List do Efezjan 5:31 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset wyrasta z myśli o trosce, którą człowiek otacza własne ciało. Apostoł przypomina, że nikt nie traktuje go z nienawiścią, lecz każdy je żywi i pielęgnuje, i właśnie z tego obrazu wypływa myśl wyrażona słowem „Dlatego” w Liście do Efezjan 5:31. Dla serca ważne jest to, że połączenie dwojga ludzi nie jest tylko decyzją o wspólnym mieszkaniu, lecz więzią, która zakłada nową rodzinę. Dotychczasowe więzi nie znikają, ale obok nich pojawia się nowe miejsce, w którym uczucia i odpowiedzialność zaczynają mieć inny kształt. Słowa o jednym ciele poruszają, bo mówią o bliskości, w której obie strony zostają zauważone i chronione. Tekst nie zatrzymuje się jednak na parze małżeńskiej. Według Listu do Efezjan 5:32 ta wielka tajemnica dotyczy Chrystusa i Kościoła, więc małżeństwo staje się widzialnym obrazem czegoś większego niż ono samo. Wtedy łatwiej zobaczyć, że miłość w rodzinie nie jest wyłącznie ludzkim wysiłkiem, lecz odbiciem troski, którą Bóg otacza wspólnotę swoich członków. Ta perspektywa nie usuwa trudności, które każde małżeństwo zna, ale nadaje im głębszy sens. Bliskość jest darem, a nie tylko zobowiązaniem.

Werset łączy małżeństwo z obrazem jedności: mężczyzna opuszcza ojca i matkę, łączy się z żoną, a oboje stają się „jednym ciałem”. Nie chodzi o odrzucenie rodziców ani zatarcie odrębności małżonków, lecz o powstanie nowej, pierwszoplanowej więzi. „Jedno ciało” obejmuje bliskość cielesną, ale wyraża też wspólnotę życia i odpowiedzialności. Paweł przywołuje tu słowa z Księgi Rodzaju, a w dalszej części Listu do Efezjan odnosi tę tajemnicę do Chrystusa i Kościoła. W bezpośrednim kontekście mężowie mają miłować żony jak własne ciało: troska o współmałżonka nie jest więc dodatkiem do małżeństwa, lecz wynika z tej głębokiej jedności. Obraz Chrystusa i Kościoła nadaje tej więzi wymiar teologiczny, ale nie utożsamia małżeństwa z relacją zbawczą Chrystusa do wspólnoty. To zdanie nie opisuje każdej rodzinnej sytuacji ani nie rozstrzyga samo wszystkich pytań o małżeństwo. Ukazuje jednak kierunek więzi: powstaje trwała wspólnota, w której dobro współmałżonka nie jest już sprawą kogoś obcego, lecz częścią wspólnego życia.

Ten werset wygląda na krótką zasadę, ale opisuje konkretną zmianę. Słowo „opuści” wskazuje na przestawienie pierwszeństwa, a nie na zerwanie więzi z rodzicami. Od chwili zawarcia małżeństwa nowa rodzina staje się miejscem, w którym zapadają główne decyzje. Dzieje się to najczęściej w zwyczajnych sprawach: czyj głos decyduje o wyborze mieszkania, gdzie spędza się święta i jak układa się budżet. Weźmy przykład małżeństwa, które szuka mieszkania. Rodzice mogą doradzać i pomagać, ale jeśli młodzi przyjmują każdą ich sugestię bez rozmowy między sobą, decyzja nadal należy do cudzego domu. Gdy natomiast razem przyglądają się liczbom, nazywają obawy i wybierają wspólnie, zaczynają żyć jako jedno także w praktyce. Słowa „będą dwoje jednym ciałem” mówią o połączeniu dwóch osób, a nie o ich zlaniu w jedno. Każdy z małżonków zachowuje swoją tożsamość, a jedność rodzi się z wiernego wyboru powtarzanego każdego dnia. Dlatego ten werset ma znaczenie nie tylko w dniu ślubu, ale w każdej decyzji, która pokazuje, komu ufamy i do kogo należymy.

„Będą dwoje jednym ciałem” — to zdanie mówi o bliskości, która zmienia sposób przynależenia do siebie. Odejście od ojca i matki nie oznacza wymazania więzi z rodziną, lecz powstanie nowej, szczególnej wspólnoty. Małżeństwo nie jest tu jedynie wspólnym życiem pod jednym dachem. Obejmuje ciało, codzienną troskę i wierność, która uczy widzieć dobro drugiej osoby jako nierozerwalnie związane z własnym. W Liście do Efezjan słowa te padają wśród wezwań do życia drogą miłości, a zaraz po nich autor mówi o miłości męża do żony jak do własnego ciała. Obraz jednego ciała staje się więc nie przywilejem jednej strony, ale powagą wspólnej więzi i odpowiedzialności. Nie daje przyzwolenia na podporządkowanie ani krzywdę; ukazuje związek, który ma być pielęgnowany. Dalej tekst odnosi tę tajemnicę do Chrystusa i Kościoła. Ziemska miłość małżeńska nie staje się przez to doskonała ani łatwa. Może jednak odsłaniać coś z miłości, która karmi, chroni i nie traktuje drugiej osoby jak obcej. W tym świetle „jedno ciało” jest zarówno więzią, jak i powołaniem do miłości wiernej.