List do Efezjan 5:30 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa są krótkie, ale niosą dużo ciepła. Autor listu nie opisuje tu niczyjej zasługi, tylko przynależność wierzących do Chrystusa. Słowo „członkowie” mówi o jednym organizmie, a nie o ludziach stojących obok siebie. W Liście do Efezjan 5:30 ta myśl łączy się z poprzednim zdaniem, w którym nikt nie odnosi się z nienawiścią do własnego ciała, lecz je żywi i pielęgnuje. W tym kontekście jedność z Chrystusem brzmi jak troska o całość. Obraz ciała pomaga zobaczyć, że nic nie musi być dźwigane zupełnie osobno. Kiedy boli jeden palec, uwaga całego organizmu kieruje się w jedno miejsce, bo części nie istnieją bez siebie nawzajem. Człowiek w ciężkim czasie wciąż pozostaje częścią większej całości, nawet jeśli wtedy trudno mu to odczuć. Sam werset nie opisuje uczuć ani stanów wierzącego. Mówi o tożsamości i przynależności, a nie o tym, jak mocno ktoś trzyma się Boga. W chwilach słabości ta przynależność nie zależy więc od siły serca, lecz od Tego, do którego się należy. Ciało nie przestaje być ciałem, nawet gdy jego część choruje i potrzebuje opieki.

Zdanie „bo jesteśmy członkami Jego Ciała” wyjaśnia, dlaczego troska Chrystusa o Kościół nie jest czymś zewnętrznym ani obojętnym. W poprzednim wersecie Paweł mówi, że Chrystus żywi i pielęgnuje Kościół; obraz członków jednego ciała ukazuje tę bliskość. Wspólnota nie jest dla Niego jedynie grupą ludzi, którym udziela pomocy. Jest z Nim związana jak części żywego organizmu. W Liście do Efezjan 5:28–32 ten obraz splata się z nauką o małżeństwie. Paweł przywołuje jedność męża i żony, a następnie wyjaśnia, że mówi o Chrystusie i Kościele. Nie oznacza to, że małżeństwo i Kościół są tym samym. Relacja małżeńska staje się obrazem więzi, w której miłość oznacza troskę, a nie wykorzystywanie drugiej osoby. To zdanie ma też wymiar wspólnotowy: członkowie ciała są różni, lecz nie są od siebie odcięci. Przynależność do Chrystusa nie usuwa osobowości ani różnic między ludźmi; nadaje im wspólny punkt odniesienia. Kościół żyje więc nie z samej organizacji, lecz z więzi z Chrystusem, który go podtrzymuje i otacza troską.

Ten werset wyjaśnia, dlaczego Chrystus karmi i pielęgnuje Kościół tak, jak człowiek troszczy się o własne ciało. Powodem jest przynależność: jesteśmy członkami Jego Ciała. Chodzi o więź, która zmienia sposób, w jaki traktujemy innych. Kto uznaje się za część jednego ciała, inaczej patrzy na cudzą słabość. Wspólnota nie jest wtedy zbiorem obcych osób, które mijają się w drzwiach. Gdy ktoś z kościoła długo nie pojawia się na nabożeństwach, pytanie o niego staje się wyrazem troski, a nie wścibstwem. List do Efezjan 5:29 opisuje tę troskę zwyczajnymi słowami: karmienie i pielęgnowanie. Przynależność do Chrystusa nie zostaje w sferze deklaracji, lecz pokazuje się w codziennych gestach. Nie trzeba czekać na wielkie okoliczności, żeby zacząć żyć jak członek jednego ciała. Źródło tej troski leży w Chrystusie, który karmi i pielęgnuje Kościół, a nie w naszych zasługach. Dlatego przynależność nie opiera się na tym, czy jesteśmy wystarczająco dobrzy. Opiera się na tym, do Kogo należymy.

Słowa „bo jesteśmy członkami Jego Ciała” mówią o przynależności, która jest głębsza niż wspólnota zainteresowań czy podobnych poglądów. W obrazie Pawła Kościół nie jest jedynie zgromadzeniem ludzi: jest Ciałem Chrystusa, o które On się troszczy i które żywi. Członkowie nie istnieją obok siebie jak osobne wyspy. Ich życie pozostaje związane z Chrystusem i ze sobą nawzajem. W bezpośrednim kontekście ten obraz pojawia się w nauczaniu o miłości małżeńskiej. Paweł przywołuje troskę o własne ciało, a następnie odnosi ją do Chrystusa i Kościoła. Nie znaczy to, że małżeństwo i Kościół są tym samym; wskazuje raczej na więź, w której miłość nie traktuje drugiego jak obcej osoby. Tajemnica ta kieruje spojrzenie ku Chrystusowi, który wydaje siebie za Kościół i go pielęgnuje. Przynależność do Jego Ciała nie obiecuje życia bez ran ani konfliktów. Nadaje jednak codziennym aktom troski znaczenie wspólnotowe: cierpliwość wobec słabego członka, pojednanie po krzywdzie, wierne służenie bez rozgłosu. W perspektywie wieczności Kościół nie jest tylko tym, co ludzie budują; jest wspólnotą podtrzymywaną przez Chrystusa, której pełnia pozostaje Jego dziełem.