. Ewangelia nie przedstawia tu jedynie różnicy opinii. Bezpośrednio potem jedni uznają Jezusa za opętanego i pozbawionego rozsądku, inni zaś wskazują, że Jego słowa i czyny nie pasują do takiego osądu. Kluczowe rozróżnienie dotyczy więc samego podziału i racji, na których opierają się strony. Werset mówi, że rozłam nastąpił „z powodu tych słów”, lecz nie znaczy to, że sam konflikt dowodzi prawdziwości Jezusa ani że każda reakcja na Niego jest równie trafna. Słowa o oddaniu życia za owce, wypowiedziane wcześniej, stawiają Jego tożsamość i misję w centrum sporu. Jan pokazuje, że znaczenie Jezusa nie pozostaje abstrakcyjną ideą: spotyka się z oceną opartą na tym, co mówi i czyni. W następnym wersecie widać, jak daleko sięgają oskarżenia, a zaraz potem pojawia się odpowiedź odwołująca się do czynów Jezusa. Podział odsłania zatem nie tylko napięcie między ludźmi, lecz także wagę pytania, jak rozpoznawać wiarygodność Jego świadectwa.

Ten werset krótko opisuje reakcję słuchaczy. Po mowie o pasterzu i owcach nie wszyscy przyjęli to samo. Słowo „znów” pokazuje, że podział między Żydami już wcześniej się pojawił, a teraz powraca przy tych samych słowach. Sam tekst nie wyjaśnia, skąd wzięła się każda z tych postaw, więc nie należy dopisywać motywów ponad to, co zapisano. Warto zauważyć, że słowa Jezusa nie zostawiają słuchaczy obojętnymi. Wcześniej mówił, że owce słuchają Jego głosu, i zapowiadał, że inne owce także będą słuchać Jego głosu (Ewangelia Jana 10:3, 10:16). Głos pasterza staje się więc miejscem, w którym widać, jak ludzie na niego reagują. Podział nie zawsze oznacza, że jedna ze stron się myli. Czasem oznacza tylko, że słowa zostały usłyszane poważnie i nie dało się przejść obok nich bez ustosunkowania się. Dlatego sam spór nie jest jeszcze miarą prawdy. Pokazuje natomiast, że głos Jezusa był słyszalny i że poruszał ludzi, zanim ci zdążyli o nim zdecydować.

„I znów” wskazuje, że słowa Jezusa ponownie dzielą słuchaczy. Nie dlatego, że mówią o sprawie błahej: w tej części Ewangelii Jezus przedstawia siebie jako pasterza, który zna swoje owce i oddaje za nie życie. Mówi też o więzi z Ojcem oraz o mocy oddania życia i odzyskania go. Takie słowa domagają się rozpoznania, kim jest mówiący. Następne wersety pokazują dwa przeciwne osądy. Jedni nazywają Jezusa opętanym i nierozumnym, inni dostrzegają, że Jego słowa i czyny nie pasują do tego zarzutu. Sam fakt podziału nie rozstrzyga więc, kto ma rację; ujawnia, jak różnie ludzie odpowiadają na świadectwo o Jezusie. Można pomyśleć o jednym głosie słyszanym przez zgromadzonych, który nie wywołuje w każdym tego samego rozpoznania. W obrazie pasterza z wcześniejszych słów ważna jest znajomość głosu, ale werset nie pozwala łatwo osądzić serc uczestników sporu. Zostawia napięcie między odrzuceniem a zaufaniem. Wiara nie jest tu zgodą na każde zdanie wypowiedziane z pewnością; jej centrum stanowi Jezus, którego słowa o oddanym życiu domagają się uważnego słuchania.